Phantom: Aufzeichnungen Eines Ehemaligen Sträflings ; Roman

by Gerhart Hauptmann

Unlike some other reproductions of classic texts (1) We have not used OCR(Optical Character Recognition), as this leads to bad quality books with introduced typos. (2) In books where there are images such as portraits, maps, sketches etc We have endeavoured to keep the quality of these images, so they represent accurately the original artefact. Although occasionally there may be certain imperfections with these old texts, we feel they deserve to be made available for future generations to enjoy.

Genres: Germany, Fiction

Perfect Paperback

First published January 1, 1922

About the author

Gerhart Johann Robert Hauptmann was a German dramatist and novelist. He is counted among the most important promoters of literary naturalism, though he integrated other styles into his work as well. He received the Nobel Prize in Literature in 1912.

Life Hauptmann's first drama, Before Dawn (1889) inaugurated the naturalistic movement in modern German literature. It was followed by The Reconciliation (1890), Lonely People (1891) and The Weavers (1892), a powerful drama depicting the rising of the Silesian weavers in 1844 for which he is best known outside of Germany.
Hauptmann's subsequent work includes the comedies Colleague Crampton (1892), The Beaver Coat (1893), and The Conflagration (1901), the symbolist dream play The Assumption of Hannele (1893), and an historical drama Florian Geyer (1895). He also wrote two tragedies of Silesian peasant life, Drayman Henschel (1898) and Rose Bernd (1903), and the dramatic fairy-tales The Sunken Bell (1896) and And Pippa Dances (1906).
Hauptmann's marital life was difficult and in 1904 he divorced his wife. That same year he married the actress Margarete Marschalk, who had borne him a son four years earlier. The following year he had an affair with the 17-year-old Austrian actress Ida Orloff, whom he met in Berlin when she performed in his play The Assumption of Hannele. Orloff inspired characters in several of Hauptmann's works and he later referred to her as his muse.
In 1911 he wrote The Rats. In 1912, Hauptmann was awarded the Nobel Prize in Literature, "primarily in recognition of his fruitful, varied and outstanding production in the realm of dramatic art."
During the First World War Hauptmann was a pacifist. In this period of his career he wrote several gloomy historical-allegorical plays, such as The Bow of Odysseus (1914), The White Saviour (1912–17), and Winter Ballade (1917). After the war, his dramatic abilities appeared to diminish. He wrote two full-length plays that are similar to the early successes: Dorothea Angermann (1926) and Before Sunset (1932). He remained in Germany after Hitler's Machtergreifung and survived the bombing of Dresden. His last work was the Atriden-Tetralogie (1942–46). His works in German were published by S. Fischer Verlag.
Hauptmann died at the age of 83 at his home in Agnetendorf (now Jagniątków, Poland) in 1946. Since the Polish communist administration did not allow Hauptmann's relatives to bury him in Agnetendorf (although even the Soviet military government had recommended this), his body was transported in an old cattle wagon to occupied Germany more than a month after his death. He was buried near his cottage on Hiddensee.
Under Wilhelm II Hauptmann enjoyed the reputation of a radical writer, on the side of the poor and outcasts. During the Weimar Republic (1918–33) he enjoyed the status of the literary figurehead of the new order, and was even considered for the post of state president. Under Hitler he kept his distance from the regime, but never publicly criticized it. This, and the fact that (unlike so many writers and academics) he stayed in Germany, was strongly held against him after the war. A superb collected edition of his works appeared in the 1960s, and stimulated some impressive studies of his work (e.g. those by Peter Sprengel), but the tide of critical and public opinion remained negative. A few of his plays are still revived from time to time, but otherwise he is neglected. He was certainly an uneven writer, but at his best (as in 'The Weavers', his novel 'The Fool in Christ Emmanuel Quint', and the Novellen 'The Heretic of Soana' and 'Das Meerwunder') he can arguably rank with the best of his German contemporaries.

Source : http://en.wikipedia.org/wiki/Gerhart_...

Reviews

[Korcan Derinsu · Rating 4 out of 5]

Gerhart Hauptmann’dan daha önce "Hat Bekçisi Tiel" romanını okumuş ve çok sevmiştim. Hayalet'i de aynı şekilde beğendim. Kahramanımız Lorenz saplantıları, karanlık fantezileri olan bir adam. Onun anlatımıyla birlikte bu “sapkın” zihnin haritasını çıkarıyor yazar bizlere. Lorenz, ergen bir kıza duyduğu erotik takıntı yüzünden olmadık işlere kalkışıyor ve giderek her şeyden kopuyor. Tam bir öz yıkım hikayesi aslında okuduğumuz. Bu açıdan da ayrıca sevdim ama esas sevme nedenim dönemi için çok cesur bir karakter seçilmiş olması sanırım. Yazar, karakterini ele alırken mesafeyi çok güzel ayarlıyor, insan ruhunun kuytusuna bakış atıyor ve oradaki karanlığı son derece başarılı şekilde aktarıyor. Üstelik bunu 128 sayfada yapıyor. Eserin 100 yıl önce yazıldığını da düşünürsek hala güncel ve etkili olması da kuşkusuz bir yazarlık başarısı.

[Gülay · Rating 3 out of 5]

Okurken ister istemez Suç ve Ceza romanıyla kıyasladım Hayalet’i. Hayalet suça doğru bizi götürürken Suç ve Ceza suçun işlenmesinden sonrasını bize anlatıyor. İkisinde de işlenen suçtan suçlu bir fayda sağlamıyor. Bir fark var elbette Lorenz ne kadar aşağılık biri olduğunun farkında veya en azından farkına varıyor. Lorenz kesinlikle itici bir karakter. Masumiyetini yitirmesine, 13 yaşında kendisinin varlığından bile haberi olmayan bir kız çocuğunu bahane etmesi de bu iticiliğine bir kanıttı. Raskolnikov ise daha yüce bahanelerle kendini suça ikna ediyor. Sonuç olarak iki romanla ilgili bu ilişki hoşuma gitti. Biraz da bu gözle okudum açıkçası.

[Murat Dural · Rating 4 out of 5]

Dil ve anlatı olarak oldukça iyi bulduğum, 1800'lerin sonunda anlattığı konuyu anlatabilme cesaretine hayran kaldığım bir roman, novela oldu "Hayalet". Şüphesiz ki Gerhart Hauptmann çok iyi bir yazar. Everest Yayınları'na, çevirmeni Güzide Şen'e tebriklerimi sunuyorum.

[Michael · Rating 4 out of 5]

I read this in connection with writing a review of the now-over-one-hundred-years-old film adaptation by F.W. Murnau. I found it scanned on archive.org and I wasn’t really planning to finish it, but was curious to see about details like setting and characters’ names, but I got pulled in pretty quickly, and it was a fairly fast read (by my generally very slow standards). I haven’t looked at it in German, but the translation seemed quite good and the few notes sprinkled through the text demonstrated that the translator knew contemporary German culture well.

The story in both the film and the book is about a young city clerk who falls in love and ruins himself over his hopeless obsession. At least, that is the generous interpretation, but Hauptmann seems to deliberately suggest that the repressed nature of the family and work life of middle-class Germans disguises a boundless desire for corruption and crime that seethes just under the surface. In the book, the girl he is enthralled by is just thirteen when he first sees her on the street, and even his supposed “redemption” at the end (after serving a well-deserved jail sentence for his involvement in a robbery which ended in the death of his aunt) feels a bit dubious, like the beast has just been caged for the time being. Given events in Germany at the time (the book was being published in serial form during the rise of the Nazi party and various related far-right militias), Hauptmann may have been prescient, or it may just be too easy to read our knowledge of the future into the text. Nevertheless, I found it a fascinating read.

[trestitia ⵊⵊⵊ deamorski · Rating 3 out of 5]

Everest'in Karanlık Sular Dizisini duyunca çok heyecanlanmıştım. Bu ikinci kitap okuduğum. Sanırım hevesimi kısmam lazım.

"Platonik-erotik saplantı" kısmından 'erotik'i çıkartmak gerekiyor. Ne metinde, ne protagonist Lubota'nın düşüncelerinde erotizme dair bir şey var ya da bizim erotizm anlayışlarımız çok farklı.
Biraz anlayabiliyorum denme sebebini, o zaman korku da derim ve kimse de bana bişi' diyemez.
Ama değil.

Kitabı vasat bulma nedenim Lubota'yı sevmemem değil; sadece vasat bir kitap. Teknik olarak 'itirafname' kullanılsa da son derece 'sohbet' havasında. Ancak sırf merak arttırmak, sonucu geciktirmek ve sözde gizemi pekiştirmek için yersiz kesişler, konu atlamalar ve boş konuşmalar var.

Ayrıca aşağıda anlatacağım tipte birinin kaba tabirle 'şirin' ve 'talihsiz' projekte edilmesi de nahoş.

En son yakın zamanda Bağışlanmış Bir Günahkarın Özel Anıları ve İtirafnamesi'i okuduğumda büyük bir delirme yaşamıştım. Bu o kadar olmasa da aynı derecede çıldırttı beni. İzninizle.

Lubota alt tabakadan, (daha sonra evden ayrılan kardeşleriyle) anasıyla yaşıyan, yüzü sivilceli, kambuca, ve topal bir erkek. Bu Lubota bir gün Veronika'yı görür, onun tabiriyle büyüsüyle ele geçirilir.

Şimdi burada halka sesleniş.

Ben karakterlerimi byronic/superfluous/anti hero olarak seviyorum yeni bir şey değil. Lakin değilse de 'tü kaka' demişliğim yoktur. Melankolik, karizmatik, eksantrik,,, değilse de sevebiliyorum. Ama yani Lubota gerçekten tahammül edilebilir bir karakter değil.

Kendisi düzenbaz, sahtekar, yalancı, öyküncü, aşağılık kompleksli, ahlak yoksunu, kurban rolü oynayan bir müsvedde.
Yaptığı ve yataklık ettiği her şeyde suç ya Wigottschinski'de, ya içkide, ya kaderde, ya da güzel bir kadında. Bu şerefsizin hiçbir suçu yok. Veronika güzeller güzeli bir iblis, Melitta ise (Veronika'ya çok benzeyen, seksi ona öğreten) tatlı ama sapkın ve ahlakı bozuk kadın. Lubota'nın sözleri bunlar.
Tabii bu tipteki müsveddeler karaktersizliklerini mazur göstermek için kendilerine ve eylemlerine saflık, ahmaklık, kapılmışlık gibi 'masum' eleştiriler elbette getiriyor. Ahahah ama yeter mi yetmez, herif bir de pişkin; kendine dürüst, sadık ve kararlı diyebilecek kadar. Aman ne erdem (!)

İşte bu kitap bu şerefsizin Verokika'yı gördükten sonra ona erişmek için yaptığı türlü dalaverenin, suçların, soygun ve cinayetle sonuçlanmasını anlatan güya günah çıkartması. Yerseniz.

Çık adam gibi pisliliğin tekiyim, yaptım, ettim, yazık bana, lanet sana dese o zaman hoşlanabilirdim. O zaman yazarın projekte ettiği gibi bir güzelliğin tesiri altındaki talihsiz bir adam olabilirdi.

Günay çıkartsa kimilerce affedilebilir, ancak öyle bi şey yok. Tüm olaylar olduktan ve hapis yattıktan sonra onu aileye dahil eden, hatta keyfini eksik etmeyen, doğru dürüst iş ve sorumluluk vermeyen Starkeler, yani Marie ve babası da dünyanın en büyük enayisi sanırım. Ya da dümdüz salaklar.

ay delirdim
;;;
deamorski

[Elif · Rating 1 out of 5]

“Acı çeksen bile bu, başkasına ait bir mutluluktan daha değerlidir!”
.
Hayalet kitabını nerede görüp de listeme ekledim bilmiyorum doğrusu. Nobel edebiyat ödülü aldığına aşırı şaşırdığım bir kitap. Konusu oldukça rahatsız edici ve içimdeki feministi ateşe verip durdu okurken. Yaptığı bütün kötülükleri kendisinden bağımsız göstermek için etrafındakileri, kadınları ve içine giren şeytanı suçlaması bana aşırı absürt geldi. Konusu ise kısacası şu bir gün yolda yürürken ufak bir kız çocuğu görüyor, ona ‘aşık’ oluyor ve bu saplantısı onu kötü yola sürüklüyor. Bu arada cidden kız çocuğu daha 14 yaşında (burada yazar da kızın küçük olduğunu belirtiyor ve evlenme için minimum 16 diyor o dönem için daha makul bir yaş denebilir günümüzde asla kabul edilemez). Adamın dolandırıcılığı, yalancılığı, şerefsizliği ve en önemlisi de sapıklığı beni bir yerden sonra bunalttı. Anlatımın ise daldan dala atlaması aşırı kötü bir karar olmuş. Lineer bir anlatıma ve düşünce aktarımına sahip olsa belki bir tık beğenebilirdim. Ancak adamın kendini hiç eleştirmeyip suçu hep başka yerlerde araması beni çileden çıkardı. O sebeple tavsiye edemeyeceğim.

[D. · Rating 1 out of 5]

Bir öğretmenin, kendinden yaşça küçük genç bir kıza duyduğu saplantılı aşkın anlatıldığı "sözde" psikolojik gerilim öyküsü. Kitap, kahramanın doğrudan okurla konuşması, yaşadıklarını kendi ağzından anlatması şeklinde ilerliyor; yani sohbet havasında... Kendisi, kıza duyduğu saplantılı sevgi yüzünden çeşitli suçlara karışıyor, delirmenin eşiğine geliyor. Eser ne yazık ki vasatın altında kalıyor. Bunun sebebi, yazarın gizemi her geçen sayfada artırmaya çalışması fakat olayların neredeyse hep yerinde sayması. Yani evet bir şeyler oluyor ama kendi içinde; daha ötesine bir türlü geçip olay örgüsü kalıbını kırıp kendini aşamıyor. Bir üst noktaya ulaşamıyor. Bu da bunaltıcı oluyor ve git gide olay cazibesini yitiriyor. Ayrıca bomboş konuşmalar da bir yerden sonra sıkıyor. Potansiyelinin çok çok altında kalan, iyi konusunu harcayan bir kitap.

[Bircan özdağ · Rating 3 out of 5]

Karmaşık bir kitap. Ana karakterin bakış açısından anlatılan kitapta gerçek ve hayal iç içe girmiş durumda bu yüzden olayları takip etmek benim için zorlaştı. Ana tema sadece aşk değil, aynı zamanda suçluluk, hafıza, takıntı ve gerçeklikle olan bağın kopması gibi konulara da bolca yer verilmiş. Yaklaşık 100 yıl önce yazıldığını düşünürsek kesinlikle dönemi için yenilikçi ve cesaret isteyen bir eser.

[witchy · Rating 1 out of 5]

Anlamsız ve saçmalıklarla dolu okurken en zorlandığım kitaplardan biriydi.

[David Sterritt]

I’ve been familiar with Gerhard Hauptmann as a playwright, which is mainly what he got his Nobel Prize for, but his novel “Phantom” is a pretty interesting psychodrama, all about a young man who becomes obsessed with a strange woman while entering a criminal scheme with a friend and losing a good deal of his mind along the way. It reminds me of Poe, of Schnitzler (“Traumnovelle”), and a little of E.T.A. Hoffman, among other specialists in delirium and instability. Solid stuff.