Τα Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού είναι ένα μυθιστόρημα που φωτίζει με μαγικό τρόπο τη Μεσόγειο θάλασσα, την ιστορία της και, κυρίως, τους αρχετυπικούς της μύθους. Ένα βράδυ, ύστερα από μια δυνατή καταιγίδα, σ' ένα μικρό νησί του Αιγαίου, κάποιος άγνωστος διηγείται αποσπάσματα ενός βιβλίου που δε γράφτηκε ποτέ. Μιλά για ένα ιστιοφόρο που ξεκίνησε από τη Σύρα το τελευταίο καλοκαίρι του 19ου αιώνα με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Πάνω σ' αυτό, ένας γέρος Ανατολίτης παραμυθάς αφηγείται κάθε βράδυ στους συνταξιδιώτες του τους δικούς του μύθους για το Αρχιπέλαγος: ιστορίες πλαισιωμένες από μυθικά όντα της λαϊκής παράδοσης, δράκους, νάνους, ξωθιές, βρικόλακες, μοίρες, σε τόπους ιστορικούς αλλά και στα παλάτια του κάτω κόσμου, σε στοιχειωμένους ανεμόμυλους, σε ξεροπήγαδα, σε ελαιώνες με ξωτικά. Οι αφηγήσεις αυτές βουτούν τα χέρια τους σε δυο λεκάνες, μπλέκοντας τον παγανισμό και τις ιερές αφηγήσεις της Μεσογείου με την ιστορία και το σμίξιμο των πολιτισμών της. Ένα μυθιστόρημα για τους ταξιδιώτες και τους ναυαγούς του ωκεανού της Ιστορίας, μια εν πλω αλληγορία της υπαρκτικής μοναξιάς. Σημαία αυτού του καραβιού είναι η νοσταλγία για το παντοτινά χαμένο γήτεμα των παραμυθιών αλλά και μια ελεγεία για τη στέγνια των νέων χρόνων.
Ο Ισίδωρος Ζουργός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964. Σπούδασε Παιδαγωγικά και υπηρετεί στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ως δάσκαλος. Έχει δυο παιδιά και σήμερα εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με διάφορα περιοδικά δημοσιεύοντας ποίηση και πεζογραφία, καθώς και βιβλιογραφικά κριτικά σημειώματα. Έχει επίσης ασχοληθεί με θέματα διδασκαλίας της λογοτεχνίας στο δημοτικό σχολείο και ιστορίας της εκπαίδευσης. Το 1996 συμμετείχε στη συλλογική έκδοση κειμένων για την εκπαίδευση, με τον τίτλο Αναπνέοντας κιμωλία: Γραφές εκπαιδευτικών, από τις εκδόσεις Σαββάλα.
Το δεύτερο βιβλίο που επέλεξα δε μου ταίριαξε. Ενώ ακολουθεί την ίδια λογική με τα προηγούμενα μου φάνηκε αδιάφορο και με κούρασε η θεματολογία του. Παρ' όλα αυτά το λεξιλόγιο παραμένει χάρμα οφθαλμών και θα μπορούσε να χρησιμοποιείται για διδαχή ανάγνωσης.
Η γραφή είναι ποιητική, πολύ όμορφη σχεδόν στο σύνολο του μυθιστορήματος. Κυρίαρχα είναι φυσικά τα παραμύθια όπως τα αφηγείται ο γερό Τούρκος παραμυθάς πάνω στο πλοίο Αλεξάνδρεια. Πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα η σύνθεση του μυθιστορήματος να αποτελείται κυρίως από αυτές τις παραδοσιακές ιστορίες.
Παρόλα αυτά υπάρχουν και κάποια στοιχεία που δεν μου άρεσαν. Η διπλή εγκυβωτισμένη αφήγηση μπερδεύει ορισμένες φορές και δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο στην πλοκή. Το τέλος δεν με ενθουσίασε, ήταν αρκετά ασαφές και αόριστο. Πολλά από τα παραμύθια δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν.
Εξαίρεση αποτελεί ο γάμος του γαλεριανού, το τριμερές παραμύθι με την Εφροσύνη και το γιο του δράκου, η ιστορία της Αρετής, το οποίο αποτελεί το μόνο που δεν εκφωνείται από τον παραμυθά αλλά την Μπαλάθαινα και είναι η προσωπική της ιστορία και το στερνό παραμύθι με τους δυο αλλοεθνείς γέρους τον Φώτη και το Σελίμ.
Σε ένα μικρό νησί στη μέση του Αιγαίου λίγο πριν τελειώσει ο 20ός αιώνας μια διακοπή ρεύματος γίνεται η αφορμή να μαζευτούν όλοι στο καφενείο. Εκει θα ακουστεί από έναν νέο μια απόκοσμη φωνή που όμοια της κάνεις τους δεν είχε ξανακούσει. Θα αφηγηθεί την πορεία ενός παράξενου ιστιοφόρου έναν αιώνα πριν, με προορισμό την Κωνσταντινούπολη και ένα ετερόκλητο πλήρωμα. Ο γερό -παραμυθάς κάθε βράδυ στο κατάστρωμα τους διηγείται αποσπάσματα από ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε πότε, γεμάτο μύθους και θρύλους της Μεσογείου και των λαών της.Αρχαίες δοξασίες ,μυστικά και κατάρες , παραμύθια δίχως τέλος μπλέκονται με τα όνειρα αυτών που ξέρουν να ακούνε.Ο αναγνώστης θα βρει σίγουρα μεταξύ του πληρώματος τον εαυτό του.Ο καπετάνιος δεν τους διάλεξε τυχαία και ο συγγραφέας ακόμη μια φορά καταφέρνει να συγκινήσει σε ένα αρκετά διαφορετικό ύφος από τα επόμενα έργα του.
Το δεύτερο, χρονολογικά, από τα βιβλία του Ζουργού. Ίσως γι' αυτό με αρκετές υπερβολές στα εκφραστικά στοιχεία. Παρά ταύτα, το ύφος είναι είναι γνώριμο, και όσοι αγαπούν τον συγγραφέα από τα επόμενα βιβλία του, θα απολαύσουν και αυτό.
Άμεσες και μαγικές περιγραφές της θάλασσας. Στα συνυφασμένα παραμύθια, παρά τα κάλλη τους, δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής, με αποτέλεσμα τελικά να βαριέμαι μετά τη σελίδα 100. Θα διαβάσω άλλα έργα του γιατί αγαπάω πολύ τη γραφή του. Ίσως τότε καταλάβω τί γινόταν εδώ.