Vijf sterren geef ik niet snel. Dit boek raakte mij. De schrijfster gaat diep in op de achtergronden van de zelfmoord van haar vader tijdens een synode. Hij heeft een naziverleden dat hij zelf nooit goed heeft verwerkt, waardoor hij afstandelijk en hard was als vader. Op de laatste pagina's van het boek schrijft ze over het belang van het opbiechten van de eigen daden en het vergeven van die daden. Ze beschrijft het vanuit de visie die in Zuid-Afrika hielp na de Apartheid: ubuntu. Ubuntu is moeilijk te vertalen maar betekent 'een mens is een mens door andere mensen'. Ubuntu vraagt medegevoel, gastvrijheid en vergeving. Als dat er niet is voor de dader na zijn misdaad kan hij geen mens meer zijn. En dat tekent volgens de schrijfster de situatie waarin haar vader belandde na de oorlog. Niet praten over je daden en geen vergeving vragen/krijgen betekent geen mens meer kunnen zijn. Dat verklaart het gedrag van haar vader en de impact die dat weer had op zijn kinderen. Het grote zwijgen. Waarom raakte dit boek mij zo? Omdat ik iets herkende, een beetje herkende in wat zij schrijft. Niet over het gedrag van haar vader, maar over zwijgen.
Zeer goede en eerlijke beschrijving van de relatie van een dochter en haar vader, een ex-SS'er. Naast de persoonlijke verwerking geeft het boek een mooi beeld van de schuld die Duitsers met zich meedragen en hoe ze er na de oorlog mee omgingen. Veel psychologische, sociologische en filosofische duiding.