Zodra mensen beginnen met praten, ontstaan er misverstanden of ergernissen en daar heeft columnist en cabaretière Paulien Cornelisse een feilloos oor voor. In Taal is zeg maar echt mijn ding schetst ze voor iedereen herkenbare, vaak absurde gesprekken en situaties. Dit levert een feest van taal en tekeningen op. Cornelisse observeert mensen die niet fluisteren op de camping, ze verwondert zich over voetballiederen, over goedbedoelde rotopmerkingen, over seks bij de EO en veegt de vloer aan met pseudo-diepzinnige types die het voortdurend hebben over ‘iets een plek geven’ en ‘hun eigen ding doen’.
Als iemand je vraagt: ''Hoe was Nederland eigenlijk zo rond het jaar 2009?'', laat diegene dan vooral dit boek lezen. Het is heerlijk gedateerd: Joran van der Sloot wordt alleen bij zijn voornaam aangeduid, Johan Cruijff en Harry Mulisch leefden toen nog, en de technologie was toch net wat anders dan nu, om maar wat voorbeelden te noemen. Ik had een grappig boekje over taal verwacht, maar als je dit 10 jaar na dato leest is het blijkbaar ook een beetje een tijdscapsule.
Nou, deze meid (p.38 & p.84) heeft aardig wat afgegniffeld! Geestige taalspelletjes & droge humor zijn, zeg maar (p.207), echt mijn ding (p.13). Een tikkeltje Nederlands weliswaar, maar ik zeg altijd, ik zeg, : (p.43) "Wat is een landsgrens meer dan een idioot stippellijntje op een landkaart, duuuh!" (p.26) Aangenaam boekje dus, kijk best wel (p.44) uit naar een Vlaamse tegenhanger. Oké (p.34), en nu, hop, naar een volgend boek, ja, ik miekevandelm (p.46) wat af tegenwoordig!
1.5 stars 212 pages of complaining about language in a book titled “Language is really my thing” (or is it?). I actually felt sorry for the writer. Living in a predominantly verbal society, she must have a very hard, frustrating life.... She tries very hard to be funny but often does not succeed, at least in my experience (undoubtedly there will be plenty of people who do find her funny, I’m just not one of them). I liked the preface, laughed 2 or 3 times during the book and learned one new fact, but that's all, could’ve been done in 5 pages. To me the rest of the book is not really about language, but about what the writer thinks of other people’s opinions and expressions, and yes, of course language is involved, yet.... Because it is a complete list of expressions that irritates her, you almost get the feeling that you’d better keep your mouth shut. Only if you have something important to say in terms of content, should you risk saying something. Although, she would probably find something in there that she finds "unforgivable" as well. Maybe we should all go back to the pre-verbal era.... And don’t get me wrong, I understand it's meant to be funny, ironic and maybe even sarcastic at times, using intended puns, etc., but it just didn’t do it for me.
Cornelisse zegt af en toe rake dingen over taalgebruik in Nederland. Grappige rare dingen. Maar tegelijkertijd draagt ze zo'n dosis self-loathing uit, dat je na het lezen van het boek een hekel hebt aan de schrijver, aan alle andere Nederlands-sprekende mensen, en vooral aan jezelf.
De afgelopen maanden heb ik telkens kleine stukjes uit dit rode boekje gelezen. Er staan zoveel korte verhaaltjes in dat dit ook de beste manier is, omdat alles achter elkaar lezen je niet de mogelijkheid geeft goed na te denken over wat je nu eigenlijk gelezen hebt. Paulien is en blijft de taalkunstenaar van Nederland!
“Het diffuus genieten is iets dat Nederlanders zichzelf opleggen. En dan zijn ze zich er ook nog eens van bewust dat ze het eigenlijk niet kunnen. Ooit wel eens met wat mensen in Toscane geweest terwijl er net een cliché zonsondergang bezig was? Dan is er altijd wel iemand in het gezelschap die zegt: ja! Het Italiaanse leven he. La dolce vita. Hier kunnen de mensen tenminste nóg echt genieten van het leven. Met een espresso enzo. Het woordje “nog” duidt er op dat wij in de oertijd ook konden genieten, maar dat wij dat in een wurgend proces van civilisatie zijn kwijtgeraakt.”
—-
🎧 Tot me genomen als audioboek tijdens het sporten
Toen ik dit boekje toch redelijk willekeurig uitkoos in mijn luisterboekenapp besefte ik me niet dat het boek al uit 2009(!) komt. Opzich zelf is het boek natuurlijk al leuk. Het staat vol met prachtige taalvondsten, de vinger wordt op vele zere taalplekken gelegd en je eigen taalsnobisme ook met weinig peper en zout heel taai opgediend. Maar wat natuurlijk echt geweldig is, is de reis terug in de tijd. De meest genoemde politicus in dit boek is dan ook Wouter Bos. De financiele crisis was net begonnen en legendarische taalvindingen zoals goeiemoggel zagen het levenslicht. Met veel weemoed geluisterd. Nu kan ik het ook zeggen: taal is zegmaar echt mijn ding. Aanradertje voor de medepuristen.
Een leuk en informatief boek. Het boek bestaat uit veel korte stukjes, wat het een fijn boek maakt voor in de trein. Omdat het al een enigszins ouder boek is (gezien het thema) laat het wel duidelijk zien dat taal iets is wat erg snel ontwikkeld. Sommige delen spraken mij dan ook minder aan, waardoor ik latere boeken van haar iets beter vind.
Een humoristisch en scherp boek over de verandering van de Nederlandse taal. Taal is zeg maar echt mijn ding is vooral lekker luchtig. Ik ben niet erg thuis in het non fictie genre, en toch heb ik veel moeten lachen, soms zelfs hard op.. Maar dat heb ik al snel als het op Paulien aan komt :)
Ik heb stiekem gewoon een zwak voor Paulien Cornelisse en hou van haar enthousiasme over taal en de manier waarop ze haar kennis door middel van humor toegankelijk weet te maken (zonder het ergens af te zwakken/tekort te doen door er grapjes over te maken).
Dit boek heb ik geluisterd. Het is ingesproken door Paulien zelf. Ik vond het makkelijk wegluisteren. Het zijn allemaal korte fragmenten over een taalfenomeen. Het ene fragment pakt beter uit dan de andere. Dat ligt ook vooral aan de herkenning. Over sommige fragmenten ga je nadenken. Of krijg je nieuwe inzichten. Dan lach ik zacht mee. Ik denk dat ik andere boeken van haar ga lezen. Het luistert gemakkelijk, dus lezen zal ook wel leuk. De inhoud is luchtig. Ook wel eens fijn voor de verandering. Voor dit boek wil ik ook 3,5 ster geven, maar deze keer rond ik af naar boven.
Een entertaining en leuk boek om te lezen! Leest lekker weg maar ik was niet enorm gegrepen door het boek. Sommige dingetjes waren een beetje verouderd (op zich niet gek voor een boek dat taal 'trends' bekijkt) en ik had vooral geen idee wat de tekeningetjes er nou deden (ze waren leuk, maar sloten totaal niet aan bij de rest van de stukjes). Als je (de Nederlandse) taal leuk vindt, raad ik het zeker aan want wel echt leuke overpeinzingen, maar niet een boek dat je nou echt enorm verbaast.
Vanaf het moment dat dit boek uitkwam, sprak het me al aan. Ik ben zelf ook geïnteresseerd in taal. Toch ben ik blij dat ik dit boek nooit gekocht heb, want wat een tegenvaller is dit zeg! Bij sommige dingen vraag ik me echt af wat haar probleem is. Zoals bij stellen die een gezamenlijk e-mailadres hebben. Laat mensen toch in hun waarde en ga niet voor ze praten!
I thought this book was hilarious! It is a book with little columns/essays about the Dutch language. Didn't expect to love it so much. The writing style and the humor was right up my alley.
Hilarisch boek! Hier kon ik dus echt wel van genieten.
Leuk boekje als je bezig bent met taal en de grappige nuances ervan. Er is weinig samenhang of structuur, eerder een bijeenraapsel van losse gedachten, wat me soms wat stoorde maar waar op zich niks mis mee is. Very hetero en very hollands, voor het grootste deel wel relatable als vlaming! Soms wel echt grappig en leest heel snel.
ai. ai. ai. ai…….tja….. Toen ik dit boek opende voor het eerst dacht ik ah, wat leuk, een soort van essay-achtige uiteenzetting van alle functies van taal en (mis)communicatie. Van alles komt aan bod: taal als drager van identiteit, taal als bezit, taal als sfeermaker, taal als een marker of distinction, etc. Klinkt goed om na Tobi Lakmaker nog eens een Nederlandse auteur te lezen die eens lekker ingaat op taal/literatuur met de nodige spot.
Dat was het niet zo.
Misschien leuk voor de eerste 50 pagina’s zo’n woordenboek format, maar daarna begint de eentonigheid wel héél duidelijk te worden. Ah ja, Paulien bedenkt weer een nieuwe quirky samenstelling zoals ‘de tel-je-zegeningen-houding’, er wordt weer gezeikt over iets miezerigs waardoor weer naar voren komt hoe aNDerS en dIePdOorDAcHt de auteur wel niet is, er wordt weer in typische 2009-fashion over gender gepraat… bla bla bla…. zelfs de illustraties maakten het niet beter.
WAAR IS DE EDITOR??? sommige namen zijn verkeerd gespeld en bepaalde woorden als “pseudo-“ worden echt minstens 20 keer herhaald en NEE niet op de Tobi manier waar het ook echt wat toevoegt aan de betekenis van het boek!!! gewoon slordig!!!
De enigste reden waarom het een extra ster krijgt is omdat het een paar lekkere zinnen heeft die goed uit de context kunnen worden getrokken, hieronder mijn favorieten: “Of met smaak aan hun eigen genitaliën te likken.” (p. 116) “Oote, oote, oote… nee, dit begin is klote.” (p. 87) Want ja Paulien, mijn begin aan jouw oeuvre is inderdaad heel klote. Ook leuk: “Kritiese (JA ZO STAAT HET ECHT GESPELD WANT DE AUTEUR IS QUIRKY!!!) kleuters zoals ik vroegen zich wel af waarom Piet dat ding dan nog helemaal uit Spanje meezeulde, als hij ons er toch niet mee mocht afranselen, maar goed.” (p. 85) En de beste: “De voetbalsupporters zijn één geheel - als een van hen zijn piemel in zou kunnen zetten, is iedereen blij.” (p. 150)
Paulien, wij ‘viben’ gewoon niet met elkaar en ik hoop heel erg dat je je ook ergert aan mijn taalgebruik.
Kringloopwinkels. Je koopt er alle bestsellers voor een euro. Want, eerlijk is eerlijk, het zijn enkel de bestsellers en de boeken-die-echt-niemand-wil-lezen die er verkocht worden.
Anyway, toen ik deze zag liggen ben ik toch maar op aankoop over gegaan. Eindelijk zou ik iets van de hype kunnen begrijpen. Ik dacht altijd dat Taal is zeg maar echt mijn ding een soort hip boek was uit 2015 voor hippe bakfietsmoeders (waar ik stiekem altijd een crush op heb). Blijkt het in 2008 al geschreven te zijn. En dat merk je. Joran van der Sloot is hier nog gewoon Joran. Onze minister president heet Jan-Peter en er wordt nog gelachen om die goede oude SMS-taal. Toch leuk om te zien hoe snel kan veranderen en hoe fluïde het is.
Daarnaast houdt het boek een spiegel voor. Mijn eigen taal is doordrenkt met uitspraken die eigenlijk best wel raar zijn. Ik geloof zelfs dat in het voorgaande stukje al iets van zeven keer een taalkundig kunstje wordt gebruikt die Cornelisse ook beschrijft. Gelukkig is Cornelisse dan weer geen taal-puritein, waardoor ik vanavond gewoon nog met een gerust hart kan gaan slapen.
I've decided to not write full reviews of the Dutch books I've read since my blog is mainly focused on English books. Below a short impression of this book:
It's been years since I last read a book in Dutch and it's easy to say my Dutch is more than a bit rusty. Still, I was able to fly through 'Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding' in no time whatsoever. Or in this case, during my intercontinental flight back home. It also helped that the subject really woke the inner language nerd in me... It's basically a collection of supershort essays and thoughts that are both clever and funny. It's full of linguistic references and a must-have for every Dutch philology fan.
Als je taal ook een heerlijk fenomeen vindt en er van kunt genieten om de kleine dingen in het leven te analyseren dan ga je dit boek leuk vinden. Zo niet? Niet aan beginnen; dit spreekt tot een heel specifiek gedeelte van de mensheid. Ik ben een duidelijke taalfanaat dus kon me verwonderen over alles wat Paulien beschrijft. Wel vond ik de toon soms net iets te snel oordelend. Ik genoot meer van de analyses van wat ze in het dagelijkse leven hoort wanneer er niet direct een stempel op gedrukt werd. Dan kun je zelf bedenken wat je ervan vindt en erom lachen zonder dat je daartoe gedwongen wordt. Desalniettemin, door alle korte stukjes is dit fijn boek voor even tussendoor.