Τα δελφινάκια του Αμβρακικού

by Ντίνος Δημόπουλος

Ο Πέτρος κι η Ανθούλα, τα δυο χαριτωμένα «δελφινάκια του Αμβρακικού», παιδιά μιας άλλης εποχής κι ενός παλιού ξεχασμένου κόσμου, ξεκινάν από το μικρό τους θαλασσοχώρι και, ταξιδεύοντας μέσα από το χρόνο και μέσα στο χρόνο, έρχονται κοντά μας για να μας ανιστορήσουν με τη δική τους μαγική γλώσσα το γοητευτικό παραμύθι τους.
Η μεγάλη φαντασία τους, η τρυφερή τους ψυχή, οι χαριτωμένες τους διαβολιές και, προπαντός, η ανεξάντλητη αγάπη για τον διπλανό τους γκρεμίζουν τα σύνορα και τις συμβατικότητες των καιρών μας κι ανοίγουν φωτεινούς δρόμους στη ζωή, αδιανόητους για τη λογική των μεγάλων.
Μια δροσερή, κεφάτη, συγκινητική κι απίστευτη περιπέτεια, που την παρακολουθούν λεπτό το λεπτό, σελίδα τη σελίδα, με κομμένη ανάσα, όχι μόνο οι μικροί αλλά κι οι μεγάλοι αναγνώστες μας.

Ύστερα από τον Μαστρο-Πολύξερο και την παλιοπαρέα του και το Αν όλα τα πιτσιρίκια του κόσμου, ο πολυβραβευμένος συγγραφέας μάς δίνει το καλύτερο ίσως βιβλίο του.

Genres: Childrens

248 pages, Paperback

First published May 13, 1988

About the author

Ο Ντίνος Δημόπουλος ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και συγγραφέας, γνωστός κυρίως για την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο. Υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγικός και, παρά την άνιση φιλμογραφία του, θεωρείται κεντρική μορφή του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του 1950 και του 1960.
Ο Δημόπουλος σκηνοθέτησε περισσότερες από σαράντα ταινίες, καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα ειδών. Ίσως η κορυφαία του ταινία είναι η Μανταλένα (1960), που προτάθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Κάποιες από τις πιο επιτυχημένες κωμωδίες του Δημόπουλου, πολλές από τις οποίες περιέχουν αισθηματικά στοιχεία, είναι οι Το κλωτσοσκούφι (1960), Δεσποινίς διευθυντής (1964), Μια τρελλή τρελλή οικογένεια (1965), Τζένη Τζένη (1966), Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968) και Η νεράιδα και το παλικάρι (1969). Άλλες σημαντικές ταινίες του είναι τα δράματα Λόλα (1964), Κοινωνία ώρα μηδέν (1966) και Κατηγορώ τους ανθρώπους (1966), το νουάρ Πυρετός στην Άσφαλτο (1967) και οι πολεμικές ταινίες Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967) και Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά (1969).
Ο Δημόπουλος ασχολήθηκε εκτεταμένα και με το θέατρο, αρχικά ως ηθοποιός και αργότερα ως σκηνοθέτης έργων Ελλήνων και ξένων δημιουργών. Ο ίδιος έγραψε επτά θεατρικά έργα και δώδεκα βιβλία, πολλά από τα οποία ανήκουν στην παιδική λογοτεχνία.

Reviews

[Fay · Rating 4 out of 5]

Με μια πρώτη ματιά, σού δίνεται η εντύπωση πως το βιβλίο αυτό είναι παιδικό και καλοκαιρινό. Όμως, είναι πολλά περισσότερα από αυτά. Είναι νοσταλγικο, καθώς σε ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή, τρυφερό, συγκινητικό κι ελπιδοφορο! Κι όχι, δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά! Άλλωστε το περιεχόμενο και τα νοήματα που καταφέρνει να περάσει, μόνο ανάλαφρα δεν τα λες!... Πληροφορηθηκα μάλιστα πως υπάρχει και ταινία με τον ίδιο τίτλο, σε σενάριο και σκηνοθεσία του ίδιου του Δημόπουλου, του συγγραφέα...

[Anastasia · Rating 4 out of 5]

Πολλές όμορφες αναμνήσεις με το συγκεκριμένο βιβλίο. Είχα δει την ταινία όταν ήμουν μικρή με τα ξαδέρφια μου. Στο Δημοτικό μου αγόρασαν το βιβλίο για μια εργασία που είχαμε αλλά επειδή δεν κατάφερα να το διαβάσω, έκανα την εργασία με τα όσα θυμόμουν από την ταινία. Στο Γυμνάσιο το έπιασα πάλι το βιβλίο και μέσα σε λίγες μέρες το είχα τελειώσει. Νομίζω ήταν και το πρώτο βιβλίο που είχα διαβάσει. Αξίζει να το διαβάσετε έστω και μια φορά.

[Christina · Rating 3 out of 5]

3,5 βασικά

Συμπαθητικό.

[Stacey · Rating 5 out of 5]

Το ξεκινησα χωρις να εχω ιδιαιτερες προσδοκίες καθως πίστευα ότι πρόκειται για ένα απλό παιδικό βιβλίο. Πραγματικα εκλαιγα χωρίς σταματημό.
Ένα βιβλίο με πολλά χρώματα, πολλά συναισθήματα και δείχνει με έναν μοναδικό τρόπο την αγνή σκέψη που έχουν τα παιδιά. Απλά εξαιρετικό. Το προτείνω σε όλες τις ηλικίες.

[Anastasia Kay · Rating 5 out of 5]

Γλυκό, τρυφερό με πολλά μηνύματα κ εικόνες μιας άλλης, περασμένης Ελλάδας....

[Marina Maidou · Rating 3 out of 5]

Στον αντίποδα της Ζωρζ Σαρρή, όχι σε επίπεδο ποιότητας εννοείται, αλλά στην ατμόσφαιρα του "αλλοτινού ελληνικού καλοκαιριού" που τίποτα το γραφικό δεν έχει, αλλά σε κάνει να ευχαριστείς τον Θεό που δεν ισχύει πια, είναι το βιβλίο του Ντίνου Δημόπουλου. Μια μικρή ιστορία για το πώς ήταν τα καλοκαίρια στην Ελλάδα την εποχή του Μεσοπολέμου, όπου η ελονοσία πήγαινε χεράκι-χεράκι με την φυματίωση. Το ταξίδι των παιδιών στον κόσμο των μεγάλων, μόνο νεανική λογοτεχνία δεν τη λες, εδώ ενήλικες και τους πιάνει κατάθλιψη. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που έπαθα με το Τρένο με τις Φράουλες του Γιάννη Ξανθούλη. Ποιητικότατοι τίτλοι, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα το περιεχόμενο του βιβλίου. Για να μην πω για το τέλος που δεν είναι καθόλου μες στο μαύρο κλάμα, αλλά θα εύχεσαι να ήταν. Εύχομαι να είχα διαβάσει δεύτερο το βιβλίο της Ζωρζ Σαρρή, να μου είχε μείνει τουλάχιστον η γεύση από καρπούζι πλάι στο κύμα.

[Marilena · Rating 5 out of 5]

Νοσταλγικό.Πολύ ωραία ιστορία, σου δείχνει την αθωότητα των παιδιών και τη μεγάλη τους καρδιά.Αυτή που όλοι πρέπει να έχουμε απέναντι στους συνανθρώπους μας.. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!