Dwanaście opowiadań. Jedno autorstwa Tomasza „Packa” Pacyńskiego, którego nie ma już wśród nas. I jedenaście opowiadań napisanych z myślą o nim. Jako wspomnienie o nim. Epitafium w postaci własnej kreacji. Najpiękniejszy hołd, jaki pisarz złożyć może pisarzowi. I chyba jedyny, jaki może złożyć, nie popadając w całkiem zbędny patos. — Andrzej Sapkowski
Każda legenda ma swój początek. Legenda o przyjacielu powstaje w chwili, gdy zaczynamy o kimś, kto jest częścią naszej codzienności, mówić w czasie przeszłym.
Spis rzeczy: Tomasz Pacyński „Bajki dla dorosłych” Anna Kańtoch „Za siedmioma stopniami” Robert J. Szmidt „To będą inne święta” Wojciech Świdziniewski „Bądź moim krukiem” Magdalena Kozak „Polowanie na jednorożce” EuGeniusz Dębski „Trupi tan” Rafał Dębski „Gdy smok powie dobranoc” Jacek Komuda „Partia porucznika Szymańskiego” Jarosław Grzędowicz „Chwila przed deszczem” Andrzej Pilipiuk „Dzwon Wolności” Ewa Białołęcka „Skok na żywca” Maja Lidia Kossakowska „Smak kurzu”
Po opublikowaniu w 2001 roku powieści Sherwood porzucił zawód informatyka i skoncentrował się na pracy twórczej. W 2002 roku opublikował Wrzesień — powieść political fiction, którą sam określa szczególną i szczególnie sobie bliską, a która spotkała się z szerokim oddźwiękiem w środowiskach czytelniczych i wśród krytyków. Kolejne lata poza kontynuacją Sherwood zaowocowały licznymi opowiadaniami, m.in. o Dziadku Mrozie i Matyldzie (część z nich została zebrana w tomie Linia ognia).
Tomasz Pacyński dał się również poznać jako publicysta. Jego felietony, podobnie jak opowiadania, ukazywały się na łamach „SFery”, „Fantasy” oraz „Science Fiction”. Razem z Eugeniuszem Dębskim i Andrzejem Ziemiańskim przyczynił się do powstania największego polskiego e-zinu poświęconego literaturze fantastycznej – „Fahrenheit”, którego do chwili śmierci był redaktorem naczelnym.
Książka idealna do czytania w ciepłe, ogrzewane kaloryferem, herbaciane, jesienno zimowe wieczory. Przyjemne opowiadania, bajki, ale takie dla dużych dzieci. Zbiór dedykowany pamięci zmarłego pisarza Tomasza Pacyńskiego, powstały za czasów starej dobrej Fabryki Słów w 2009 roku. Czasy ambitnych pisarzy bez na siłę wciskanych trendów współczesności, przy wspaniałej wyobraźni i prawdziwej, nieograniczonej licentia poetica. Bez sztywnych ram, bez niewidzialnych kajdanow pisarskiej mody. Przyjemne, relaksacyjne, odprężające. Co mogę od siebie doradzić przy takiej lekturze to odpowiednie dawkowanie w celach przyswojenia wrażeń, czyli czytamy nie "na raz". Chciałbym mieć taką wyobraźnię jak Autorzy w niniejszym zbiorze. Literatura, a nie produkt wydawniczy.
Może zróbmy to tak, że podzielimy cały zbiór na poszczególne opowiadania i wyciągniemy średnią. Bo dlaczego nie… Do tego jedno krótkie zdanie, które nasuwa się zaraz po przeczytaniu.
- „Bajki dla dorosłych” – 6,5 Nie złe, nie dobre, takie se. - „Za siedmioma stopniami” – 8 Kurde „mietło” mną to opowiadanie. Zostawiło coś po sobie. - „To będą inne święta” – 4 Szkoda czasu… - „Bądź moim krukiem” – 7,5 Super styl, historia dobra, ale brakuje tego czegoś. - „Polowanie na jednorożce” – 4 Bez sensu. „Trupi tan” – 6 Odklejone „Gdy smok powie dobranoc” – 4 Zero przekonania we mnie dla tego opowiadania. „Partia porucznika Szymańskiego” – 6 Dłużyło mi się. „Chwila przed deszczem” – 8,5 Ma to coś. „Dzwon wolności” – 8 W opowiadaniach — Pilipiuk zawsze w formie. „Skok na żywca” – 4 Poniżej średniej, nudnawe, o niczym. „Smak kurzu – 2 A o czym to było.
Średnia 5,7
Podsumowując. Średni zbiór. Najbardziej utkwiło we mnie opowiadanie: „Za siedmioma stopniami”. A tak, poza tym nic specjalnego. Jednak trzeba się czasami przemóc i poczytać takie zbiory. Zawsze można odkryć coś nowego. Coś z poza własnego pudełka. Coś na co inaczej nigdy byśmy nie trafili.
10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia, nie wiem jak skończyłem;
Tomasz Pacyński „Bajki dla dorosłych” - w porządku Anna Kańtoch „Za siedmioma stopniami” - szczerze mówiąc ledwie sobie przypominam Robert J. Szmidt „To będą inne święta” - udane! Wojciech Świdziniewski „Bądź moim krukiem” - wymęczone Magdalena Kozak „Polowanie na jednorożce” - udane! EuGeniusz Dębski „Trupi tan” - udane! Rafał Dębski „Gdy smok powie dobranoc” - udane! Jacek Komuda „Partia porucznika Szymańskiego” - za długie i zbyt nudne Jarosław Grzędowicz „Chwila przed deszczem” - w porządku Andrzej Pilipiuk „Dzwon Wolności” - w porządku Ewa Białołęcka „Skok na żywca” - szczerze mówiąc ledwie sobie przypominam Maja Lidia Kossakowska „Smak kurzu” - nieznośnie wtórne
Zbiór jak to zbiór. Niektóre opowiadania podobały się bardziej, inne mniej. Daj dobry ogląd na różnych naszych autorów, co może zachęcić (lub ostrzec) do zgłębiania reszty bibligorafii danego twórcy.