What do you think?
Rate this book
Het schone
Het schone is een kort geschrift van de grondlegger van de filosofische hermeneutiek. Aan de hand van de begrippen spel, symbool en feest laat Gadamer zien dat het kunstwerk ons de gelijktijdigheid van verleden en toekomst in het heden laat ervaren. [Boom]
- GenresPhilosophy
104 pages, Paperback
First published January 1, 1977
1 person is currently reading
23 people want to read
About the author
Hans-Georg Gadamer
274 books310 followersHans-Georg Gadamer was born February 11, 1900 in Marburg, Germany.
(Arabic: هانز جورج غادامير)
Gadamer showed an early aptitude for studies in philosophy and after receiving his doctoral degree in 1922 he went on to work directly under Martin Heidegger for a period of five years. This had a profound and lasting effect on Gadamer's philosophical progression.
Gadamer was a teacher for most of his life, and published several important works: Truth and Method is considered his magnum opus. In this work Heidegger's notion of hermeneutics is seen clearly: hermeneutics is not something abstract that one can pick up and leave at will, but rather is something that one does at all times. To both Heidegger and to Gadamer, hermeneutics is not restricted to texts but to everything encountered in one's life.
Gadamer is most well-known for the notion of a horizon of interpretation, which states that one does not simply interpret something, but that in the act of interpretation one becomes changed as well. In this way, he takes some of the notions from Heidegger's Being and Time, notably that which Heidegger had to say about prejudgements and their role in interpreting and he turns them into a more positive notion: Gadamer sees every act and experience (which is a hermeneutical experience to a Gadamerian) as a chance to call into question and to change those prejudgements, for in the horizon of interpretation those prejudgements are not forever fixed.
Gadamer is considered the most important writer on the nature and task of hermeneutics of the 20th century, which was still widely considered a niche within Biblical studies until Truth and Method was widely read and discussed.
He died at the age of 102 in Heidelberg (March, 2002).
(Arabic: هانز جورج غادامير)
Gadamer showed an early aptitude for studies in philosophy and after receiving his doctoral degree in 1922 he went on to work directly under Martin Heidegger for a period of five years. This had a profound and lasting effect on Gadamer's philosophical progression.
Gadamer was a teacher for most of his life, and published several important works: Truth and Method is considered his magnum opus. In this work Heidegger's notion of hermeneutics is seen clearly: hermeneutics is not something abstract that one can pick up and leave at will, but rather is something that one does at all times. To both Heidegger and to Gadamer, hermeneutics is not restricted to texts but to everything encountered in one's life.
Gadamer is most well-known for the notion of a horizon of interpretation, which states that one does not simply interpret something, but that in the act of interpretation one becomes changed as well. In this way, he takes some of the notions from Heidegger's Being and Time, notably that which Heidegger had to say about prejudgements and their role in interpreting and he turns them into a more positive notion: Gadamer sees every act and experience (which is a hermeneutical experience to a Gadamerian) as a chance to call into question and to change those prejudgements, for in the horizon of interpretation those prejudgements are not forever fixed.
Gadamer is considered the most important writer on the nature and task of hermeneutics of the 20th century, which was still widely considered a niche within Biblical studies until Truth and Method was widely read and discussed.
He died at the age of 102 in Heidelberg (March, 2002).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 6, 2014
Het Schone
Hans-Georg Gadamer
Onlangs las ik een interessant artikel in Vrij Nederland over de kunst van het lezen: “Je moet je niet afvragen: wat geven die boeken mij? Maar: wat heb ik die boeken te bieden? Wat heb ik voorhanden, wat stop ik erin?” In dat stuk werd onder andere onder de aandacht gebracht dat lezen een gemeenschappelijke activiteit tussen lezer en schrijver is. In lijn hiermee staat in ‘Het schone’ van Hans-Geord Gadamer het volgende:
P57 ‘Eigenlijk zou iedereen – dat is de eis van elke kunstenaar - zich open moeten stellen voor de taal die in het kunstwerk wordt gesproken en zich deze als zijn eigen taal moeten toe-eigenen. Of de ontwikkeling en vormgeving van het kunstwerk wordt gedragen door een voorafgaande vanzelfsprekende gemeenschappelijkheid in onze kijk op de wereld of dat wij eerst de creaties waar wij mee geconfronteerd worden, bij wijze van spreken moeten ‘spellen’, het alfabet en de taal moeten leren van wat ons hier iets zegt, het feit blijft dat het in elk geval een gemeenschappelijke prestatie, de prestatatie van een potentiële gemeenschappelijkheid is.’
Ook hier wordt van de kunstgenieter, de kunstwaarnemer en de kunstbezichtiger een actieve houding gevraagd, waarbij de gemeenschappelijkheid van de vormentaal van secundair belang is. Om het zijn, de waarheid, van het kunstwerk te ervaren, is de wereld van de kunstgenieter eveneens vereist. Gadamer stelt dat als het kunstwerk af is en als een gestalte er is, is de verhouding van de kunstenaar tot het kunstwerk weinig anders dan willekeurig wie het kunstwerk komt bezichtigen.
Eerder in het boek zegt Gadamer:
P54 ‘Het is de opgave om hetgeen wil spreken, te leren horen en we zullen moeten toegeven dat leren horen met name betekent: zich verheffen boven de alles nivelerende overvoerdheid in het horen en zien, die een civilisatie die tot steeds meer prikkels in staat is, bezig is te verbreiden.’
En:
P52 ‘Het kunstwerk betekent een toename van zijn.’
De werking van het kunstwerk is tegelijkertijd de vorm, de gestalte, dat het verkregen heeft als de activiteit van de kunstgenieter, die er de betekenis inlegt. Zo ontstaat er een wereld in het kunstwerk, die telkens weer waargenomen kan worden bij de beleving van het het kunstwerk.
Hans-Georg Gadamer
Onlangs las ik een interessant artikel in Vrij Nederland over de kunst van het lezen: “Je moet je niet afvragen: wat geven die boeken mij? Maar: wat heb ik die boeken te bieden? Wat heb ik voorhanden, wat stop ik erin?” In dat stuk werd onder andere onder de aandacht gebracht dat lezen een gemeenschappelijke activiteit tussen lezer en schrijver is. In lijn hiermee staat in ‘Het schone’ van Hans-Geord Gadamer het volgende:
P57 ‘Eigenlijk zou iedereen – dat is de eis van elke kunstenaar - zich open moeten stellen voor de taal die in het kunstwerk wordt gesproken en zich deze als zijn eigen taal moeten toe-eigenen. Of de ontwikkeling en vormgeving van het kunstwerk wordt gedragen door een voorafgaande vanzelfsprekende gemeenschappelijkheid in onze kijk op de wereld of dat wij eerst de creaties waar wij mee geconfronteerd worden, bij wijze van spreken moeten ‘spellen’, het alfabet en de taal moeten leren van wat ons hier iets zegt, het feit blijft dat het in elk geval een gemeenschappelijke prestatie, de prestatatie van een potentiële gemeenschappelijkheid is.’
Ook hier wordt van de kunstgenieter, de kunstwaarnemer en de kunstbezichtiger een actieve houding gevraagd, waarbij de gemeenschappelijkheid van de vormentaal van secundair belang is. Om het zijn, de waarheid, van het kunstwerk te ervaren, is de wereld van de kunstgenieter eveneens vereist. Gadamer stelt dat als het kunstwerk af is en als een gestalte er is, is de verhouding van de kunstenaar tot het kunstwerk weinig anders dan willekeurig wie het kunstwerk komt bezichtigen.
Eerder in het boek zegt Gadamer:
P54 ‘Het is de opgave om hetgeen wil spreken, te leren horen en we zullen moeten toegeven dat leren horen met name betekent: zich verheffen boven de alles nivelerende overvoerdheid in het horen en zien, die een civilisatie die tot steeds meer prikkels in staat is, bezig is te verbreiden.’
En:
P52 ‘Het kunstwerk betekent een toename van zijn.’
De werking van het kunstwerk is tegelijkertijd de vorm, de gestalte, dat het verkregen heeft als de activiteit van de kunstgenieter, die er de betekenis inlegt. Zo ontstaat er een wereld in het kunstwerk, die telkens weer waargenomen kan worden bij de beleving van het het kunstwerk.
Displaying 1 of 1 review