Οι βιογραφίες είναι ένα τρομερά δύσκολο είδος λογοτεχνίας και συχνά η ανάγνωση τους επίσης. Όσο ενδιαφέρον κι αν προκαλεί η προσωπικότητα της Βιρτζίνια Γούλφ, αυτό δεν ήταν ένα βιβλίο που διαβάζει κανείς μια κι έξω, αλλά ένα βιβλίο που διαβάζεται σιγά-σιγά σε δόσεις.
Έμαθα κάποια καινούρια πράγματα για την Βιρτζίνια Γούλφ, διάβασα αρκετά που ήξερα ήδη και δεν μετανιώνω που αφιέρωσα αρκετά βράδια στην ανάγνωση του βιβλίου, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι κάτι έλειπε...
Κατ΄αρχήν είναι έντονος ο υποκειμενικός παράγοντας της Lemasson στην ερμηνεία της προσωπικότητας της Woolf κάτι που είναι λογικό ως ένα βαθμό, αλλά αυτό μεταφέρεται και στον τρόπο γραφής της με πολλούς χαρακτηρισμούς και επισημάνσεις που επαναλαμβάνονται συνεχώς.
Μετά αν και μια ξερή χρονολογική παράταξη γεγονότων δεν θα ήταν ενδιαφέρουσα, υπάρχουν πολλά μπρος-πίσω στον χρόνο και μια κάπως χαοτική αφήγηση.
Επίσης, ναι, η ίδια η Βιρτζίνια δεν θα ήθελε να την θυμούνται μόνο για αυτό, η προσωπικότητα της ήταν εξαιρετικά πολύπλευρη και θα ήταν άδικο μια βιογραφία να επικεντρωθεί μόνο σε αυτό, αλλά δεν γίνεται καθόλου σοβαρή αποτύπωση της αρρώστιας της μέσα στο κείμενο ενώ αυτή η αρρώστια είναι συνεχώς παρούσα σε όλη την ζωή της συγγραφέα. Και στο βιβλίο είναι παρούσα, αλλά με γενικότητες τύπου μια κρίση, τα συμπτώματα της κρίσης κτλ. Θα ήθελα περισσότερες λεπτομέρειες για τα συμπτώματα αυτής της ασθένειας, τι παραισθήσεις έβλεπε, τι συμπεριφορά εμφάνιζε όταν χρειάστηκε να νοσηλευτεί κτλ.
Παράλληλα η βιογράφος προβαίνει σε μια μάλλον φροϋδική ανάλυση των σχέσεων της οικογένειας Στίβεν και αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου ερμηνεύοντας την προσωπικότητα και τις ενέργειες της συγγραφέα υπό αυτό το πρίσμα, συμπέρασμα μάλλον αμφιλεγόμενο.
Θα περίμενα η συγγραφέας να κάνει μια πιο εκτενή αναφορά στις συναναστροφές της Woolf πέρα από την στενή της οικογένεια και τις σχέσεις της επίσης. Για παράδειγμα η περίοδος του Bloomsbury αναλύεται κυρίως για τον ψυχολογικό αντίκτυπο που νομίζει η βιογράφος ότι είχε στην συγγραφέα και με μια μικρή αναφορά στο πως γνώρισε τον άντρα της. Θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ανάλυση για αυτή την χρονική περίοδο και τις διάφορες προσωπικότητες που συναναστρέφεται η Γουλφ, οι οποίες αναφέρονται μάλλον επιφανειακά. Το ίδιο και για μετέπειτα φάσεις της ζωής της, όπως όταν ο Λέοναρντ εμπλέκεται πιο ενεργά με την πολιτική ή όταν το ζευγάρι επιστρέφει στο Λονδίνο. Με ποιους συγχρωτίζεται; Ποιούς συναναστρέφεται ο Λέοναρντ; Έχουμε μόνο αποσπασματικές πληροφορίες στο βιβλίο.
Για να μην μακρηγορώ, αυτή η βιογραφία έχει αρκετές αδυναμίες, ωστόσο σε παρασύρει με ρυθμό υπνωτιστικό να διαβάζεις σελίδα την σελίδα χωρίς να σε εξάψει και χωρίς να σε απογοητεύσει εντελώς. Αν έχετε κάποιο ενδιαφέρον στο αντικείμενο, ρίξτε μια ματιά στο βιβλίο.