What do you think?
Rate this book
De eieren der Rampp-spoed
Een science fiction verhaal dat tegelijkertijd een bijtende politieke allegorie is. De eieren der Rampp-spoed vertelt het verhaal van de briljante professor Persikov die (per toeval) een nieuw soort (licht)straal ontdekt welke, wanneer gericht op levende cellen, de groei hiervan spectaculair versnelt. Maar wanneer de overheid de straal per vergissing gebruikt op de verkeerde eieren (in een poging om de gevolgen van een plaag die de kippen uitroeide recht te zetten), zijn de gevolgen niet te overzien...
121 pages, Paperback
First published January 1, 1923
About the author
Mikhail Bulgakov
777 books8,381 followersMikhail Afanasyevich Bulgakov (Russian: Михаил Булгаков) was a Russian writer, medical doctor, and playwright. His novel
The Master and Margarita
, published posthumously, has been called one of the masterpieces of the 20th century.
He also wrote the novel The White Guard and the plays Ivan Vasilievich, Flight (also called The Run ), and The Days of the Turbins . He wrote mostly about the horrors of the Russian Civil War and about the fate of Russian intellectuals and officers of the Tsarist Army caught up in revolution and Civil War.
Some of his works ( Flight , all his works between the years 1922 and 1926, and others) were banned by the Soviet government, and personally by Joseph Stalin, after it was decided by them that they "glorified emigration and White generals". On the other hand, Stalin loved The Days of the Turbins (also called The Turbin Brothers ) very much and reportedly saw it at least 15 times.
He also wrote the novel The White Guard and the plays Ivan Vasilievich, Flight (also called The Run ), and The Days of the Turbins . He wrote mostly about the horrors of the Russian Civil War and about the fate of Russian intellectuals and officers of the Tsarist Army caught up in revolution and Civil War.
Some of his works ( Flight , all his works between the years 1922 and 1926, and others) were banned by the Soviet government, and personally by Joseph Stalin, after it was decided by them that they "glorified emigration and White generals". On the other hand, Stalin loved The Days of the Turbins (also called The Turbin Brothers ) very much and reportedly saw it at least 15 times.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 878 reviews
December 16, 2013
Not all revolutionary discoveries mean progress…
The Fatal Eggs is fun. In this outlandish novella Mikhail Bulgakov wickedly satirizes the new Soviet soulless bureaucratic machine.
Monsters beget greater monsters…
Greater monsters devour those who had begotten them… And the greatest monster sits at the top and devours all those that are beneath.
The Fatal Eggs is fun. In this outlandish novella Mikhail Bulgakov wickedly satirizes the new Soviet soulless bureaucratic machine.
Monsters beget greater monsters…
Shukin fired a few more shots in the direction of the conservatory, smashing several panes of glass. But behind him a huge olive-coloured coil sprang out of a cellar window, slithered over the yard, covering it entirely with its ten-yard-long body and wound itself round Shukin's legs in a flash.
It dashed him to the ground, and the shiny revolver bounced away. Shukin screamed with all his might, then choked, as the coils enfolded all of him except his head. Another coil swung round his head, ripping off the scalp, and the skull cracked. No more shots were heard in the farm. Everything was drowned by the all-pervading hissing.
Greater monsters devour those who had begotten them… And the greatest monster sits at the top and devours all those that are beneath.
June 24, 2018
- رواية ثنائية الوجه، ظاهرها خيال علمي، وباطنها نقد سياسي للشيوعية:
-- الوجه الأول: قصة عالم الحيوان الذي اكتشف بالصدفة شعاعاً احمراً، وبدأ بتجربته على بيض الضفادع مما يؤدي الى تكاثرها. تقوم السلطات بأخذ هذا الإكتشاف وتطبيقه على البيض (بعد ازمة دجاج كانت قد اجتاحت روسيا، وقبل ان يكمل العالم تجاربه)، البيض المستورد من المانيا، فتكون النتائج كارثية، خصوصاً ان البيض كان لأفاعٍ و تماسيح ونعام ... وادى الشعاع الى انتاج انواع عملاقة منها. تنتهي القصة بشفاء الطبيعة لنفسها بموجة صقيع تؤدي لإفناء هذه الكائنات الغريبة.
-- الوجه الثاني، والمقصود برأيي: الشعاع الأحمر= الشيوعية، البيض المستورد من المانيا= الماركسية، الحيوانات العملاقة الناتجة= البروقراطيين الروس الحكام: بهذا المنحى ينتقد بولكاكوف الشيوعية الماركسية، ويعتبرها هجينة تؤدي الى افراز كائنات رهيبة في الحكم (وقد افرزت)، ويستشرف لها نهاية قادمة لأن هذه الإيديولوجية بعيدة عن روسيا (وقد انتهت ايضاً). منذ بداية القصة لآخرها وبولغاكوف بسخر من الشيوعيين، وتزداد السخرية مع اعطاء اللون الأحمر لكل شيئ (الصحافة الحمراء، القلم الأحمر،..) "الصراصير بدورها اختفت وكأنها ارادت ان تعلن موقفها الرافض للشيوعية الحربية".
- بالمجمل الرواية ممتازة وقيمة وهي تعبر عن الرفض والإستهزاء بحكام ذلك العصر في روسيا وشموليتهم المقيتة، بالإضافة لتدخلهم فيما لا يعنيهم وتأميم كل شيئ حتّى العقول. ومن هنا يمكننا ان نفهم لماذا كانت كتب بولغاكوف ممنوعة.
-- الوجه الأول: قصة عالم الحيوان الذي اكتشف بالصدفة شعاعاً احمراً، وبدأ بتجربته على بيض الضفادع مما يؤدي الى تكاثرها. تقوم السلطات بأخذ هذا الإكتشاف وتطبيقه على البيض (بعد ازمة دجاج كانت قد اجتاحت روسيا، وقبل ان يكمل العالم تجاربه)، البيض المستورد من المانيا، فتكون النتائج كارثية، خصوصاً ان البيض كان لأفاعٍ و تماسيح ونعام ... وادى الشعاع الى انتاج انواع عملاقة منها. تنتهي القصة بشفاء الطبيعة لنفسها بموجة صقيع تؤدي لإفناء هذه الكائنات الغريبة.
-- الوجه الثاني، والمقصود برأيي: الشعاع الأحمر= الشيوعية، البيض المستورد من المانيا= الماركسية، الحيوانات العملاقة الناتجة= البروقراطيين الروس الحكام: بهذا المنحى ينتقد بولكاكوف الشيوعية الماركسية، ويعتبرها هجينة تؤدي الى افراز كائنات رهيبة في الحكم (وقد افرزت)، ويستشرف لها نهاية قادمة لأن هذه الإيديولوجية بعيدة عن روسيا (وقد انتهت ايضاً). منذ بداية القصة لآخرها وبولغاكوف بسخر من الشيوعيين، وتزداد السخرية مع اعطاء اللون الأحمر لكل شيئ (الصحافة الحمراء، القلم الأحمر،..) "الصراصير بدورها اختفت وكأنها ارادت ان تعلن موقفها الرافض للشيوعية الحربية".
- بالمجمل الرواية ممتازة وقيمة وهي تعبر عن الرفض والإستهزاء بحكام ذلك العصر في روسيا وشموليتهم المقيتة، بالإضافة لتدخلهم فيما لا يعنيهم وتأميم كل شيئ حتّى العقول. ومن هنا يمكننا ان نفهم لماذا كانت كتب بولغاكوف ممنوعة.
August 1, 2016
Vladimir Ipátich, esa anaconda es de la provincia de Smolensk. Es algo espeluznante. ¿Lo comprende? ¡Ese canalla incubó serpientes en lugar de gallinas y están poniendo una cantidad infernal de huevos tan fenomenal como las ranas!
Mijaíl Bulgákov es uno de los mejores escritores rusos que han existido jamás.
Hasta la fecha no hay libro que me haya gustado tanto como "El Maestro y Margarita", al que considero una verdadera joya literaria. Ha superado mis expectativas incluso sobre libros de otros autores rusos.
En el caso de este libro, "Los huevos fatales" me ha vuelto a agradar su narrativa tan amena y sus argumentos tan originales. La manera que tenía este gran escritor de implementar lo absurdo, la sátira y la protesta hacia el sistema en forma conjunta es digna de elogio.
El libro es un auténtico manifiesto en contra del flamante poder soviético que se apoderaba de Rusia para transformarlo en esa Unión de Repúblicas Socialistas que mantuvo atado a ese país a un comunismo exagerado y cruel.
La figura de Stalin se erigiría con un poder asombroso y Bulgákov no fue ajeno a ello. Incluso, su relación epistolar con el dictador fue tensa y de continuos vaivenes. Sus libros eran continuamente prohibidos, censurados, recortados y esto lo hacía enojar.
La incipiente burocracia soviética, sumado a una política férrea y la prensa con su actitud totalmente obsecuente con el poder transformaron los años 20 en la URSS en una atmósfera opresiva e intolerable.
Bulgákov toma parte de la revolución del 17, de Lenin y de los soviets, distintas características para aplicarle un tono parodiante a los sucesos que atraviesa Moscú y principalmente el profesor Pérsikov a partir de su descubrimiento del rayo rojo (no podría ser de otro color).
Pérsikov, un científico hosco y de mal carácter con su descubrimiento histórico formará parte de algo que se saldrá de control y tendrá un final catastrófico. Por un lado nos encontramos con el descubrimiento del profesor Pérsikov y por el otro se desencadena una epidemia aviar que mata a todas las gallinas.
La única solución es tratar de recuperar rápidamente la especie a partir del rayo rojo de Pérsikov, pero se transformará en desastre a partir de la aparición de distintos funcionarios y allegados al Kremlin, especialmente de Alexander Semionóvich Fatálev, con su apellido premonitorio, quien a causa de un grueso error confunde un embarque de huevos de reptiles proveniente de Alemania con otro de huevos de gallina que recibe Pérsikov en forma tardía.
El banquete está servido y en cuestión de horas, el país se transformará en un pandemonio.
La novela, fuertemente influenciada por "La guerra de los mundos" y "La isla del doctor Moreau", ambos de H.G. Wells demuestra que Bulgákov sin necesidad de copiarse de estas historias podía disfrazar su ira contra el comunismo a partir de un suceso fantástico en un futuro inmediato y post apocalíptico.
Las constantes referencias a la burocracia soviética, los ecos de revolución, la ridiculización de la prensa y el manifiesto contestatario de Bulgákov contra la opresión imperante confluyen en una historia que entretiene y se lee de un tirón.
Estoy muy contento de haber descubierto este año a ese genio literario que se llamó Mijaíl Bulgákov a partir de estos dos libros que leí y disfruté.
Mijaíl Bulgákov es uno de los mejores escritores rusos que han existido jamás.
Hasta la fecha no hay libro que me haya gustado tanto como "El Maestro y Margarita", al que considero una verdadera joya literaria. Ha superado mis expectativas incluso sobre libros de otros autores rusos.
En el caso de este libro, "Los huevos fatales" me ha vuelto a agradar su narrativa tan amena y sus argumentos tan originales. La manera que tenía este gran escritor de implementar lo absurdo, la sátira y la protesta hacia el sistema en forma conjunta es digna de elogio.
El libro es un auténtico manifiesto en contra del flamante poder soviético que se apoderaba de Rusia para transformarlo en esa Unión de Repúblicas Socialistas que mantuvo atado a ese país a un comunismo exagerado y cruel.
La figura de Stalin se erigiría con un poder asombroso y Bulgákov no fue ajeno a ello. Incluso, su relación epistolar con el dictador fue tensa y de continuos vaivenes. Sus libros eran continuamente prohibidos, censurados, recortados y esto lo hacía enojar.
La incipiente burocracia soviética, sumado a una política férrea y la prensa con su actitud totalmente obsecuente con el poder transformaron los años 20 en la URSS en una atmósfera opresiva e intolerable.
Bulgákov toma parte de la revolución del 17, de Lenin y de los soviets, distintas características para aplicarle un tono parodiante a los sucesos que atraviesa Moscú y principalmente el profesor Pérsikov a partir de su descubrimiento del rayo rojo (no podría ser de otro color).
Pérsikov, un científico hosco y de mal carácter con su descubrimiento histórico formará parte de algo que se saldrá de control y tendrá un final catastrófico. Por un lado nos encontramos con el descubrimiento del profesor Pérsikov y por el otro se desencadena una epidemia aviar que mata a todas las gallinas.
La única solución es tratar de recuperar rápidamente la especie a partir del rayo rojo de Pérsikov, pero se transformará en desastre a partir de la aparición de distintos funcionarios y allegados al Kremlin, especialmente de Alexander Semionóvich Fatálev, con su apellido premonitorio, quien a causa de un grueso error confunde un embarque de huevos de reptiles proveniente de Alemania con otro de huevos de gallina que recibe Pérsikov en forma tardía.
El banquete está servido y en cuestión de horas, el país se transformará en un pandemonio.
La novela, fuertemente influenciada por "La guerra de los mundos" y "La isla del doctor Moreau", ambos de H.G. Wells demuestra que Bulgákov sin necesidad de copiarse de estas historias podía disfrazar su ira contra el comunismo a partir de un suceso fantástico en un futuro inmediato y post apocalíptico.
Las constantes referencias a la burocracia soviética, los ecos de revolución, la ridiculización de la prensa y el manifiesto contestatario de Bulgákov contra la opresión imperante confluyen en una historia que entretiene y se lee de un tirón.
Estoy muy contento de haber descubierto este año a ese genio literario que se llamó Mijaíl Bulgákov a partir de estos dos libros que leí y disfruté.
February 29, 2016
لا يستغرق الأمر كثيراً من القراءة في الرواية لتدرك أنك أمام عمل أدبي كبير وكاتب عبقري ماكر مدهش في رمزيته ورسائله الخفية الجريئة المتدفقة عبر الرواية..
كعادة الكُتاب الروس تجد نفسك في قلب الرواية وفي أجواء روسيا الباردة مباشرة من الصفحات الأولى وربما من السطور الأولى .. حماس يصيب القارئ وهو يقرأ في الأدب الروسي وهذه الرواية خير دليل على ذلك..
يبدأ بولغاكوف روايته بتفحص مكتب صغير يعود للبروفسور بريسيكوف الذي يعمل على إحدى التجارب الحيوية الروتينة وإذا بها تتحول إلى إكتشاف غريب وغير قابل للتفسير ومن ثم يثير عاصفة من الجدل في الأوساط الصحفية والشعبية.. كل ذلك طبيعي إلى وضعت السلطة يدها على إكتشاف البروفسور والتلاعب به وتحويله إلى كارثة عظيمة غير متوقعة...
طبعاً الرواية رمزية وخيالية ولكن لو دققت في تفاصيلها ومكنونانتها وتحليلها العميق ورؤيتها المستقبلية ستجد أن الذي حدث في الواقع ربما سيفوق الخيال الذي تنبأ به بولغاكوف في قادم الأيام..
وعن موت الآلاف في الرواية يتحدث بولغاكوف بطريقة باردة وكأنه يتحدث عن إبادة حشرات ضارة وهو يحاكي ما يفعله التسلط والأستباد والهمجية الدكتاتورية تجاه شعوبها وإبادة أكبر عدد منهم وكأنهم جراثيم يجب التخلص منها لينعم الجزء المتبقي على جثث أؤلئك وكأن الذين ماتوا وقتلوا أرقام لا أكثر تعيش وتباد وينسى أمرها لكي تبقى السلطة والدولة فقط مسلطة على رقاب من يأتي بعدهم.. ولا ينسى بولغاكوف ذكر الحمقى والرعاع الذين تسوقهم الدولة من دون وعي ولا فكر ولا إرادة إنسانية وكان ذلك واضحاً في مشهد إقتحام الناس لمقر البروفسور بريسيكوف وكأنه كان المسؤول الوحيد عن ما حدث ..
رواية هائلة، بالنسبة لي من أروع ما قرأت في الأدب الروسي..
April 20, 2019
Goodness knows why - whether it's just the transitory nature of everything on earth - but the bright red ray (or, the ray of life, for other participants in the story) discovered by the brilliant zoologist, professor Persikov on a peaceful evening of April, 1928, while working on his microscope, shattered some of my peaceful evenings too. Based on my curriculum vitae, I can pretend not I've seen many thrillers, nor horror, or SF movies. That's because I wanted to have a better sleep or nice dreams during night time. However, there are two movies that in my mind, being deeply impressed and disturbed after finishing this short novella, are making a solid and profound bond with the most horror parts described in this story: The Birds by Hitchcock and Jaws. Of course, I have no intention whatsoever to watch again any of them. It was enough that they were rekindled in my imagination while I was being taken unawares by the dramatic flow of the story, which eventually it's nothing but a catastrophe caused by a combination of pure chance and human folly.
If I put aside the second half of the story, which got me horror-stricken, then the first part was really a joy to read. It reminded me fondly of the extremely popular prose writers Ilf and Petrov, two Soviet humorists that based their most famous works, The Twelve Chairs and The little golden Calf, also during the relatively liberal era in Soviet history, the New Economic Policy of the 1920.
If I would have been recommended this book as an early piece of science fiction, I am very certain it would not have passed my green light. However, as I heard of it under the description of a intriguing satire of the Soviet early times, and the dramatic consequences of the abuse of authority, knowledge and display of human folly, then nothing better to get me glued to its reading. It's definitely scaring that being driven by intellectual passion, some of us view their experiments in the purely scientific terms, untroubled by ethical considerations. Even if the man is capable of creating many modern wonders, the way everything is transformed into a grotesque nightmare, only serves to emphasize the thinness of distinction between animals and humans. ..I'm wondering if I'm going to have a bad dream tonight, h'm.
If I put aside the second half of the story, which got me horror-stricken, then the first part was really a joy to read. It reminded me fondly of the extremely popular prose writers Ilf and Petrov, two Soviet humorists that based their most famous works, The Twelve Chairs and The little golden Calf, also during the relatively liberal era in Soviet history, the New Economic Policy of the 1920.
If I would have been recommended this book as an early piece of science fiction, I am very certain it would not have passed my green light. However, as I heard of it under the description of a intriguing satire of the Soviet early times, and the dramatic consequences of the abuse of authority, knowledge and display of human folly, then nothing better to get me glued to its reading. It's definitely scaring that being driven by intellectual passion, some of us view their experiments in the purely scientific terms, untroubled by ethical considerations. Even if the man is capable of creating many modern wonders, the way everything is transformed into a grotesque nightmare, only serves to emphasize the thinness of distinction between animals and humans. ..I'm wondering if I'm going to have a bad dream tonight, h'm.
April 4, 2022
بوده من چیزی از بولگاکف بخونم و خوشم نیاد؟ این مرد چی بوده. چقدر لازم داره بهش پرداخته بشه و چقدر من بیسوادم برای اینکه بیام این کار رو کنم.
چطوری ترکیب علمیتخیلی و رئالیسم جادویی و وحشت و طنز با سیاست و جامعهشناسی و نظام روسیه قاطی شده؟ هیچکس نمتونه همچین ترکیب سخت و درعینحال جذابی دربیاره، جز بولگاکف.
من چیزی دربارۀ این کتاب نمیدونستم، همیشه سراغ کتابی میرم که توی ذهنم چیزی ازش داشته باشم. این از معدود کارهایی بود که هیچی ازش نمیدونستم و چون وقت پِرت بین مسیر دانشگاه و کارهام زیاد دارم، رو اوردم به کتابصوتی. این توی کتابصوتیهای ایرانصدا بود. اجرای بینظیر. موسیقی عالی که به فضای وهمآلود و سرد داستان اتمسفر میداد. پایانبندی شاهکار. شاهکار.
داستان یه طوریه که نمیدونی تعجب کنی، بترسی یا بخندی! چی کار کردی بولگاکف. تو عجب چیزی بودی.
January 30, 2024
“Professor Persikov, you have discovered the ray of life!" A faint patch of colour appeared on Persikov's pale, unshaven cheeks. "Well... I...I..." he muttered. "You," continued Ivanov, "will become so famous... I feel quite giddy at the thought. Do you understand," he continued passionately, "that, in comparison with you, Orson Wells heroes are simply rubbish? And there was me thinking that it was all fairy tales. Do you remember his “Food of the Gods?"
“The Soviet government continued to work untiringly, without making any fuss. The ‘Extraordinary Commission to Combat the Chicken Plague’ was renamed the ‘Extraordinary Commission for the Revival and Restoration of Chicken Breeding in the Republic’ and augmented by the addition of a new ‘Extraordinary Troika’ consisting of sixteen comrades. An organization was set up with Persikov and Portugalov as its honorary chairmen.”
“The snake coiled up like a huge corkscrew, its tail lashing the dust, and it began to squeeze Manya. She had stopped screaming, and all Fatum could hear was bones snapping. Manya's head was lifted high into the air, tenderly pressed to the snake's cheek. Then the snake's jaws locked wide open, and placing its head on Manya's, it began to swallow her in one gulp.”
************
Mikhail Bulgakov’s novella deals with the debilitating effects of the Russian Revolution and Civil War in a satirical way. The basic plot is how science had deteriorated during the period between 1917-1925 due to economic and political problems. In this science fiction book an aging zoologist and top professor at the State University No. IV in Moscow is a world expert in amphibians. During an experiment he finds a red ray that when trained on amoebae increases their rate of reproduction and size. When this becomes widely known the State sends men to seize the equipment. There had been a plague in chickens that killed off the population and the plan was to import chicken eggs to restore the species at a higher speed than was natural.
A large quantity of eggs are imported from Germany for this purpose but the crates are accidentally switched with the professor’s crates of python, crocodile and ostrich eggs. When lasers are turned on the reptile eggs the countryside is overrun with thousands of giant snakes threatening Moscow. In the city citizens panic and the Red Army is called out to destroy them with poison gas, artillery and tanks. The book, published in 1925, didn’t sit well with censors and critics who thought Bulgakov was making fun of Bolshevism. In some ways it is similar to ‘Heart of a Dog’, published the same year, about a reactionary doctor who turns a dog into a man. As usual Bulgakov manages to combine serious issues with absurd situations.
“The Soviet government continued to work untiringly, without making any fuss. The ‘Extraordinary Commission to Combat the Chicken Plague’ was renamed the ‘Extraordinary Commission for the Revival and Restoration of Chicken Breeding in the Republic’ and augmented by the addition of a new ‘Extraordinary Troika’ consisting of sixteen comrades. An organization was set up with Persikov and Portugalov as its honorary chairmen.”
“The snake coiled up like a huge corkscrew, its tail lashing the dust, and it began to squeeze Manya. She had stopped screaming, and all Fatum could hear was bones snapping. Manya's head was lifted high into the air, tenderly pressed to the snake's cheek. Then the snake's jaws locked wide open, and placing its head on Manya's, it began to swallow her in one gulp.”
************
Mikhail Bulgakov’s novella deals with the debilitating effects of the Russian Revolution and Civil War in a satirical way. The basic plot is how science had deteriorated during the period between 1917-1925 due to economic and political problems. In this science fiction book an aging zoologist and top professor at the State University No. IV in Moscow is a world expert in amphibians. During an experiment he finds a red ray that when trained on amoebae increases their rate of reproduction and size. When this becomes widely known the State sends men to seize the equipment. There had been a plague in chickens that killed off the population and the plan was to import chicken eggs to restore the species at a higher speed than was natural.
A large quantity of eggs are imported from Germany for this purpose but the crates are accidentally switched with the professor’s crates of python, crocodile and ostrich eggs. When lasers are turned on the reptile eggs the countryside is overrun with thousands of giant snakes threatening Moscow. In the city citizens panic and the Red Army is called out to destroy them with poison gas, artillery and tanks. The book, published in 1925, didn’t sit well with censors and critics who thought Bulgakov was making fun of Bolshevism. In some ways it is similar to ‘Heart of a Dog’, published the same year, about a reactionary doctor who turns a dog into a man. As usual Bulgakov manages to combine serious issues with absurd situations.
October 20, 2021
108th book of 2021.
The Master and Margarita is one of those novels I'm ashamed I haven't read yet, and continues to elude me for some unknown reason. And it eluded me once again when I was in W. Library several months ago and saw this, an early Bulgakov novella, from 1925. A satire, of course, mocking the 1917 Russian Revolution, this Kafkaesque science-fiction story is influenced by the work of H.G. Wells, namely, The Food of the Gods and How It Came to Earth (a Wells novel I haven't read) where the same sort of science is taking place: a way to accelerate growth. In Bulgakov's novel, the same thing occurs, a light ray is discovered that accelerates growth and reproduction rates in living organisms. As with anything of this nature, it rarely goes well, and things quickly (actually quite slowly for such a short novella) go out of hand. A violent and ridiculous finish after a meandering and strange set-up, it's an interesting look into Bulgakov's early writing. Apparently he used to read this novella aloud and it was always met with great reception; it is, admittedly, the kind of novel that would be fun aloud, with voices for the mad scientists and screaming in all the right places. It goes that after presenting the story in 1924 (when it was written, published the following year) at a literary evening, he went home and wrote in his diary, 'Is it a satire? Or a provocative gesture? . . . I'm afraid that I might be hauled off . . . for all these heroic feats.'
The Master and Margarita is one of those novels I'm ashamed I haven't read yet, and continues to elude me for some unknown reason. And it eluded me once again when I was in W. Library several months ago and saw this, an early Bulgakov novella, from 1925. A satire, of course, mocking the 1917 Russian Revolution, this Kafkaesque science-fiction story is influenced by the work of H.G. Wells, namely, The Food of the Gods and How It Came to Earth (a Wells novel I haven't read) where the same sort of science is taking place: a way to accelerate growth. In Bulgakov's novel, the same thing occurs, a light ray is discovered that accelerates growth and reproduction rates in living organisms. As with anything of this nature, it rarely goes well, and things quickly (actually quite slowly for such a short novella) go out of hand. A violent and ridiculous finish after a meandering and strange set-up, it's an interesting look into Bulgakov's early writing. Apparently he used to read this novella aloud and it was always met with great reception; it is, admittedly, the kind of novel that would be fun aloud, with voices for the mad scientists and screaming in all the right places. It goes that after presenting the story in 1924 (when it was written, published the following year) at a literary evening, he went home and wrote in his diary, 'Is it a satire? Or a provocative gesture? . . . I'm afraid that I might be hauled off . . . for all these heroic feats.'
May 13, 2021
بولگاکف عزیزم، چقدر خودت و کارهایت را دوست دارم!
تخم مرغ های کشنده، مخصوصا در انتها، من را یاد آدم خواران ژان تولی انداخت.
جهل مردم، جهل آدمیت، مثل همیشه ریشهی همهی گند هاییست که تا به حال به تاریخ خورده و هنوز میخورد!
پرفسور پریسکف عزیزم، دلم برایت و برای پنکرات گفتن هایت تنگ میشود!
تخم مرغ های کشنده، مخصوصا در انتها، من را یاد آدم خواران ژان تولی انداخت.
جهل مردم، جهل آدمیت، مثل همیشه ریشهی همهی گند هاییست که تا به حال به تاریخ خورده و هنوز میخورد!
پرفسور پریسکف عزیزم، دلم برایت و برای پنکرات گفتن هایت تنگ میشود!
August 7, 2023
بولگاکف در این اثر در پی این بوده که نشان دهد چگونه ناکارآمدی، فساد و دیکتاتوری میتواند به ایجاد بحران در یک جامعه دامن بزند، برای نیل به این هدف، وی یک کشف خارقالعاده در حوزه جانورشناسی را که در واقع کشف پرتویی حیات بخش بوده را زمینه خلق اثر خود کرده است و حوادث داستان حول این اکتشاف عظیم شکل میگیرند. کتاب مملو از استعارههایی است که شاید به ناچار نویسنده از آنها برای انتقال اندیشهاش و بیان نظرات تند و انتقادیاش از شرایط سیاسی و اجتماعی عصر خود به مخاطب بهره برده است. کتاب شروع نسبتا" خوبی داشت و در میانههای اثر به اوج کشش خود رسید هرچند در اواخر کار از میزان کشش داستان کاسته شد. بولکاگف با طنزی تلخ نشان میدهد چگونه کاشف پرتو حیات، گرفتار نادانی و جهل حاکمان، وابستگان قدرت و مردم ناآگاه میشود و جان خود را در این راه از دست میدهد. به گمانم استعاره عنوان کتاب نیز به موضوع نتایج انقلاب اکتبر بر میگردد که به عقیده نویسنده آنچه در پی سربرآوردن موجودی از تخم به وقوع پیوسته(وقوع انقلاب)، آنگونه که میپنداشتند نتیجه مطلوب و مورد انتظاری نداشته است. نمرهام به این اثر بولگاکف ۳.۵ است.
December 8, 2021
بولگاکف؟! همان همیشگی جذاب.
همان همیشگی یعنی، بیان وقایع سیاسی و اجتماعی جامعه در قالب طنز و تلفیق این طنز در قالب رئالیسم جادویی. این کاریست که دکتر بولگاکف دوستداشتنیِ ما، آن را ماهرانه انجام میداده و برای فرار از چنگال سانسورچیِ زمان خود در این رمان و البته رمانهای دیگری که پیشتر از او خواندهام، همانندِ «مرشد و مارگریتا» و «قلب سگی» هربار با استفاده از المانهای جذاب بصورت ماهرانه عقاید خود را به روی کاغذ آورده است.
این کتاب به اندازهای کمحجم است که ورود به داستانِ آن را جایز نمیدانم و خواندنِ آن را اولا به علاقهمندانِ این دکتر دوستداشتنی و محبوب و دوما به علاقهمندان سبک رئالیسم جادویی و نهایتا به سایر دوستانی که به ادبیات روسیه علاقه دارند پیشنهاد میکنم.
پند نامه
دیکتاتورها فقط بساط فساد و ویرانی را در جامعه به پا نمیکنند، بلکه مهمتر از دو مورد فوق، «جهل» را در عموم مردم به خصوص مردمِ کمتربرخوردار نهادینه میکنند و این جهل حتی پس از نابودی یک دیکتاتور هم جلوی خیلی از پیشرفتها را خواهد گرفت و یک مانع بزرگ برای رسیدن به ترقی در جامعه است، چه بسا این جهل در خیلی از موارد باعث رهایی از دیکتاتوری نشده و دیکتاتور دیگری را بر سر کار آورده!
مثال؟ لازم نیست، خودتان میدانید منظورم چیست.
گفتاری کوتاه در مورد ترجمهی کتاب
من هیچ شناختی از خانم «میترا فراهانی» مترجم این کتاب نداشتم و به دلیل نبود گزینههای دیگر روی میز به سراغ ترجمهی ایشان رفتم. پیشتر در گذشتهی نه چندان دور کتابهای «یادداشتهای یک پزشک جوان» و «قلب سگی» را با ترجمهی آقای «آبتین گلکار» و ابررمان «مرشد و مارگریتا» را با ترجمهی بینظیر «دکتر میلانی» خوانده بودم و از آنها لذت برده بودم اما در این کتاب هرچند سطح ترجمه از آن کتابها پایینتر بود اما همچنان متنی روانی را ارائه کرده و اگر شما هم در انتخاب مترجم دچار مشکل شدید، میتوانید از این ترجمه مطالعه نمایید.
کارنامه
تنها یک ستاره از کتاب کسر مینمایم و چهارستاره برایش منظور میکنم، چون نمیتوانم نمرات «مرشد و مارگریتا» و «قلب سگی» را ویرایش و شش ستاره برایشان منظور نمایم.
هفدهم آذرماه یکهزار و چهارصد
همان همیشگی یعنی، بیان وقایع سیاسی و اجتماعی جامعه در قالب طنز و تلفیق این طنز در قالب رئالیسم جادویی. این کاریست که دکتر بولگاکف دوستداشتنیِ ما، آن را ماهرانه انجام میداده و برای فرار از چنگال سانسورچیِ زمان خود در این رمان و البته رمانهای دیگری که پیشتر از او خواندهام، همانندِ «مرشد و مارگریتا» و «قلب سگی» هربار با استفاده از المانهای جذاب بصورت ماهرانه عقاید خود را به روی کاغذ آورده است.
این کتاب به اندازهای کمحجم است که ورود به داستانِ آن را جایز نمیدانم و خواندنِ آن را اولا به علاقهمندانِ این دکتر دوستداشتنی و محبوب و دوما به علاقهمندان سبک رئالیسم جادویی و نهایتا به سایر دوستانی که به ادبیات روسیه علاقه دارند پیشنهاد میکنم.
پند نامه
دیکتاتورها فقط بساط فساد و ویرانی را در جامعه به پا نمیکنند، بلکه مهمتر از دو مورد فوق، «جهل» را در عموم مردم به خصوص مردمِ کمتربرخوردار نهادینه میکنند و این جهل حتی پس از نابودی یک دیکتاتور هم جلوی خیلی از پیشرفتها را خواهد گرفت و یک مانع بزرگ برای رسیدن به ترقی در جامعه است، چه بسا این جهل در خیلی از موارد باعث رهایی از دیکتاتوری نشده و دیکتاتور دیگری را بر سر کار آورده!
مثال؟ لازم نیست، خودتان میدانید منظورم چیست.
گفتاری کوتاه در مورد ترجمهی کتاب
من هیچ شناختی از خانم «میترا فراهانی» مترجم این کتاب نداشتم و به دلیل نبود گزینههای دیگر روی میز به سراغ ترجمهی ایشان رفتم. پیشتر در گذشتهی نه چندان دور کتابهای «یادداشتهای یک پزشک جوان» و «قلب سگی» را با ترجمهی آقای «آبتین گلکار» و ابررمان «مرشد و مارگریتا» را با ترجمهی بینظیر «دکتر میلانی» خوانده بودم و از آنها لذت برده بودم اما در این کتاب هرچند سطح ترجمه از آن کتابها پایینتر بود اما همچنان متنی روانی را ارائه کرده و اگر شما هم در انتخاب مترجم دچار مشکل شدید، میتوانید از این ترجمه مطالعه نمایید.
کارنامه
تنها یک ستاره از کتاب کسر مینمایم و چهارستاره برایش منظور میکنم، چون نمیتوانم نمرات «مرشد و مارگریتا» و «قلب سگی» را ویرایش و شش ستاره برایشان منظور نمایم.
هفدهم آذرماه یکهزار و چهارصد
January 26, 2025
باز هم بولگاکف هنرمندانه دست به قلم برد و اثری گیرا و دلنشین به جا گذاشت. کتابی خواندنی در مورد دانشمندی که به صورت اتفاقی اشعهای کشف میکند. این اشعه موجب افزایش سرعت رشد سلولی میشود. تا قبل از اتمام تحقیقات خبر در جهان میپیچد و دولت شوروی دانشمند را مجبور میکند تا تجهیزات را در اختیارشان بگذارد و به دلیل اشتباهات و نواقص فاجعهای رخ میدهد که قابل جبران نیست. در نهایت دانشمند با وجود کشفی که میتوانست منجر به پیشرفت بشریت شود، در نگاه مردم مقصر شناخته شد و در جریان شورش مردمی کشته میشود.
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 18, 2025
çok, çok iyi!
hikâyemiz kendi icadına tutkuyla bağlı ancak dünyaya yabancılaşmış bir bilim insanı olan profesör persikov etrafında dönüyor. onun laboratuvarda keşfettiği kırmızı ışın canlıların hızla büyümesini sağlasa da sonuçlar hiç de masum olmuyor. persikov başta yalnızca kurbağa yumurtalarıyla uğraşan, tuhaf ve birazcık da takıntılı bir bilim insanı gibi görünse de aslında insanın doğayı kontrol etme arzusunun tam bir sembolü. bulgakov bize, onun üzerinden bilimin ihtişamını ve aynı şekilde tehlikesini de çok zekice gösteriyor.
hikâyemiz ilerledikçe sovyet rusya’da tavuk salgını baş gösterir, hükümet devreye girer ve persikov’un buluşu bir devrimsel tarım projesine dönüştürülür. ancaaak işler elbette felakete sürüklenir. yumurtalardan tavuk çıkması gerekirken dev yılanlar, zehirli kurbağalar, kertenkeleler ortaya çıkar ve kasabalar istila edilir, insanlar ölür, en sonundaysa bütün suç persikov’a kalır. burada bulgakov’un sovyet bürokrasisine, yöneticilere ve bilimi körü körüne putlaştırmaya yönelttiği eleştirisi hem acımasız hem de inanılmaz eğlenceliydi.
bulgakov’un dilini çok sevdim, yani absürt bir felaketi anlatırken bile güldürmeyi başarıyor. benim için inanılmazdı..
hikâyemiz kendi icadına tutkuyla bağlı ancak dünyaya yabancılaşmış bir bilim insanı olan profesör persikov etrafında dönüyor. onun laboratuvarda keşfettiği kırmızı ışın canlıların hızla büyümesini sağlasa da sonuçlar hiç de masum olmuyor. persikov başta yalnızca kurbağa yumurtalarıyla uğraşan, tuhaf ve birazcık da takıntılı bir bilim insanı gibi görünse de aslında insanın doğayı kontrol etme arzusunun tam bir sembolü. bulgakov bize, onun üzerinden bilimin ihtişamını ve aynı şekilde tehlikesini de çok zekice gösteriyor.
hikâyemiz ilerledikçe sovyet rusya’da tavuk salgını baş gösterir, hükümet devreye girer ve persikov’un buluşu bir devrimsel tarım projesine dönüştürülür. ancaaak işler elbette felakete sürüklenir. yumurtalardan tavuk çıkması gerekirken dev yılanlar, zehirli kurbağalar, kertenkeleler ortaya çıkar ve kasabalar istila edilir, insanlar ölür, en sonundaysa bütün suç persikov’a kalır. burada bulgakov’un sovyet bürokrasisine, yöneticilere ve bilimi körü körüne putlaştırmaya yönelttiği eleştirisi hem acımasız hem de inanılmaz eğlenceliydi.
bulgakov’un dilini çok sevdim, yani absürt bir felaketi anlatırken bile güldürmeyi başarıyor. benim için inanılmazdı..
April 4, 2021
Bilim ne yaptığını bilen kişilerin ellerinde kıymetlidir 🌟
July 23, 2010
A slim sci-fi novel(la) about a "ray of life" birthing mutant cockerels, snakes, and ostriches which run amok in 1920s Moscow. Biting satirical larks from Russia's best-ever satirist.
N.B. This story is included in "Diaboliad" (Vintage Classics) with other short stories. You might want to save money and get that collection.
N.B. This story is included in "Diaboliad" (Vintage Classics) with other short stories. You might want to save money and get that collection.
February 1, 2021
Bulgakov’un ünlü bilimkurgu yazarı H. G. Wells’in Tanrıların Tohumu kitabından ilham alarak yazdığı ve baştan sona ilginçliklerle dolu yarı bilim kurgu yarı siyasal romanı Ölümcül Yumurtalar, bilimsel bir buluş ile başlıyor. Rus zooloji profesörü Persikov mikroskobuna bakarken mucizevi bir olaya şahit olur: kızıl bir ışın canlıların boyutunu ve üreme hızını arttırarak gelişimlerini hızlandırmaktadır. Tabii ki insanlık için gelecek vaat eden birçok çalışma gibi profesörün bu başarısı da cezasız kalmaz, Rus yetkililer-KGB- gazeteciler zavallı adamın üstüne çöker. Sovyet rejimi-sosyalizm-Rus hükümet politikaları üzerinden bolca iğneleme ile ilerleyen hikayede profesörün buluşu, test edilmesine fırsat bile verilmeden hırslı ve ehliyetsiz ellere düşer ve tüm ülkeyi felakete sürükleyecek olaylar zinciri başlar. Bedeli ise yine suçsuz bilim insanları ödeyecektir. Bulgakov’un sembolik ve hicivli tarzı, siyaset mizahı ve usta öykücülüğü anında kitaba bağlıyor okuru. Sonunda ise hızlı bitmiş ve bazı kısımların altı boş kalmış gibi hissetsem de genel olarak fazlasıyla keyif aldığım bir okuma oldu.
May 9, 2023
تا اواسط کتاب بین سه و چهار مونده بودم ولی پایانش وادارم کرد بهش ۴ رو بدم.
پ.ن: خیلی طول کشید تا تمومش کردم😂😬
پ.ن: خیلی طول کشید تا تمومش کردم😂😬
July 26, 2026
Mikhail Bulgakov – Ovos Fatídicos
Depois de ler Diaboliada, li Ovos Fatídicos que me revelou um Bulgakov mais maduro. E a verdade é que gostei bastante mais desta novela. A narrativa é mais sólida, as personagens mais consistentes e a fantasia nunca se emancipa completamente da realidade. Em Diaboliada, o absurdo parece por vezes existir pelo prazer do absurdo. Nos Ovos Fatídicos o fantástico é apenas o instrumento pelo qual Bulgakov observa o seu tempo.
É precisamente essa contenção que torna o romance tão convincente. Bulgakov parte de uma descoberta científica impossível – um raio capaz de acelerar extraordinariamente a reprodução dos seres vivos, mas tudo o que acontece a seguir é profundamente humano e, por isso mesmo, assustadoramente plausível. A fantasia não rompe com a realidade; limita-se a exagerar tendências que já existiam.
Hoje é fácil ler este romance como uma simples sátira da ciência. Penso que seria um erro. O verdadeiro alvo de Bulgakov não é a ciência, mas o cientificismo, essa convicção de que o conhecimento científico acabará por dominar completamente a natureza e resolver todos os problemas humanos.
O romance nasce num momento muito particular da história russa. Nas primeiras décadas do século XX floresceu uma corrente de pensamento conhecida como Cosmismo Russo, cujo principal inspirador foi Nikolai Fiodorov. Os seus seguidores acreditavam que a humanidade tinha uma missão moral: vencer a morte, prolongar indefinidamente a vida, ressuscitar os antepassados e conquistar o cosmos. No fundo, partiam da convicção de que a ciência não existia apenas para compreender as leis da natureza, mas para libertar o homem da obrigação de lhes obedecer. Homens como Alexander Bogdanov procuraram prolongar a juventude através de transfusões sanguíneas; outros imaginaram que a ciência acabaria por eliminar a última fronteira biológica do homem.
Na Rússia daqueles anos, ciência, religião e misticismo deixavam frequentemente de ocupar territórios distintos para se fundirem numa única narrativa de redenção humana. É precisamente essa promiscuidade que Bulgakov ridiculariza.
É neste ambiente intelectual que deve ser entendida a decisão de embalsamar Lenine. Naturalmente que a preservação do seu corpo teve uma dimensão política evidente, destinada a perpetuar simbolicamente a presença do fundador do regime. Mas também dificilmente se compreende sem o contexto cultural criado pelo cosmismo russo, onde a ciência surgia frequentemente associada a uma esperança quase religiosa de superar a finitude humana. Historiadores como Nikolai Krementsov e Boris Groys mostraram como esta cultura científica e filosófica contribuiu para criar um imaginário onde a morte deixava de ser vista como um destino inevitável para passar a ser encarada como um problema técnico.
Bulgakov conhecia este ambiente e caricaturou-o magistralmente. Contudo, o mais interessante é que nunca transforma a ciência na culpada da tragédia.
O professor Persikov é, na verdade, a personagem mais sensata do romance. É um cientista rigoroso, prudente e consciente dos limites da sua descoberta. O desastre começa apenas quando a política, a burocracia e a ignorância se apropriam do conhecimento científico. Bulgakov parece dizer-nos que o perigo nunca reside na ciência; reside na ilusão de que o poder pode substituir o conhecimento.
Bulgakov parece desconfiar precisamente dessa hybris. O verdadeiro cientista conhece os limites do seu conhecimento; quem acredita poder dominar completamente a natureza já abandonou a ciência para entrar no domínio da ideologia. É esta passagem – subtil mas decisiva – que o romance retrata com extraordinária ironia.
Alguns anos mais tarde, o lysenkoísmo mostraria tragicamente até onde esta lógica podia conduzir. Quando a política decide aquilo que a ciência deve demonstrar, deixa de existir ciência; passam apenas a existir dogmas apresentados com linguagem científica.
Mas Ovos Fatídicos não é apenas uma crítica ao cientificismo.
É impossível lê-lo sem reconhecer uma sátira devastadora ao aparelho burocrático que então se consolidava na União Soviética. A sucessão de erros administrativos, decisões tomadas por quem desconhece completamente aquilo sobre que decide, ordens contraditórias e incapacidade de reconhecer o erro constituem o verdadeiro motor da tragédia. Os monstros não são a causa do desastre; são apenas a sua consequência.
Décadas mais tarde, Hannah Arendt descreveria a burocracia como uma forma de poder onde a responsabilidade individual tende a desaparecer. Em Ovos Fatídicos encontramos já esse mecanismo em pleno funcionamento: cada funcionário cumpre diligentemente a sua pequena tarefa, mas ninguém compreende o problema no seu conjunto e, por isso, ninguém assume verdadeiramente a responsabilidade pelas consequências.
No entanto, a crítica de Bulgakov não termina na burocracia.
Existe ainda um terceiro protagonista, menos visível mas talvez mais inquietante: a multidão.
A burocracia só produz verdadeiras tragédias quando encontra uma população disponível para acreditar, obedecer e procurar culpados. Bulgakov compreende aquilo que Gustave Le Bon descrevera poucos anos antes em Psicologia das Massas: as multidões não são simplesmente a soma dos indivíduos. Sob o efeito do medo tornam-se emocionalmente contagiosas, abandonam rapidamente o espírito crítico e aceitam explicações simples para problemas complexos. A propaganda ocupa o lugar da razão; a ansiedade transforma-se em histeria; e a necessidade de encontrar um culpado torna-se mais importante do que compreender os factos.
É talvez por isso que este pequeno romance continua extraordinariamente atual.
Quase um século depois, continuamos fascinados pela ideia de que a ciência resolverá todos os problemas, continuamos a acreditar que a burocracia pode substituir a competência e continuamos a assistir à rapidez com que o medo transforma sociedades inteiras em multidões manipuláveis.
Bulgakov não escreveu sobre ciência. Escreveu sim contra a arrogância humana. Contra a ilusão de que o conhecimento elimina a necessidade de prudência e pensamento crítico. Quando a ciência se deixa contaminar pela política, quando a burocracia substitui a inteligência e quando depende das multidões, a fantasia deixa de ser literatura para passar a ser História.
Os ovos que Bulgakov nunca existiram, mas as condições que os fizeram eclodir estão no nosso dia a dia.
Depois de ler Diaboliada, li Ovos Fatídicos que me revelou um Bulgakov mais maduro. E a verdade é que gostei bastante mais desta novela. A narrativa é mais sólida, as personagens mais consistentes e a fantasia nunca se emancipa completamente da realidade. Em Diaboliada, o absurdo parece por vezes existir pelo prazer do absurdo. Nos Ovos Fatídicos o fantástico é apenas o instrumento pelo qual Bulgakov observa o seu tempo.
É precisamente essa contenção que torna o romance tão convincente. Bulgakov parte de uma descoberta científica impossível – um raio capaz de acelerar extraordinariamente a reprodução dos seres vivos, mas tudo o que acontece a seguir é profundamente humano e, por isso mesmo, assustadoramente plausível. A fantasia não rompe com a realidade; limita-se a exagerar tendências que já existiam.
Hoje é fácil ler este romance como uma simples sátira da ciência. Penso que seria um erro. O verdadeiro alvo de Bulgakov não é a ciência, mas o cientificismo, essa convicção de que o conhecimento científico acabará por dominar completamente a natureza e resolver todos os problemas humanos.
O romance nasce num momento muito particular da história russa. Nas primeiras décadas do século XX floresceu uma corrente de pensamento conhecida como Cosmismo Russo, cujo principal inspirador foi Nikolai Fiodorov. Os seus seguidores acreditavam que a humanidade tinha uma missão moral: vencer a morte, prolongar indefinidamente a vida, ressuscitar os antepassados e conquistar o cosmos. No fundo, partiam da convicção de que a ciência não existia apenas para compreender as leis da natureza, mas para libertar o homem da obrigação de lhes obedecer. Homens como Alexander Bogdanov procuraram prolongar a juventude através de transfusões sanguíneas; outros imaginaram que a ciência acabaria por eliminar a última fronteira biológica do homem.
Na Rússia daqueles anos, ciência, religião e misticismo deixavam frequentemente de ocupar territórios distintos para se fundirem numa única narrativa de redenção humana. É precisamente essa promiscuidade que Bulgakov ridiculariza.
É neste ambiente intelectual que deve ser entendida a decisão de embalsamar Lenine. Naturalmente que a preservação do seu corpo teve uma dimensão política evidente, destinada a perpetuar simbolicamente a presença do fundador do regime. Mas também dificilmente se compreende sem o contexto cultural criado pelo cosmismo russo, onde a ciência surgia frequentemente associada a uma esperança quase religiosa de superar a finitude humana. Historiadores como Nikolai Krementsov e Boris Groys mostraram como esta cultura científica e filosófica contribuiu para criar um imaginário onde a morte deixava de ser vista como um destino inevitável para passar a ser encarada como um problema técnico.
Bulgakov conhecia este ambiente e caricaturou-o magistralmente. Contudo, o mais interessante é que nunca transforma a ciência na culpada da tragédia.
O professor Persikov é, na verdade, a personagem mais sensata do romance. É um cientista rigoroso, prudente e consciente dos limites da sua descoberta. O desastre começa apenas quando a política, a burocracia e a ignorância se apropriam do conhecimento científico. Bulgakov parece dizer-nos que o perigo nunca reside na ciência; reside na ilusão de que o poder pode substituir o conhecimento.
Bulgakov parece desconfiar precisamente dessa hybris. O verdadeiro cientista conhece os limites do seu conhecimento; quem acredita poder dominar completamente a natureza já abandonou a ciência para entrar no domínio da ideologia. É esta passagem – subtil mas decisiva – que o romance retrata com extraordinária ironia.
Alguns anos mais tarde, o lysenkoísmo mostraria tragicamente até onde esta lógica podia conduzir. Quando a política decide aquilo que a ciência deve demonstrar, deixa de existir ciência; passam apenas a existir dogmas apresentados com linguagem científica.
Mas Ovos Fatídicos não é apenas uma crítica ao cientificismo.
É impossível lê-lo sem reconhecer uma sátira devastadora ao aparelho burocrático que então se consolidava na União Soviética. A sucessão de erros administrativos, decisões tomadas por quem desconhece completamente aquilo sobre que decide, ordens contraditórias e incapacidade de reconhecer o erro constituem o verdadeiro motor da tragédia. Os monstros não são a causa do desastre; são apenas a sua consequência.
Décadas mais tarde, Hannah Arendt descreveria a burocracia como uma forma de poder onde a responsabilidade individual tende a desaparecer. Em Ovos Fatídicos encontramos já esse mecanismo em pleno funcionamento: cada funcionário cumpre diligentemente a sua pequena tarefa, mas ninguém compreende o problema no seu conjunto e, por isso, ninguém assume verdadeiramente a responsabilidade pelas consequências.
No entanto, a crítica de Bulgakov não termina na burocracia.
Existe ainda um terceiro protagonista, menos visível mas talvez mais inquietante: a multidão.
A burocracia só produz verdadeiras tragédias quando encontra uma população disponível para acreditar, obedecer e procurar culpados. Bulgakov compreende aquilo que Gustave Le Bon descrevera poucos anos antes em Psicologia das Massas: as multidões não são simplesmente a soma dos indivíduos. Sob o efeito do medo tornam-se emocionalmente contagiosas, abandonam rapidamente o espírito crítico e aceitam explicações simples para problemas complexos. A propaganda ocupa o lugar da razão; a ansiedade transforma-se em histeria; e a necessidade de encontrar um culpado torna-se mais importante do que compreender os factos.
É talvez por isso que este pequeno romance continua extraordinariamente atual.
Quase um século depois, continuamos fascinados pela ideia de que a ciência resolverá todos os problemas, continuamos a acreditar que a burocracia pode substituir a competência e continuamos a assistir à rapidez com que o medo transforma sociedades inteiras em multidões manipuláveis.
Bulgakov não escreveu sobre ciência. Escreveu sim contra a arrogância humana. Contra a ilusão de que o conhecimento elimina a necessidade de prudência e pensamento crítico. Quando a ciência se deixa contaminar pela política, quando a burocracia substitui a inteligência e quando depende das multidões, a fantasia deixa de ser literatura para passar a ser História.
Os ovos que Bulgakov nunca existiram, mas as condições que os fizeram eclodir estão no nosso dia a dia.
September 21, 2022
Unless you're au fait with the politics of the Soviet Union under Lenin, you will miss the subtler aspects of the satire. There are notes to help you, but notes are not that much fun even if they are fictional cf. Pale Fire
I was surprised how graphically violent this novella was, but I suppose violence was already in the air as Stalin approached power. But there is also still the note of intellectual revolution that Stalin was going to slowly snuff out. For Russian linguistics it was a golden age with Lev S. Vygotsky and Mikhail Bakhtin producing theories that were only fully celebrated in the West after the fall of the wall.
I was surprised how graphically violent this novella was, but I suppose violence was already in the air as Stalin approached power. But there is also still the note of intellectual revolution that Stalin was going to slowly snuff out. For Russian linguistics it was a golden age with Lev S. Vygotsky and Mikhail Bakhtin producing theories that were only fully celebrated in the West after the fall of the wall.
October 19, 2015
Çok üzgünüm Bulgakov'u bu kadar geç okuduğum için. Sitede çoğu kişi bu kitaba 3-4 yıldız vermiş fakat sanıyorum ki bunun nedeni daha önce Bulgakov'un daha da güzel eserlerini okumuş olmalarıdır. Benim ilk Bulgakov'umdu ve ben bu kitaba bayıldım. Daha okumadigim kitapları olduğu için de mutlu ve heyecanliyim.
Kitap ilginc ve sürükleyici, bir o kadar da şoke ediciydi. Bulgakov'un alanı zooloji olmamasına rağmen bununla ilgili bu kadar bilgiye sahip olması, araştırma yapması da hayranlık uyandırıcı. Ben çok beğendim, tavsiye ederim.
Kitap ilginc ve sürükleyici, bir o kadar da şoke ediciydi. Bulgakov'un alanı zooloji olmamasına rağmen bununla ilgili bu kadar bilgiye sahip olması, araştırma yapması da hayranlık uyandırıcı. Ben çok beğendim, tavsiye ederim.
July 18, 2015
First half of this book almost reads like a witty story of manners; second half reads like a cheesy horror flick of the 30s—which I wouldn’t consider bad as I love a good ol’ fashioned horror classic (as long it has sufficient cheese).
I ultimately really liked this book. However, it is highly likely that the second half will throw many people off as laziness. The way I see it, there are two possible interpretations one might make of the second portion of this story: either Bulgakov just lost hold of the story, or he got clever and decided to have fun with a serious conflict and stretched it to epic proportions. I went with the latter given his history.
And because the man even wrote his final chapter with a title that acknowledges how he’s just making things happen to close the conflict at the end. It’s a bit hard to poke fault when the fault was created purposely.
At least, that’s how I saw it.
I ultimately really liked this book. However, it is highly likely that the second half will throw many people off as laziness. The way I see it, there are two possible interpretations one might make of the second portion of this story: either Bulgakov just lost hold of the story, or he got clever and decided to have fun with a serious conflict and stretched it to epic proportions. I went with the latter given his history.
And because the man even wrote his final chapter with a title that acknowledges how he’s just making things happen to close the conflict at the end. It’s a bit hard to poke fault when the fault was created purposely.
At least, that’s how I saw it.
January 10, 2019
Ölümcül Yumurtalar, "Her yıla bir Bulgakov" mottosuyla okuma planımda tuttuğum yazarın bu yıl Wells'ten etkilenerek yazmaya başladığı erken dönem eseri. Kendi kulvarındaki belki de ilk örneği denilebilecek kitabın bana katkısı "Usta ile Margarita'ya nereden geldik?" fikri vermesi oldu.
March 31, 2023
یک اثر نمادین و کد گذاری شده از بولگاکف.
به عنوان مثال عدد هفده نماد انقلاب اکتبر سال 1917 و آغاز نگونبختی مردم روسیه و البته دنیای پیرامون آن.
یا شک بازپرس اطلاعات به شخصی به نام روبینشتاین به عنوان جاسوس خارجی ها که به صورت غیر مستقیم اشاره برونشتاین یا همون تروتسکی داره که در زمان استالین متهم به خیانت شد و مسبب تمام مشکلات شوروی قلمداد شد.
اشارات مکرر به رنگ سرخ مثلاً پرتو سرخ و ظهور خط باریک و سرخ روی آمیب،مستقیم اشاره به حزب کمونیست و تأثیر ایدئولوژی آن بر ظهور افراد خطرناک داره.
اشاره به نماد داس ماه در طول داستان حتی پس از مرگ پروفسور پرسیکف تأکید ناامیدانه نویسنده بر فساد جاودانه حزب کمونیست دارد.
بولگاکف با نگارش این نوولا سعی در انتقاد از فساد و جنایتهای یک حکومت ایدئولوژیک و تمامیت خواه داره.
به عنوان مثال عدد هفده نماد انقلاب اکتبر سال 1917 و آغاز نگونبختی مردم روسیه و البته دنیای پیرامون آن.
یا شک بازپرس اطلاعات به شخصی به نام روبینشتاین به عنوان جاسوس خارجی ها که به صورت غیر مستقیم اشاره برونشتاین یا همون تروتسکی داره که در زمان استالین متهم به خیانت شد و مسبب تمام مشکلات شوروی قلمداد شد.
اشارات مکرر به رنگ سرخ مثلاً پرتو سرخ و ظهور خط باریک و سرخ روی آمیب،مستقیم اشاره به حزب کمونیست و تأثیر ایدئولوژی آن بر ظهور افراد خطرناک داره.
اشاره به نماد داس ماه در طول داستان حتی پس از مرگ پروفسور پرسیکف تأکید ناامیدانه نویسنده بر فساد جاودانه حزب کمونیست دارد.
بولگاکف با نگارش این نوولا سعی در انتقاد از فساد و جنایتهای یک حکومت ایدئولوژیک و تمامیت خواه داره.
June 23, 2024
Professor Persikov is cranky curmudgeon of a zoological professor in 1920’s Russia who discovers a ray that can dramatically increase the size and amount of reproduction in organisms. At the same time there is a horrible flu killing all the chickens in the country, well you can guess where this goes. Written in 1924 it seems like a precursor to modern science fiction/horror and there is some familiarity to novels and movies of today. I enjoyed this short interesting read.
October 28, 2013
Questo racconto di Bulgakov non mi è piaciuto particolarmente, comunque meno di Cuore di cane. Forte è la satira bulgakoviana alla politica e al regime comunista ( il racconto è stato scritto nel 1924, in pieno regime), ai politici ottusi e burocrati che pretendono, nella loro ignoranza, di prendere in mano la scienza e servirsene senza le conoscenze adatte per gestirla e così facendo provocano danni incontrollabili alle popolazioni. Un racconto definito di fantascienza, certo lo era per l’epoca, ma con il senno di oggi possiamo definirlo profetico e di vera attualità. Brevemente la storia può riassumersi nella scoperta da parte di un illustre zoologo moscovita, il professor Persikov, di un raggio rosso che provoca la crescita e la riproduzione rapidissima di esseri viventi, nonché una aggressività enorme tra le creature generate grazie al raggio, che divorano le più deboli (come il capitalismo, mostro che genera mostri che prosperano sulle disgrazie altrui –vedasi oggi le banche). Subito i burocrati del regime vogliono appropriarsi della scoperta per far nascere nuove galline in Russia che è stata colpita da un’epidemia misteriosa che uccide i pennuti. Un inghippo nella procedura provocherà terrori e stragi di fronte alle quali viene armato l’esercito con le maschere antigas e i carri armati (pare che Bulgakov predìca le invasioni sovietiche in Ungheria, Cecoslovacchia e più tardi Afghanistan!), che non serviranno perché ci penserà la natura ad intervenire, con un evento anch’esso profetico che si realizzerà negli anni a venire, dopo la seconda guerra mondiale. Un racconto che tratta una tematica sempre attuale, sui limiti della scienza e sul suo significato, sul rapporto scienza-politica quando la politica è inetta ed immorale.
Forse perché troppo breve, forse perché tutti i personaggi sono delle caricature, non approfondite ma buttate nella mischia come se fossero dei clown in un circo, il racconto mi è piaciuto solo nella parte finale, di una tragicità che fa riflettere.
Forse perché troppo breve, forse perché tutti i personaggi sono delle caricature, non approfondite ma buttate nella mischia come se fossero dei clown in un circo, il racconto mi è piaciuto solo nella parte finale, di una tragicità che fa riflettere.
February 9, 2020
… in which we learn how an important task it is to educate the masses in egg-sorting.
How state-meddeling in half-baked scientific projects should at all cost be avoided.
How world litterature does impact the human mind and raise fear of the unknown.
And a lot more.
Please do check the origin of the eggs in your fridge before exposing them to your ultraviolet self-tan lamp.
How state-meddeling in half-baked scientific projects should at all cost be avoided.
How world litterature does impact the human mind and raise fear of the unknown.
And a lot more.
Please do check the origin of the eggs in your fridge before exposing them to your ultraviolet self-tan lamp.
March 2, 2021
چطور توی کتابی با همچین حجم کمی اینقدر حرف داره که بزنه؟
April 8, 2021
Devletin bilimin işine karışması mı desek...
💚
💚
July 6, 2026
اثری در ژانر علمی-تخیلی، به نقد از نظام کمونیستی و باورهای بلشویکی اتحاد جماهیر شوروی!!!
در سال ۱۹۲۸، دانشمندی نابغه و سرشناسی به نام پروفسور پرسیکف، به طور اتفاقی اشعه ای رو کشف می کنه که به شکل عجیبی قادره روی سرعت تولید مثل و بزرگ کردن اندازه ی جانوران تاثیر بزاره. (یه جورایی مثل جهش ژنتیکی!)🐍🐸
در همون زمان، طاعون اسرارآمیز و عجیبی تمام جوجه ها و مرغ های اتحاد جماهیر شوروی رو از بین می بره. دولت هم برای تولید دوباره ی مرغ اشعه ی آزمایش نشده ی پروفسور رو مصادره می کنه تا دوباره نسل مرغ ها رو به کشور برگردونه و جلوی این بحران رو بگیره، اما اتفاق خیلیییی وحشتناکی میوفته که می تونه کل دنیا رو تحدید به نابودی کنه.........
طنزی تلخ درباره قدرت، جاهطلبی، دخالت سیاست در علم، و این تفکر که هر مشکل پیچیده ای رو میشه با راه حلی فوری حل کرد.
سومین تجربه من از نویسنده مورد علاقهام🥰.
در سال ۱۹۲۸، دانشمندی نابغه و سرشناسی به نام پروفسور پرسیکف، به طور اتفاقی اشعه ای رو کشف می کنه که به شکل عجیبی قادره روی سرعت تولید مثل و بزرگ کردن اندازه ی جانوران تاثیر بزاره. (یه جورایی مثل جهش ژنتیکی!)🐍🐸
در همون زمان، طاعون اسرارآمیز و عجیبی تمام جوجه ها و مرغ های اتحاد جماهیر شوروی رو از بین می بره. دولت هم برای تولید دوباره ی مرغ اشعه ی آزمایش نشده ی پروفسور رو مصادره می کنه تا دوباره نسل مرغ ها رو به کشور برگردونه و جلوی این بحران رو بگیره، اما اتفاق خیلیییی وحشتناکی میوفته که می تونه کل دنیا رو تحدید به نابودی کنه.........
طنزی تلخ درباره قدرت، جاهطلبی، دخالت سیاست در علم، و این تفکر که هر مشکل پیچیده ای رو میشه با راه حلی فوری حل کرد.
سومین تجربه من از نویسنده مورد علاقهام🥰.
July 2, 2026
The Revenge of the Frog
In the beginning, Prof. Persikov is observing, in his Zeiss microscope, the sphincter of a frog that has been cruelly prepared for the purpose
Later on, an accident in a scientific experiment led to a catastrophic unexpected result:
*********** Attention Please : an extremely tempting Spoiler is coming your way ***********
Hordes of horrid reptiles had been created and were now ready to attack and destroy everything around them …
It’s payback time, Professor!
The frog will be avenged!
Beware of what you do to animals, Mr. Scientists. Karma can be a merciless boomerang!… ☠️
In the beginning, Prof. Persikov is observing, in his Zeiss microscope, the sphincter of a frog that has been cruelly prepared for the purpose
Later on, an accident in a scientific experiment led to a catastrophic unexpected result:
*********** Attention Please : an extremely tempting Spoiler is coming your way ***********
Hordes of horrid reptiles had been created and were now ready to attack and destroy everything around them …
It’s payback time, Professor!
The frog will be avenged!
Beware of what you do to animals, Mr. Scientists. Karma can be a merciless boomerang!… ☠️
Displaying 1 - 30 of 878 reviews