De zoon van cabaretier Wouter Deprez is ondertussen bijna drie jaar. Wouter schrijft hem nog steeds brieven. Met een tedere en rake pen beschrijft hij herkenbare situaties en gevoelens voor iedereen met een tweejarige in huis. De eerste schooldag komt ter sprake, maar ook de dikke buik van de mama en de geboorte van een broertje, de tweede sneeuw, de speeltuin, de spelletjes en plagerijen, de zelfverzonnen verhalen ...
Wouter Deprez op z'n best, schrijvend over zijn zonen. De brieven aan zijn oudste zoon zijn schattig, vertederend en o zo accuraat. Alleen kan hij dat veel mooier opschrijven....
Als je Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen goed vond, is dit haast verplichte lectuur. De poëtische stijl is soms lichtjes vermoeiend, maar werkt wel. Zeer herkenbaar voor kinderbezitters, en goed voorzien van rollen-van-het-lachen-in-de-zetel-momenten.
Berichtjes van Wouter Deprez aan zijn zoontje. Grappig en herkenbaar.
Je moeder en ik razen hondsdol door de ochtend ... bewonderenswaardig hoe jij jezelf dwars door al onze stress heen zo onvoorstelbaar kalm kunt zitten insmeren met choco
Yuy! Eindelijk was het derde deel in de bib! En het was weer een schoontje. Ik hoop stiekem dat Wouter Deprez ze bleeft schrijven, die boekjes voor zijn zoon. Ze zijn echt hartverwarmend en grappig.