"Μια καλοζυγιασμένη σφαίρα βρήκε τον άγνωστο κάπου στο στόμα ή ανάμεσα στα ρουθούνια. Έγινε σιωπή. Ακούστηκε πάλι το μονότονο χορωδιακό της βροχής και το πλατσούρισμα της υδρορροής. Έμεινε για λίγο ακίνητος. Κατόπιν, σηκώθηκε και πλησίασε με προφυλάξεις. Έψαξε στις τσέπες τους. Βρήκε μόνο τα διαβατήριά τους. Είχαν εξάμηνη βίζα από τη Μητρόπολη και ήταν λευκά. Δηλαδή, πολίτες του κόσμου..."
Στην αρχή ήμουν δύσπιστη γιατί πίστευα πως θα διαβάσω ένα ακόμα νουάρ και μάλιστα κακογραμμένο. Στην πρώτη κιόλας παράγραφο αποδείχτηκα λάθος. Νόμιζα πως το βιβλίο το έχει γράψει κάποιος ξένος συγγραφέας και αυτό είναι η μετάφραση.
Πολύ καλοφτιαγμένο, με τον συνδυασμό δυστοπία-νουαρ να ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη. Γιατί τέσσερα αστεράκαι όμως και όχι πέντε αφού μου άρεσε τόσο; Γιατί είχε κενά που δεν κάλυψε και τελείωσε κάπως απότομα.
Αυτό είναι από τα λίγα βιβλία φαντασίας ή επιστημονικής φαντασίας που έχω διαβάσει από Έλληνες συγγραφείς, αλλά σαν έμπειρος αναγνώστης αυτού του λογοτεχνικού είδους μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος. Διάβασα μια αρκετά καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα ιστορία, με αστυνομική πλοκή, νουάρ ατμόσφαιρα και καλούτσικες περιγραφές ενός μελλοντικού κόσμου που ταλανίζεται από περιβαλλοντικά προβλήματα. Η εξέλιξη της πλοκής είναι άκρως κινηματογραφική, η αφήγηση σε δεύτερο πρόσωπο, σίγουρα ξεχωριστή και πρωτότυπη, και οι χαρακτήρες απλοί, δίχως ιδιαίτερο βάθος. Γενικά πρόκειται για μια ευκολοδιάβαστη ιστορία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτη δράση και προβληματισμούς, που θα διαβαστεί με μια ανάσα. Δεν εντυπωσιάζει, αλλά ούτε απογοητεύει.