Στη δίνη των γεγονότων του ταραγμένου εικοστού αιώνα, τρεις μεγάλοι έρωτες κι ένα "περιθωριακό" μαθηματικό πρόβλημα συνθέτουν τον καμβά του νέου μυθιστορήματος του Τεύκρου Μιχαηλίδη. Στο κέντρο του κύκλου, που οι ακτίνες του περνούν απ' το Παρίσι, το Γκέτινγκεν και την Αθήνα, βρίσκεται η Σέριφος: η Σέριφος των πρώτων εργατικών κινητοποιήσεων του 1916, η Σέριφος του οικονομικού μαρασμού που ακολούθησε το κλείσιμο των μεταλλείων το 1963, η Σέριφος της άλογης τουριστικής ανάπτυξης που ζούμε σήμερα. Τρεις Σερφιώτισσες, γιαγιά, μάνα και κόρη, ζουν η καθεμιά το δικό της ερωτικό δράμα με φόντο έναν μαθηματικό γρίφο που, αφού επί ένα περίπου αιώνα παίδεψε μερικές από τις λαμπρότερες μαθηματικές ιδιοφυίες, έβαλε, με τη λύση του, μια μικρή βόμβα στον τρόπο που σκεφτόμαστε τα μαθηματικά: πόσο μπορούμε να εμπιστευτούμε μια λύση που βασίζεται σε δεδομένα ηλεκτρονικού υπολογιστή τα οποία δεν μπορούμε να ελέγξουμε; Άραγε στον αιώνα της πληροφορικής "απόδειξη" σημαίνει το ίδιο που σήμαινε και την εποχή του Ευκλείδη; Κι ακόμα, πόσο μπορεί ένα μαθηματικό πρόβλημα να επηρεάσει τις συγκλίνουσες τροχιές μιας γυναίκας κι ενός άντρα που οι καρδιές τους μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί για να χτυπούν συντονισμένα; Αφού στα δύο προηγούμενα βιβλία του ενέπλεξε τα μαθηματικά με το αστυνομικό και το ιστορικό αφήγημα, ο Μιχαηλίδης παρουσιάζει τώρα το πρώτο ερωτικό-μαθηματικό μυθιστόρημα.
Σίγουρα αξίζει να διαβαστεί κατά τη διάρκεια καλοκαιρινού μεσημεριού. Θα το χαρακτήριζα ποιητικό ως πρός την πλοκή και τούς χαρακτήρες και σίγουρα θα αρέσει σε ένα ευρύ κοινό καθώς η μαθηματική ιστορία απλά υπάρχει, απόλυτα φυσικά χωρίς σύμβολα και ορισμούς, ακριβώς όπως και στη ζωή όπου τα μαθηματικά απλά υπάρχουν χωρίς να τα σκεφτόμαστε (οι μαθητές θα με θεωρούν τρελό αλλά την ομορφιά των μαθηματικών και της επιστήμης γενικότερα μόνο εκτός εκπαιδευτικού συστήματος μπορείς να τα βιώσεις— εκτός από τούς λίγους τυχερούς που έχουν καθηγητές όπως ο συγγραφέας) .
" Γιατί κάθε καλοκαίρι φέρνει μες το νου μου την ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού"
Η πρώτη μου επαφή με τον συγγραφέα ήταν ένα μαγικό και όμορφο ταξίδι προς την Σέριφο. Ο τρόπος γραφής του σε μαγεύει και σε κυριέυει. Σε αφήνει να ταξιδεύεις και να μη θες να αφήσεις το βιβλίο απο τα χέρια σου. Όταν αναγκάζεσαι να το κάνεις από τις δεκάδες απαιτήσεις μιας ημέρας, το αφήνεις με μισή καρδιά αλλά σινάμα και μια τεράστια ανυπομονησία να το πιάσεις και πάλι στα χέρια σου. Σου φτιάχνει τις εικονές λες και είναι ζωντανές μπροστά στα μάτια σου.
Όσον αφορά την ιστορία είναι ένα πολύ όμορφο ρομαντικό μυθυστόρημα (αν μπορώ να το πω έτσι) με ιστορικές και μαθηματικές αναφορές. Σε κρατάει από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν βαριέσαι, δεν πλήττεις και κυρίως βλέπεις τον έρωτα από μια άλλη και όμορφη ματιά
Αναμφίβολα θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα.
Κυμαινόμουν ανάμεσα στα 2 1/2 και 3 αστέρια αλλά από την άλλη σκεφτόμουν ότι τα τρία είναι πολλά. Ξεκινώντας από τα θετικά στοιχεία θα έλεγα ότι είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα, λιτό στο λεξιλόγιο και στην έκφραση, ενδιαφέρον ως προς το ερωτικό- ρομαντικό στοιχείο (που διαβάζοντας σε κριτικές διαπίστωσα ότι ειναι το πρώτο έργο του κ. Μιχαηλίδη που πραγματεύεται το θέμα της ερωτικής σχέσης). Ξεκινώντας τώρα τα αρνητικά στοιχεία θα επισήμαινα την έλλειψη παραστατικότητας και εφευρετικότητας. Ο συγγραφέας εκμεταλλεύεται τις γνώσεις του στα μαθηματικά,ακόμα και σε αυτό το είδος γραφής εννοώντας της ερωτικής (ερευνώντας τους τίτλους των έργων του είναι καταδηλη η επιρροή των μαθηματικών). Καλό θα ήταν κάποια στιγμή να απαγκριστρωθεί από το παιχνίδι των αριθμών και να στραφεί σε λογοτεχνικά μοτίβα και τερτίπια. Και η απορία μου είναι η εξής : Στην γραμματική δεν υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά κανόνες π.χ. ο διφθογγος "αι" ειναι μακροχρόνος αλλά στο τέλος της λέξης ειναι βραχύχρονος και μονάχα στην ευκτική διατηρεί την διάρκεια του μακρού... Δεν υπάρχει εξαίρεση εδώ που να καταλύει τον κανόνα...(φυσικά θα μπορούσα να απαριθμήσω κι αλλους κανόνες που να στηρίζουν το επιχείρημά μου). Θα συνιστούσα το βιβλίο για να χαλαρώσει κάποιος και να ξεκουράσει το μυαλό του. Πιθανοτατα με εκνεύρισε αυτή η υπέρτατη αγάπη στα μαθηματικά....ακομα κι αυτός ο έρωτας εκεί στηριζόταν τελικά.
Παρ΄ όλο που το βιβλίο ξεκίνησε με μια ενδιαφέρουσα υπόθεση και στην συνέχεια εξελίχθηκε με ομαλή ροή, βρήκα το τέλος πολύ απότομο, σαν να "τελείωσε το μελάνι του συγγραφέα"..Το βιβλίο ήταν βέβαια ανάλαφρο και ευκολοδιάβαστο ωστόσο προτιμώ την αστυνομική πλευρά του κύριου Μιχαηλίδη παρά την ρομαντική..
This was a nice story that takes place in Serifos. The story evolves around three love stories from grandmother to granddaughter with intermittent stories of their loved ones. As always the background is math. It was quite interesting as it goes through the story of the island in a very nice manner.
Bottomline: A nice short story to enjoy during summer, especially during your stay in Serifos.
[...]«Οι αποδείξεις που γίνονται με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή έχουν την ίδια αξιοπιστία με τα “διάσημα" μέντιουμ», είχε πει δηκτικά ένας Αμερικανός, νομίζω ο Πωλ Χάλμος. «Τα πορίσματα αυτών των συσκευών μοιάζουν με χρησμούς που οφείλονται σε "κληρονομικά χαρίσματα”, τα οποία καλούμαστε να αποδεχθούμε χωρίς να τα κατανοούμε».[... ]
δαβαζω τον συγκεκριμενο συγγραφεα και τωρα που ξεφευγει απο το ειδος του βιβλιου αγωνιας και μαθηματικων , μαλλον με κανει να θυμαμαι τα προηγουμενα του και να χαρισω το συγκεκριμενο