Το μενταγιόν

by Ντόρα Γιαννακοπούλου, Dora Giannakopoulou

Tι έκρυβε και πώς βρέθηκε ξαφνικά στα χέρια της αυτό το μενταγιόν; Ποιος ήταν ο νέος στη φωτογραφία του κοσμήματος, που έμοιαζε με αστέρα του βωβού κινηματογράφου; Πως συνδέεται το μενταγιόν με τη γιαγιά της, η οποία στα χρόνια της Κατοχής είχε κάνει ένα έγκλημα στη Μυτιλήνη και πέρασε τη μισή της ζωή στη φυλακή; Kαι ο έρωτάς της έως θανάτου, σ’ εκείνα τα μαύρα χρόνια, πού θα κατέληγε; Τι σχέση μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σ’ ένα νεαρό απόγονο παλιάς οικογένειας, που διοικεί σήμερα έναν κολοσσό ναυτιλιακών επιχειρήσεων στον Πειραιά, με μια υπάλληλο φοροτεχνικού γραφείου, στην κατοχή της οποίας βρέθηκε το μενταγιόν; Kαι ποια μοιραία συνάντηση θα εξελισσόταν σε μια δυνατή κι αμαρτωλή αγάπη; Επιτέλους, τι ήταν αυτό το μενταγιόν; Tου έρωτα; Tου πλούτου; Tης ευτυχίας; Ή το μενταγιόν της συμφοράς και της απελπισίας; Πόσα σκοτεινά μυστικά κι ανομολόγητα πάθη θ’ αποκαλύπτονταν άραγε;

264 pages, Paperback

First published November 1, 2007

About the author

H Nτόρα Γιαννακοπούλου (English: Dora Giannakopoulou ) υπήρξε Ελληνίδα συγγραφέας με πολυσχιδή καλλιτεχνική πορεία που ξεκίνησε από το θέατρο, τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Σπούδασε Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εμφανίστηκε νωρίς στη σκηνή, ενώ συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ερμήνευσε έργα βασισμένα σε ποίηση και σύγχρονο ελληνικό λόγο. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας δραστηριοποιήθηκε στο εξωτερικό με μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Μετά τη μεταπολίτευση αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Από το 1993 εξέδωσε σειρά επιτυχημένων μυθιστορημάτων, αρκετά από τα οποία μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση, καθιερώνοντάς τη ως σημαντική παρουσία στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία.

Reviews

[Nikoleta · Rating 1 out of 5]

Με απογοητευσε, με ενοχλησε ο χειρισμος της αφηγησης, η συχνη ατακα του αφηγητη "αν μ'ενοειται" κ το λεξιλογιο που χρησιμοποιουσαν οι ηρωες. Δεν ξερω ποια δεκαετια μιλουσε ετσι ο κοσμος, πιθανον σε καποια, αλλα σιγουρα οχι στο 2000!!! Κριμα κ η υποθεση ηταν ενδιαφερουσα, επισης γιατι τοσο αποτομο κλεισιμο??? Εψαχνα να βρω μηπως μου ξεφυγε καμια σελιδα, δεν το πιστευα, γιατι τοσο πιεση να τελειωσει αρον αρον η ιστορια??

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 3 out of 5]

Δεν υπάρχει τίποτα που να με ενοχλεί περισσότερο σε ένα βιβλίο από τα εξής δύο πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με την πλοκή. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα η πλοκή ενός μυθιστορήματος να είναι έντονη και γρήγορη και άλλο να είναι πιεστικά αποδομένη μέσα σε έναν αριθμό σελίδων κάνοντάς σε να πιστεύεις ότι ήταν εξ' αρχής μελετημένες και μετρημένες. Το δεύτερο έχει να κάνει με τον διαχωρισμό ανάμεσα στην απλότητα και την απλοϊκότητα. Μπορεί να μην είναι εύκολα κατανοητό ωστόσο, δεν παύει να υπάρχει διαφορά η οποία σε προσωπικό τουλάχιστον επίπεδο, με επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό. Δυστυχώς, "Το Μενταγιόν" της Ντόρας Γιαννακοπούλου, έχει και τα δύο αυτά στοιχεία.

Η ιστορίας της κυρίας Γιαννακοπούλου δεν είναι καθόλου αδιάφορη και αυτό το λέω για να μην θεωρηθώ προκατειλημμένη. Αντίθετα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον, όχι τόσο για την εξέλιξή της στο παρελθόν ή στο παρόν αλλά, στην σύνδεση ανάμεσα στους δύο χρόνους και το αποτέλεσμα που μπορούν να επιφέρουν σε ένα πιθανό μέλλον. Ένα κόσμημα και μια φωτογραφία, δύο στοιχεία που συνδέουν το δύο οικογένειες με ένα μυστικό που καμιά δεν γνώριζε και με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Η μοίρα δένει τους ανθρώπους, έστω και αν δεν θα έπρεπε και ακόμα και αν δεν καταλήξουν μαζί στο τέλος της ζωής τους, αφήνουν κάτι πίσω τους να θυμίζει τα όσα πέρασαν και να αναζητούν την λύτρωση.

Η απόδοση της ιστορίας που εξελίχθηκε στο παρελθόν αποδεικνύεται ενδιαφέρουσα. Ταξιδεύεουμε σε μια πολυχρησιμοποιημένη μεν στα λογοτεχνικά δρώμενα εποχή η οποία ωστόσο δεν παύει να μας γοητεύει, ιδιαίτερα αν μας πηγαίνει σε τόπους που δεν γνωρίζουμε και πρέπει να ανακαλύψουμε. Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που συνδέει τα γεγονότα της τότε εποχής με το σήμερα όμως, ο δρόμος προς την ανακάλυψη της πραγματικότητας είναι πολύ σύντομος και θα λέγαμε, κενός ενδιαφέροντος. Δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλη φαντασία, ούτε μεγάλη διορατικότητα για να καταλάβεις τι συμβαίνει και το γεγονός ότι και οι ήρωες που διευρευνούν την αλήθεια του τότε καταλήγουν τόσο εύκολα στην αποκάλυψη, σε δυσσαρεστεί.

Αυτό όμως που δυσσαρεστεί περισσότερο είναι η διαχείριση της ανακάλυψης που αναφέρθηκε παραπάνω και η εξέλιξη της ιστορίας του σήμερα. Έχεις την αίσθηση ότι έφτασε στο τέλος της πριν καλά-καλά προλάβει να ξεκινήσει. Από το να ακολουθήσουν οι ήρωες μια πορεία σταδιακών ανακαλύψεων και αποφάσεων, επέλεξαν να ακολουθήσουν το σύντομο μονοπάτι, εκείνο που δεν τους αφήνει να ζήσουν το αδιέξοδό τους, εκείνο που απελπισμένα ψάχνει τρόπο διαφυγής λες και έτσι θα λυθούν τα προβλήματα. Όμως δεν λύνονται και η συγγραφέας σαν να μην θέλει καν να το προσπαθήσει. Μας αφήνει με την γεύση του μισοτελειωμένου, με μια ψευδαίσθηση ότι καλύτερα να γράψουμε εμείς το τέλος επειδή εκείνη μοιάζει αδύναμη να το αποφασίσει καθαρά και ξάστερα.

"Το Μενταγιόν" δεν είναι δυσσάρεστο ως σύνολο. Είναι ευκολοδιάβαστο ωστόσο, είναι βεβιασμένο και καταπιεσμένο. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά σε συγκινεί όμως, έρχονται αμέσως κάποιες άλλες που καθιστούν αδύνατον να αισθανθείς το παραμικρό. Και πως να το κάνεις άλλωστε όταν η γραφή είναι τόσο ανεξέλχτα πεζή, τόσο καθημερινή, που πιότερο δίνει την αίσθηση της αφήγησης από στόμα σε στόμα, παρά εκείνη του μυθιστορήματος. Πως να το κάνεις όταν οι ήρωες ασφυκτυούν και καρτερούν ένα τέλος, αδιαφορώντας για την ουσία του. Πως να το κάνεις όταν οι λέξεις που σου περιγράφουν σκέψεις και εικόνες δεν είναι αρκετές. Όχι, δεν μπορείς όταν νιώθεις στερημένος και διψάς για κάτι παραπάνω.

[Maria Thomarey · Rating 1 out of 5]

0,5 τόσο χάλι

[Πάνος Τουρλής · Rating 1 out of 5]

Μια όμορφη ιστορία αλλά προχειρογραμμένη. Είχε ανατροπές, είχε ιστορικό, είχε κάτι να πει αλλά έδειχνε σαν να βαριόταν η Γιοβάννα. ΟΚ έγραψα την Πρόβα νυφικού, αφήστε με ήσυχη. Κρίμα. Θα μπορούσε να λείπει τόσο επιφανειακή γραφή, χωρίς ίχνος καλολογικών στοιχείων και συνεχώς να γράφει: Αγαπητέ αναγνώστη, Ας ταξιδέχουμε πίσω κλπ. κλπ. Ηταν αρκετά άγαρμπο και κρίμα δηλαδή. Θα ξαναδιαβάσω την αγαπημένη Πρόβα νυφικού να δω μήπως κάνω κάτι λάθος αλλα πραγματικά ξαφνιάστηκα.

[Maria Sp · Rating 2 out of 5]

πολυ αποτομο τελος

[Φιλιω Ταλατανιδου · Rating 4 out of 5]

" ΤΟ ΜΕΝΤΑΓΙΌΝ"
🌷Η άποψη μου 🌷

Καλησπέρα σας και αυτό το ταξίδι έφτασε στο τέλος του.
Πρώτη φορά διαβάζω κάποιο βιβλίο της κ.Ντορα Γιαννακοπούλου και μπορώ να πω ότι μου άρεσε , είχε κάτι διαφορετικό που πρώτη φορά συναντάω σε βιβλίο. Δηλαδή απευθυνόταν στον αναγνώστη ,του εξηγούσε κάποια πράγματα ή του θύμιζε κάποια που είχαν γίνει , χωρίς να κουράζει !!!
Ένα βιβλίο κοινωνικό που σε πάει στο παρελθόν ,πόσο διαφορετικά ήτανε τότε τα πράγματα ,οι δυσκολίες που περνούσαν και σε μεταφέρει σε εκείνη την εποχή αλλά και στο παρόν χωρίς να σε μπερδεύει,με πολύ ενδιαφέρον !!!
" Το Μενταγιόν" ένα κόσμημα που κρύβει πολλά μυστικά αλλά και μια μεγάλη αγάπη!!!
Ποιος είναι ο νέος στην φωτογραφία μέσα στο μενταγιόν ?
Η Ντορίνα βρίσκει το μενταγιόν και προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια ποιος είναι ο νέος στην φωτογραφία και πως συνδέεται με την γιαγιά της η οποία στα χρόνια της κατοχής είχε κάνει ένα έγκλημα στη Μυτιλήνη και πέρασε τη μισή ζωή της στην φυλακή.
Θα ανακαλύψει ένα μυστικό που ήταν θαμμένο πολύ καλά για περίπου εβδομήντα χρόνια,αλλά όλα τα μυστικά κάποτε βγαίνουν στη φόρα, άκρη να βρεθεί κάποιος να τα σκαλίσει!!!
Η μοίρα του κάθε ανθρώπου είναι προδιαγεγραμμένη είχε πει κάποτε η Ευανθούλα και πόσο δίκιο είχε!!!
Πως συνδέεται το παρελθόν με το παρόν ?
Τελικά το μενταγιόν ήτανε του έρωτα? Του πλούτου? Της ευτυχίας? Ή το μενταγιόν της συμφοράς και της απελπισίας?
Θα το ανακαλύψετε εάν το διαβάσετε 📖📚

[Dora Moulou · Rating 2 out of 5]

Καιρό είχα να κάνω μια κριτική μυθιστορήματος... Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο με απογοήτευσε. Έχοντας διαβάσει την Πρόβα Νυφικού θεώρησα πως η ανάγνωση και αυτού του μυθιστορήματος της Ντ. Γιαννακοπούλου θα είχε να προσφέρει πλούτο συναισθημάτων, εικόνων κλπ.

Αχ, και να 'ξερες αγαπητέ αναγνώστη (που θα έλεγε και η αφηγήτρια του βιβλίου ξανά και ξανά).

Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω, οπότε απλά το πιάνω αρχικά από την πλοκή. Η πλοκή ήταν πολύ ωραία. Απλή, ενδιαφέρουσα – μιλώ φυσικά για την ιστορία του παρελθόντος. Δεν θεωρώ ότι δικαιολογείται ο τρόπος με τον οποίο ξεκινάει η πλοκή... θέλω να πω εντάξει βρε παιδί μου, τέτοιος σαματάς για το όνειρο; Αλλά το δέχομαι, γιατί είναι ωραία η ιστορία. Φυσικά γύρω στις 40 σελίδες μέσα και είχα ήδη βρει τι συμβαίνει με το μενταγιόν... Θα πει κανείς δεν είναι αστυνομικό, αλλά όπως και να έχει... Το ότι ήταν μια απλή ιστορία δεν με πείραξε καθόλου. Οι πιο απλές ιστορίες μπορεί να σου δώσουν τα πιο συγκλονιστικά αναγνώσματα.

Που αρχίζει το πρόβλημα;

(συνεχίστε εδώ: http://www.dmoulou.gr/2018/04/25/ντόρ...)

[Nefely · Rating 2 out of 5]

Πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή, αλλά απίστευτα βιαστική και κακογραμμένη.