Watten. Ein Nachlaß

by Thomas Bernhard

Vier Männer gehen zu einem Gastwirt, so wie seit Jahren, zum Watten, zum Kartenspiel. Aber das Kartenspiel findet an diesem Abend nicht statt, der Gastwirt wartet vergebens auf seine Mitspieler. Warum es an diesem Abend nicht zum Watten kommt, das behandelt die Erzählung.

Genres: German Literature, Fiction, Novella, Novels

88 pages, Paperback

First published March 1, 1980

About the author

Thomas Bernhard was an Austrian writer who ranks among the most distinguished German-speaking writers of the second half of the 20th century.

Although internationally he’s most acclaimed because of his novels, he was also a prolific playwright. His characters are often at work on a lifetime and never-ending major project while they deal with themes such as suicide, madness and obsession, and, as Bernhard did, a love-hate relationship with Austria. His prose is tumultuous but sober at the same time, philosophic by turns, with a musical cadence and plenty of black humor.

He started publishing in the year 1963 with the novel Frost. His last published work, appearing in the year 1986, was Extinction. Some of his best-known works include The Loser (about a student’s fictionalized relationship with the pianist Glenn Gould), Wittgenstein’s Nephew, and Woodcutters.

Reviews

[tea · Rating 4 out of 5]

kad čitam bernharda moram da budem baš koncentrisana, jer je njegovo majstorstvo u pisanju baš posebnog karaktera - neke reči se previše ponavljaju, a i teško je pratiti iz koje pozicije on kad piše. ovde je nekada teško uvideti da li doktor govori, ili šofer ili doktor piše pismo u kom govori o čemu govori šofer onda šofer kaže šta je putnik govorio, pa doktor kaže šta je šofer rekao da je putnik govorio, pa putnik govori a doktor prenosi šta je putnik govorio i tako dalje. to je super, pravi mentalni eksperiment, sigurno i za bernharda dok je pisao, a i za nas dok čitamo. koliko puta je samo pomenuo reč vaten - poželela sam da i ja naučim kako se igra! tu se tako naizgled beskonačno mnogo puta pominje vaten, naočare, "kažem", kopče i gumene čizme, čavke. ta "epizoda" sa čavkama me je uništila. a između svega tako naizgled običnog, između tog čavrljanja o gumenim čizmama ili vatenu, uvek ima jača filozofska poruka. ovo je novela o pisanju i, naravno, smrti

[Frank · Rating 5 out of 5]

Twee citaten:

Geen enkele patiënt meer, denkt de voerman. Het is een schande om die kamer naast de spreekkamer boekenkamer te noemen, denkt de voerman, en ik denk, daarom noem ik de boekenkamer ook niet boekenkamer, maar altijd zogenaamde boekenkamer, en iedereen weet dat ik de boekenkamer altijd zogenaamde boekenkamer noem. De zogenaamde boekenkamer, denkt de voerman, denk ik, waar de boeken in werkelijkheid een ondergeschikte rol spelen. Moet je toch horen, denkt de voerman, denk ik, hoe de dokter die zogenaamde boekenkamer telkens weer zogenaamde boekenkamer noemt, en in die benaming heeft hij kennelijk het grootste plezier. Zijn kleren, jasje, broek en ook zijn overhemd, denkt de voerman misschien wel, denk ik, zijn al jaren niet meer geborsteld of gewassen, en in de zogenaamde boekenkamer hangt werkelijk een onvoorstelbare lucht. Ook al is die lucht niet ondraaglijk, toch is het de lucht van een heel bewust door iemand met het oog op een bepaald, natuurlijk door de massa verafschuwd en voor haar en iedereen om alle bekende redenen volkomen onbegrijpelijk doel consequent gepraktiseerde totale verwaarlozing, geachte heer.

Die jonge mensen heb ik geleerd hoe je een wereld die vernietigd behoort te worden, vernietigt, ze hebben de wereld die vernietigd behoort te worden echter niet vernietigd, maar ze hebben mij, die hun had geleerd hoe je de wereld die vernietigd behoort te worden, vernietigt, vernietigd.

[Pieter-Jan De Paepe · Rating 3 out of 5]

3,5 sterren

[Rita · Rating 4 out of 5]

Vilket maniskt psykologiskt rabblande!

[Béla Malina · Rating 3 out of 5]

(Der beste Bernhardismus der Erzählung: „rücksichtslose Existenzzerbröselung“)

Mir fehlt die Richtung.

Grundsätzlich klassischer Bernhard, aber noch nicht so ausgereift wie in den späten 70ern und dann in den 80ern.

Allgemeine Stimmung der Verzweiflung, Isolation und die Unmöglichkeit Menschen “tatsächlich“ zu begegnen.

Alles in Allem irgendwie ziellos und chaotisch. Eben ein „Rant“, wie man heute sagt. Allerdings viele Lachmomente harten, bösartigen und schwarzen Humors, die trotz des erzählerischen Wahnsinns und Wirrwarrs unterhalten und einen weiter lesen lassen.

Ich glaube aber nicht das ich diese Erzählung wieder lesen werde.

6/10, 3 Sterne.

[MichuPichu · Rating 4 out of 5]

4.5

[Bas · Rating 3 out of 5]

★★★½

Ik zeg tegen de voerman: zelfs als ik plotseling weer kon gaan watten, zou ik niet meer gaan watten, omdat ik nu weet dat ook watten nergens toe leidt. Al die jaren hebben me bewezen dat ook watten nergens toe leidt, dat het alleen versneld naar de totale onzin leidt. Je kunt watten wat je wil, zeg ik, maar je zult zien dat het tot niets anders leidt dan onzin. Zoals je ook kunt inademen om te zien dat het nergens toe leidt. Kunt leven om te zien dat het nergens toe leidt. Hoe lang er ook wordt gewat of geleefd.

[WillemC · Rating 4 out of 5]

De ik-figuur, een dokter die door de schuld van zijn concurrent al zijn patiënten kwijt is en in een vuile barak naast een kasteel woont, krijgt bezoek van "de voerman" met de vraag of hij alstublieft weer wil komen kaarten ("watten") in de herberg, iets wat ze al een hele tijd niet meer doen sinds één van de spelers, "de papierarbeider", zich in het bos heeft opgehangen. "Watten" is een neurotische gedachtestroom die de gekende Bernhard-thema's zoals isolement, zelfmoord, misantropie, vernietiging en falen behandelt, maar die hier en daar ook weer komisch is in zijn absurditeit. Alhoewel het geheel soms wat focus mist, is dit toch een zeer onderhoudende novelle.

"Het feit dat er op die papieren mogelijk een zin, een opmerking (of een weglating!) van enige betekenis staat heeft gemaakt dat ik die hele papierberg steeds weer bewaarde, geachte heer."

[Chronos · Rating 4 out of 5]

This book has no chapters, you'd probably think that you'd get lost because of that. But honestly you could leave the book mid sentence and then come back to it feeling like no time has passed at all. That is if you don't read it in one sitting. Which is really hard to do. Has like 75 pages, it'll take you ~3h.
It seems like the kind of story I would write, if I sat down to write a novella for no reason (write tangent after tangent...). But cleaner, as mine would look like a disaster and this looks like an actual train of thought. Where even the inaudible realizations were made into words.
I love how it's surprisingly easy to read, despite the prose being dense.

[Menno van Winden]

"Je ziet een mens en denkt, wat een sympathieke mens, en al snel zie je (alsof je een klap op je hoofd krijgt!), wat een gemene mens, wat een belachelijke mens, wat een laag mensentype."

[Miloš · Rating 3 out of 5]

3.5

[Christianmaggitti · Rating 3 out of 5]

Ben presto abbiamo scoperto il watten, dico. Giocavamo a watten tre due volte la settimana. Poi soltanto una volta la settimana. Il mercoledì ci parve il giorno più adatto. Acquisire conoscenza, fare ordine, ho detto un giorno a tutti mentre si giocava a watten. Far coincidere l’universale col particolare. Parliamo con qualcuno, egregio signore, e sappiamo che costui ci capisce, eppure allo stesso tempo sappiamo anche che tutto si regge su un equivoco.
(56)

[Roland Hassel · Rating 3 out of 5]

Väntat för länge med att skriva något om den; men minns jag rätt så lider den av samma problem som andra tidigare Bernhard, att han inte riktigt än fullkomligt valt väg, att han här fortfarande experimenterar, hittar formen.

[Stephen Rowland · Rating 4 out of 5]

Read in English translation as "Playing Watten" in the collection "Three Novellas."

[Erik Wallmark · Rating 4 out of 5]

En oerhört rolig text

[Mads Pack · Rating 4 out of 5]

Rating: 3,8 / 5

[Cleautviool]

nope, hij wat echt niet meer.

[Lievevc · Rating 3 out of 5]

3.5

[Alessandro · Rating 4 out of 5]

"Soffrendo di ulcere non più operabili allo stomaco, ovunque egli appaia la scena s'incupisce. Nel suo modo di muoversi fa pensare a un animale che nella realtà non esiste, a un animale che è la combinazione di tutti gli animali meno nobili. Ciò che dice è ignobile quanto ciò che non dice. Per quindici anni è stato soldato semplice. Monco di un braccio, ha la crudeltà degli storpi. Pregiudicato per furto e lesioni personali. Alcolista solitario. Mentre gioca a watten racconta sempre le stesse barzellette disgustose."

[Patrick · Rating 5 out of 5]

Dies war das erste Thomas-Bernhard-Buch das ich jemals gelesen habe, so Mitte der neunziger Jahre. Ich kann mich noch erinnern, wie ich damals in die Stadtbücherei gegangen bin und es aus dem Regal genommen habe (war nicht so lang wie die anderen Bücher). Thomas Bernhard wollte ich nur lesen, weil damals in der Spex (?) erwähnt worden war, daß Tocotronic Thomas-Bernhard-Rock machen. Damals war Tocotronic meine Lieblingsband. Bin sehr überrascht wie gut das Buch ist, finde es jetzt viel besser als ich es in Erinnerung hatte.

[Cristina]

Relato con todos los ingredientes bernhardianos: un científico loco y su trabajo intelectual, el aislamiento, los ritornellos obsesivos, la incomprensión, el suicidio, los "castillos bernhardianos"... un macguffin demencial.