Diario di una schizofrenica

by Marguerite Sechehaye, C. Bellingardi (Traduttore)

With Analytic Interpretation.

Genres: Psychology, Nonfiction, Memoir, Biography, Mental Illness, Mental Health, Biography Memoir

170 pages, Paperback

First published January 1, 1947

Reviews

[Orsodimondo · Rating 4 out of 5]

SVEGLIAMI A MEZZANOTTE



Il caso qui raccontato si è svolto negli anni ’30, nel periodo che va dai 18 ai 28 anni di Renée, la paziente, la schizofrenica del titolo. E questo è in effetti il diario (stringato) di quei dieci anni, che furono di malattia, e di cura.
La cura fu stranamente, forse per la prima volta, basata sulla psicanalisi, e non sulla psichiatria. Dieci anni di terapia analitica con la dottoressa Marguerite Sechehaye, che qui introduce e conclude il racconto della sua paziente.
Anche se il racconto in prima persona è a suo modo distraente, in quanto buona parte della terapia avveniva attraverso il linguaggio, e in quella lingua – che nel periodo di acutizzazione della psicosi Renée inventa di sana pianta, un linguaggio incomprensibile perfino per se stessa – Renée e la sua dottoressa parlano in terza persona, oggettivizzandosi.
La Sechehaye decide di pubblicare il piccolo libro nel 1950: forse perché si è resa conto che questo piccolo libro racconta e testimonia una rivoluzione, nel trattamento della schizofrenia, e non solo. Esordisce facendo giustamente notare come questo libro sia il ‘negativo’ dell’altro da lei già pubblicato, La réalisation symbolique: nel senso che quello descriveva dal punto di vista del terapeuta, per cui, punto di vista esterno, mentre questo raccoglie il punto di vista del paziente, quindi punto di vista interno.

Il volume è introdotto da Cesare Musatti, considerato il padre sia della psichiatria che della psicanalisi nel nostro paese. È “cosa buona e giusta” leggere la lunga prefazione (ventitre pagine) dopo, non prima. Anche perché si rischia di non capirci un tubo senza aver prima letto il racconto di Renéè e la preziosa chiosa della sua analista.


La terapeuta diventa “mamma” per la giovane paziente regredita all’infanzia.

Come dicevo, si tratta di psicanalisi: e con la psicoterapia fino ad allora si curavano tuttalpiù le nevrosi, non certo una psicosi come quella qui riportata. Rappresenta forse il primo caso di trattare/curare la schizofrenia con la psicanalisi/psicoterapia invece che con la psichiatria.
René è sincera e onesta, non nasconde, anzi, va a fondo nella descrizione del suo stato schizofrenico, adesso che può considerarsi guarita.
La realtà esteriore che ci descrive assume contorni modellati sulla realtà interiore che lei vive, percepisce. Di conseguenza l’io psicotico viene proiettato sulla e nella realtà esteriore, e quest’ultima ne risulta distorta, allucinata, delirante. Il suo racconto non risparmia nulla al lettore, nulla delle varie manifestazioni assunte dalla sua schizofrenia: istinti e tentativi suicidi, alternanza di stati catatonici (autismo) ad altri agitati, film visivi e sonori (fino al punto, come già detto sopra, di sviluppare una lingua ‘altra’, del tutto incomprensibile) che deformano e trasformano la realtà creando alternative pressoché oniriche (ma in genere sotto forma di autentici incubi).



Renée subisce un processo di vera e propria regressione all’infanzia (disgregazione dell’Io). E infatti il recupero avviene attraverso un processo che ricalca quello della crescita/sviluppo di un neonato/bambino.
La terapeuta diventa la “mamma” della paziente/bambina fino al punto di accudirla, imboccarla, lavarla.
La terapia ha delle particolarità che non s’incontrano nei classici percorsi analitici cui un lettore può essere abituato: la terapeuta si siede sul divano accanto alla paziente (retrocessa a un’età infantile) e l’abbraccia durante la terapia. Vanno insieme tre settimane al mare, durante le quali, ogni giorno, dedicano un’ora alla terapia, il resto a spiaggia, mare, campagna. In città (Ginevra e dintorni) Renée è ospite della dottoressa a casa sua per vari periodi durante i quali la psicanalista la imbocca, la accudisce, come già altre volte le fa doni (bambole, peluche). Si genera un rapporto di dipendenza che è base di sostegno del percorso analitico.
Nonostante questa vicinanza e attenzione, sia fisica che terapeutica, Renée subisce vari ricoveri, spontanei e coatti, in clinica e ospedale.


Un’altra manifestazione del rapporto terapeuta/mamma con la paziente/figlia.

Il racconto è così affascinante nel suo percorso che è facile dimenticarsi che nella sostanza quello che entra in gioco è il dolore. Il dolore mentale ed emotivo di Renée. Che assume forme diverse: paura, solitudine, senso di colpa, isolamento… Sempre conservando una dirompente carica di dolore.

Nelo Risi, fratello minore del regista Dino – entrambi laureati in medicina e chirurgia, e Dino abbandonò la specializzazione in psichiatria per dedicarsi al cinema – ha portato sullo schermo questo testo, mantenendo lo stesso titolo, ma spostando la vicenda agli anni Sessanta (il film uscì nel 1968).
Nella prefazione Musatti parla dei contatti tra Risi e la Sechehaye, che era titubante a cedere i diritti di adattamento: e Musatti approva le resistenze del medico svizzero e ammette di essere del tutto contrario al progetto filmico. Che invece è bene o male entrato nella storia del cinema italiano.



PS
Svegliami a mezzanotte per ricordarmi che se sono approdato a questo testo è grazie a quello di Fuani Marino.

[Best Friend with Books · Rating 5 out of 5]

Geçenlerde Kadıköy’de Sahaf festivali vardı (18 Kasım-3 Aralık) İstanbul’un farklı ilçelerinden gelip Haydarpaşa Garı’na tezgah açan 40 adet sahafı tek tek dolaştım. Söylememe gerek yok sanırım, muhteşemdi. Sahaflardan birini ziyaretim sırasında gözüme bu kitap takıldı. Kitabın kapağına baktım, ilgi çekiciydi. (1985 yılına ait 2.basım) İsmini görünce elime aldım ve önsöz kısmına söyle bir göz gezdirdim. Birkaç satır okuduktan sonra hemen kitabı satın aldım.

Psikolojiyle ilgiliyim, psikoloji severim; okur, araştırır, merak ederim. Bu nedenle böyle bir kitabı ısrarla edinmek istemem benim gibi biri için kaçınılmazdı fakat bu psikolojiye özel ilgi duymayan kişilerin de merak edip mutlaka okumak isteyeceği türde bir kitap. Şizofren tanısı konmuş gencecik bir kızın (Renee) psikoterapi sırasında iç gözlemleri etkileyici ve sürükleyici bir şekilde kendi ağzından anlatılıyor. Kitabı, Renee’nin hastalık sürecinde tedavisini üstlenen psikolog ve psikanalisti Marguerite Sechehaye kaleme almış.

Hepimiz uzaktan yakından bu hastalığı artık tanıyoruz. Şizofreniye yakalanmış kişilerin kendilerine ait bir dünyaları olduğunu, algılarının normal insanlara kıyasla farklı olduğunu, iletişim kurulması zor hatta zaman zaman saldırgan kişiler olduklarını birebir deneyimlemediysek de birilerinden duymuş, hastalıkla ilgili iyi kötü fikir sahibi olmuşuzdur ama öyle sanıyorum ki hemen hemen hiçbirimiz bu tür hastaların şizofrenik dünyalarını yöneten sanrılar üzerine düşünmemişizdir. Ne de olsa doktor değiliz. Yine de bizler de potansiyel birer hasta olabilme ihtimalimiz yüzünden ya da sevdiğimiz kişilerin böyle bir hastalığı genlerinde taşıyor olma ihtimalinden veyahut çevremizdeki hastalara faydalı olamasak bile onlarla empati kurabilmemizi sağlayacak olma ihtimalinden dolayı bu kitabı herkesin okumak isteyebileceğini düşünüyorum. Biliniz ki kitap, şizofreni hastalığının süreçlerini anlamamıza yönelik oldukça detaylı ve faydalı bilgiler/gözlemler içeriyor.

Kitap iki bölümden oluşuyor. ilk bölümde Renee’den psikoterapi sürecinde hastalıkla ilgili iç gözlemlerini dinliyoruz. Renee 5 yaşından itibaren hastalığın belirtilerini taşıyor. Gerçeklik kavramını yitirmeye başlaması ise ilk kez ilkokul son sınıftayken oluyor. Bu zaman diliminden itibaren -sanırım ilk defa- psikanalistine zaman zaman yaşadığı bu gerçekdışılıklardan bahsetmeye başlıyor. Buraya bir dipnot düşmek istiyorum: Yazar’ın önsözünde de belirttiği gibi Renee hastalığının en ağır dönemlerinde (dalgınlık dönemi), algısını tamamen yitirmesi nedeniyle gözlemlerinin tümünü aktaramıyor. Nitekim aktarabildiği dönemler bizler -ve tabiki psikanalistler için- en ilginç olanları. Örneğin Renee bir köy yeri olan yazlıklarında tek başına gezintiye çıktığı bir gün, önünden geçmekte olduğu bir okuldan gelen sesleri -öğrencilerin söylediği şarkılar bunlar- dinlemek için olduğu yerde bir süre durmak istediğini söylüyor ve o anda herşey ona farklı görünmeye başlıyor. “Okulu tanımıyormuşum gibi geldi; bir kışla kadar büyümüştü, şarkı söyleyen çocuklar da şarkı söylemeye zorlanan tutuklular olmuşlardı. Sanki okul ve çocukların şarkısı dünyanın geri kalan bölümünden kopmuştu. Yine o anda gözlerim uçsuz bucaksız bir başak tarlasına takıldı. güneşin altında parlayan bu sarı sonsuzlukla kaygan taştan yapılmış kışla okuldaki tutuklu çocukların şarkısı bende öylesine yoğun bir kaygı uyandırdı ki hıçkırarak ağlamaya başladım. Ardından koşarak kendi bahçemize geldim ve herşeyin her günkü gibi olmasını sağlamak -başka bir deyişle yeniden gerçeğe dönmek için- oyun oynamaya koyuldum. Daha sonraları gerçekdışılık duygumda her zaman yer açacak unsurlar ilk kez o an ortaya çıktı: Uçsuz bucaksız büyüklük, parlak ışık, nesnenin kayganlığı ve parlaklığı. Renee’nin sonraki yıllarda, hemen hemen 12 yaşına kadar daha birçok kez gerçekdışılık duygusu yaşadığını, ancak on iki yaşından itibaren duyguların giderek yoğunlaşıp sıklaştığını öğreniyoruz. Nesneleri kaygan, parlak, yapay hatta bazı durumlarda elektrik akımı yayan şekillerde algılamaya başlıyor.
… Sınıf arkadaşlarımdan biri bana doğru geldiğindeyse onun, tıpkı saman yığınında olduğu gibi, giderek büyüdüğünü, büyüdüğünü görüyordum. O zaman öğretmenime gidip ona “korkuyorum, herkesin kafasının üstünde küçük bir karga başı var” dedim. Bana nazikçe gülümsedi, yanıt olarak da anımsayamadığım birşeyler söyledi. Renee’nin ileriki sayfalarda anlatmaya devam ettiği buna benzer daha birçok sahne bulunuyor. Bu sahneler bizim için şizofrenik dünyayı idrak etmeye yönelik bir giriş oluşturuyor sadece. İlerledikçe hastalığın farklı aşamalarını da görebiliyoruz. Yine bu ilk bölümde, analistin Renee’ye karşı -tedavi kapsamında- sergilediği davranış biçimlerine tanık oluyor, bu davranışların Renee tarafından ne şekilde algılandığını, üzerinde ne çeşit etkiler bıraktığını görüyoruz. Bu bölümde olan biten herşey gerçekten çok ilgi çekici hatta daha doğru bir ifadeyle; sarsıcı. Analistin hastaya karşı gösterdiği her bir yaklaşımın, şizofreniye karşı beni bilinçlendirdiğini söyleyebilirim. Hastaların kendilerini sistemin bir parçası olarak gördüğü, sistemden emirler aldığı ve kendine zarar vermeye çalıştığı aşamada, onlara ne şekilde davranmak yıkıcı, ya da tam tersi gerçeği yakalamaları yolunda yapıcı olur, bunu gördüm açıkça. Bu inanılmaz önemli bir nokta. Çünkü bu aşama normal insanlar için genelde ürkütücü olabiliyor ve hastadan -bilinçsizce- uzaklaşma şeklinde sonlanabiliyor. Oysa bu sürece gösterdiğimiz duyarlılık ve anlama çabası, bizi hastalığa karşı bilinçlendirecek, bu sayede hastanın durumunun daha kötüye gitmemesine, belki de gerçeklik algısını yeniden kazanmasına yardımcı olacaktır. Tıpkı Sechehaye’nin Renee’yi çok olumsuz bir noktadan, gerçeği yeniden kavrayabilecek seviyeye ulaştırabilmesi gibi.

İkinci bölümde ise analist M. Sechehaye’nin değerlendirmelerini okuyoruz. Bu kısım biraz akademik düzeyde olduğundan, eğer bir psikolog ya da psikiyatrist değilseniz herşeyi kelime kelime anlamayı beklemeyin fakat yine de burası bize, analistin ilk bölümde Renee’ye uyguladığı davranış biçimlerinin her birinin hangi amaca hizmet ettiğini bir bir açıklıyor, tüm bunların Renee’nin benlik bilincine nasıl katkı sağladığını anlamamıza yardımcı oluyor. Bunu yaparken de uyguladığı yöntemi çoğunlukla Freud’un ve Piaget’in kuramlarıyla eşleştiriyor. "Piaget ve psikanaliz ne alaka? Piaget çocuk gelişimci değil miydi?" şeklinde bir soru aklınıza gelebilir. Bu tamamen Renee'nin hastalık sürecinde en ilkel (annesinin göğsünden süt emdiği ve daha da geriye giderek anne rahmine geri döndüğü) çocukluk dönemine kadar gerilemesiyle alakalı bir durum. Yazar'ın açıklaması ise şöyle: Bu sunuş yazısı boyunca şizofrenik düşüncenin çeşitli yönleriyle çocuk düşüncesi arasındaki benzerlikleri göstermeye çalıştım. Ruhsal süreçleri geniş ölçüde basitleştiren şizofrenik parçalanma sayesinde Ben’in oluşumunda yer alan düzenekleri inceleme fırsatı bulduk. Bunların çocukta işlev gören düzeneklerin aynıları olduğunu görmek bizi hiç de şaşırtmadı. Gerçekten de Ben’in kendisini keşfedip, Ben-olmayandan ayırt edebilmesini sağlayan yansıtma ve taklit süreçleri çocuk tarafından olduğu kadar hasta tarafından da kullanılmaktadır. … Kuşkusuz şizofrenik zihinsel tutumu çocuğunkine indirgemek söz konusu olamaz; bu çok belirgin bir yanılgı olurdu. İkisini birbirinden ayıran çok şey var. Ancak Renee’de olduğu gibi, gelişimin en ilkel dönemlerine gerilemiş olan bir hastayla karşıya karşıya kaldığımızda, onun göz önüne serdiği olguları neden Piaget’ci kuramın ışığı altında ele almayalım?

Kitabı, psikoloji ile ilgilenenlerin zaten okuması gerektiğini düşünüyorum. Şizofreni ile ilgili bilgilenmek isteyenlere de şiddetle tavsiye ederim.

Sevgilerimle,

[Rıdvan · Rating 3 out of 5]

Şizofreni ile tanışıyoruz.
Sonda söyleyeceğimi başta söyleyeyim; ulan ne zor hastalıkmış be şizofreni. Üstelik son zamanlarda hastalık istatistikleri artıyor sanırım, çok karşılaşıyoruz ya da duyuyoruz etraftan. Ve maalesef onlara yapabileceğimiz en büyük kötülük onlardan korkmak ve uzaklaşmak. Evet zor insanlar, yanyana durmak ve iletişime geçmek oldukça zor ama gerçekten çok büyük kötülük onlardan uzaklaşmak ve onları bir anlamda tecrit etmek, izole etmek.
Dedim ya enteresan bir hastalık bu şizofreni. Renee isimli bir kız anlatıyor once yaşadıklarını sonra da yıllarca onunla beraber olan ve onu tedavi eden doktoru anlatıyor.
Aklımda kalan en garip şeyler
-Bir kere görüşleri bizimkiler gibi değil. Çok tarif edemiyor kızcağız yaşadığı tecrübeyi ama anladığım kadarıyla çok eski bir fotoğrafmış gibi görüyorlar dünyayı. Bir sahne dekoruymuşçasına adeta. Birde ışıklı bir fotoğraf bu. Renee bir kaç kere elektrikli görüntü diyor. Belli ki mavi parlamalar görüyor.
-Bir de bu arkadaşlar müthiş bir suçluluk duygusuyla yaşıyorlar. Bu nedenle diyorum işte onları yalnız bırakmayın diye. Çünkü sürekli ve hatta ömürleri boyunca ağır bir suçluluk duygusuyla yaşıyorlar. Biz sağlıklı insanlar (ne kadar sağlıklıysak artık:) beş dakikasına bile dayanamıyoruz suçluluk duygusunun. Onlarsa ömürleri boyunca (Renee'nin durumunda 5 yaşında başlamış farklılaşmalar) yaşıyorlar bu duyguyu ve hatta kendilerini cezalandırmaya kadar gidiyorlar ki tam da bu noktada başlıyor kendi kendilerine acı verme vakaları.
Birde şunu unutmamak lazım. Bu korkulacak, ölümcül bir hastalık değil. Tamam. Tedavi edilebilir değil. Belki şifzofreni hastaları birgün bizden biri olamayacaklar ama aramıza katılabilirler. Bizim gibi yaşayabilirler. Bu hastalık tedavi edilemese bile başedilebilir.
Birde bu filmlerdeki gibi hayali karakterler görme meselesi var. Evet bu konu gerçek ancak bu, hastalığn çok çok ileri safhalarında gerçekleşiyor.
Şizofrenler herkese zarar veren her gördüğüne saldıran öldüren hastalarda değil. Bu gibi genellemelerden uzak durmak lazım. Elbette şizofrenler zararsızdır da denemez ama hepside saldırgandır dememek lazım.

[Cooper Cooper · Rating 4 out of 5]

This is the story of Renée, a young Swiss woman suffering from schizophrenia. At age five she first began to experience what she called Unreality. Initially Unreality happened only occasionally, as when her playmates suddenly seemed to swell or shrink until she didn’t recognize them, or when the nearby school took on the aspect of a prison, or when the local valley seemed to stretch like an endless desert suffused with a brilliant, oppressive light. In time, however, Unreality appeared more often and more intensely, causing in Renée an unbearable “electric” tension and the “Fear” of impending doom. Here is how she later described Unreality:

It was in the course of the first year of analysis that I finally realized the danger I was in. For me, madness was definitely not a condition of illness; I did not believe that I was ill. It was rather a country, opposed to Reality, where reigned an implacable light, blinding, leaving no place for shadow; an immense space without boundary, limitless, flat; a mineral, lunar country, cold as the wastes of the North Pole. In this stretching emptiness, all is unchangeable, immobile, congealed, crystallized. Objects are stage trappings, placed here and there, geometric cubes without meaning.
People turn weirdly about, they make gestures, movements without sense; they are phantoms whirling on an infinite plain, crushed by the pitiless electric light. And I—I am lost in it, isolated, cold, stripped, purposeless under the light. A wall of brass separates me from everybody and everything. In the midst of desolation, in indescribable distress, in absolute solitude, I am terrifyingly alone; no one comes to help me. This was it; this was madness….

Sometimes the crises of unreality supervened on the street. Everything looked dead, lifeless, stony, ridiculous, and in the stillness a baby’s cry would arouse me and reawaken the fear. I was rejected by the world, on the outside of life, a spectator of a chaotic film unrolling ceaselessly before my eyes, in which I would never have a part. In these awful moments, without protection, inexplicably ill, I could only submit.

In time, the world of Unreality came to be dominated by the “System,” an unseen hierarchy that pronounced her guilty (but of what?—Renée is reminiscent of the accused, Joseph K, in Kafka’s The Trial) and gave her orders—for example, not to eat or to harm herself.

I sought to discover what was punishing me so dreadfully, what was making me so guilty.
One day I wrote a letter to the unknown author of my suffering, to the Persecutor, asking him to tell me what evil I had done, that I might finally know. But because I did not know where to send my letter, I tore it up.
Some time later, I discovered that the Persecutor was none other than the electric machine, that is, it was the “System” that was punishing me. I thought of it as some vast world-like entity encompassing all men. At the top were those who gave orders, who imposed punishment, who pronounced others guilty. Since every man was responsible for all other men, each of his acts had a repercussion on other beings…. Everyone was part of the System. But only some were aware of being part.
They were the ones who were “Enlightened”…as I was. And it was at the same time both an honor and a misfortune to have this awareness.

Renée found herself in a double bind: she felt terribly guilty if she obeyed the System’s orders (she knew that the integrity of her personality was at stake), and terribly guilty if she didn’t.

The orders grew more pressing: I was to throw myself into the sea; I was to open a vein. But more urgently, I was to find my way to the water’s bottom. It was this that drove me to hide in a gloomy little cavern to escape the System’s persecution.

She came to see her psychotherapist, whom she always referred to as “Mama,” as her only defense against the System. But it wasn’t the therapist’s analysis that helped, it was her felt understanding, the reassurance of her maternal presence.

After Mama sat down beside me, talked to me in the third person and especially seemed to understand without looking for causes at all, how relieved I was! She alone could break through the unreal wall that hemmed me in; she alone kept me in some contact with life.

Renée swung repeatedly through cycles of improvement and relapse, and was shuttled from Mama’s home to her own home, and from mental hospital open wards to locked wards, and back again; she also cycled between manic behavior, during which she warded off anxiety and fought the commands of the System; self-destructive periods of obedience to the System; and periods of utter apathy, when she dwelled in Unreality and took no interest in anything.

My usually keen sense of responsibility was gone; I did not raise a finger to find work or to help my family. For the greater part of the day I sat in a chair, gazing fixedly before me, or plunged in the absorbed contemplation of a tiny spot; a spot which, no bigger than a grain of pepper, could hold me for an hour without any urge to shift my eyes from their absorption in this microscopic world…. Finally, with a surge of willpower I would get up abruptly and begin to work. But how my eyes struggled! As soon as my gaze fell on a spot of any sort, a shadow or a ray of light, I could not drag it away, caught and held fast by the boundless world of the infinitely small.

How did Renée recover? Her relationship with Mama—her “only salvation”—was key. And within this relationship the first breakthrough came when Renée regressed to infancy and “drank milk” from Mama’s breasts.

I knew what I was yearning for so desperately and I was able to bring out, “Because the apples you buy are food for grown-ups and I want real apples, Mama’s apples, like those,” and I pointed to Mama’s breasts.
She got up at once, went to get a magnificent apple, cut a piece and gave it to me, saying, “Now, Mama is going to feed her little Renée. It is time to drink the good milk from mama’s apples.” She put the piece in my mouth, and with my eyes closed, my head against her breast, I ate, or rather drank, my milk. A nameless felicity flowed into my heart…. I was fully content, with a passive contentment, the contentment of a tiny baby, quite unconscious, for I did not even know what caused it.

There followed a series of “regression sessions,” with much trial and error, starting with a return, during a painful physical illness, to the fetal state, in which Renée was doped up on morphine and placed by Mama in a room suffused with soothing green light. Next, she watched Mama feed a baby doll, with which she identified, and then allowed Mama to feed her in the same way. Later, she allowed Mama to bathe and clothe her until, through imitation, she started bathing and clothing herself—important, because she had lost contact with her body (she considered her body parts independent of her—“the arm hurts” instead of “my arm hurts.”). Through this long, drawn-out “re-development” process, Renée grew more relaxed and reality gradually became more powerful than Unreality, Mama more powerful than the System. The final step in the cure was to wean herself from Mama, who for awhile obsessed her and whom she worshipped as a goddess—Renée had to evolve into seeing Mama as a separate human being with her own needs and her own life. The going was slow, with many setbacks, but finally:

If I can put it that way, reality became more real, more rich, and I more social and independent. Now I can accept Mrs. Sechehaye [the therapist:] in her own right. I love her for herself and I am eternally grateful to her for the priceless treasure she has granted me in restoring reality and contact with Life.
Only those who have lost reality and lived for years in the Land of cruel, inhuman Enlightenment [Unreality:] can truly taste the joy of living and prize the transcendent significance of being a part of humanity.

In the final section of the book, the therapist gives her take on what was happening with Renée. Her conceptual model she calls “symbolic realization;” it combines the work of Freud with that of Piaget [Swiss authority on child development:]. Therapist Sechehaye believes that Renée’s oral needs were not met as an infant, and her ego was therefore built on a shaky foundation that could not hold up under the strain of impending adulthood with its demands and responsibilities. Renée’s ego disintegrated under the stress, and she retreated into an infantile, “pre-logical” state in which she could not clearly differentiate between the internal and external worlds. To bring her back, the therapist essentially repeated (symbolically) Renée’s infancy, substituting herself, the nurturing “Mama,” for the neglectful real mother. In this way, through the psychological mechanisms of projection (on dolls), imitation (of Mama), and introjection (incorporating aspects of Mama into herself), Renée gradually constructed a viable ego and became a fully functioning young adult.
Note that all this happened before the introduction of modern psychoactive drugs. Renée was treated by psychotherapy alone. This required tremendous effort and dedication by the therapist—today these would be hard to come by unless the patient happened to be very rich. In the U.S., a Renée would likely be drugged up and spun through the revolving door of some community mental health system.

[Bri Fidelity · Rating 3 out of 5]

Worth reading - and re-reading - for Renee's chilling, carefully-drawn descriptions of her increasingly eerie inner world:

The recreation period at school was often a source of the unreal feeling. I kept close to the fence as though I were indeed a prisoner and watched the other pupils shouting and running about in the school yard. They looked to me like ants under a bright light. The school building became immense, smooth, unreal, and an inexpressible anguish pressed in on me. I fancied that the people watching us from the street thought all of us prisoners just as I was a prisoner and wanted so much to escape. Sometimes I shook the grating as though there were no other way out, like a madman, I thought, who wanted to return to real life.

For the street seemed alive, gay and real, and the people moving there were living and real people, while all that was within the confines of the yard was limitless, unreal, mechanical and without meaning: it was the nightmare of the needle in the hay.

I caught myself in this state only in the yard, never in class. I suffered from it horribly, but I did not know how to get free. Play, conversation, reading - nothing seemed able to break the unreal circle that surrounded me.

These crises, far from abating, seemed rather to increase. One day, while I was in the principal's office, suddenly the room became enormous, illuminated by a dreadful electric light that cast false shadows. Everything was exact, smooth, artificial, extremely tense; the chairs and tables seemed models placed here and there. Pupils and teachers were puppets revolving without cause, without objective. I recognised nothing, nobody. It was as though reality, attenuated, had slipped away from all these things and these people. Profound dread overwhelmed me, and as though lost, I looked around desperately for help. I heard people talking but I did not grasp the meaning of the words. The voices were metallic, without warmth or colour. From time to time, a word detached itself from the rest. It repeated itself over and over in my head, absurd, as though cut off by a knife. And when one of my schoolmates came toward me, I saw her grow larger and larger, like the haystack [in Renee's nightmares].

[...]

During class, in the quiet of the work period, I heard the street noises - a trolley passing, people talking, a horse neighing, a horn sounding, each detached, immovable, separated from its source, without meaning. Around me, the other children, heads bent over their work, were robots or puppets, moved by an invisible mechanism. On the platform, the teacher, too, talking, gesticulating, rising to write on the blackboard, was a grotesque jack-in-the-box. And always this ghastly quiet, broken by outside sounds coming from far away, the implacable sun heating the room, the lifeless immobility. An awful terror bound me; I wanted to scream.

On the way to school in the morning at seven-thirty, sometimes the same thing happened. Suddenly the street became infinite, white under the brilliant sun; people ran about like ants on an ant-hill; automobiles circled in all directions aimlessly; in the distance a bell pealed. Then everything seemed to stop, to wait, to hold its breath, in a state of extreme tension, the tension of the needle in the haystack. Something seemed about to occur, some extraordinary catastrophe. An overpowering anxiety forced me to stop and wait. Then, without anything having actually changed, again realising the senseless activity of people and things, I went on my way to school.

If you value your own sanity, however, I advise you to skip Dr. Sechehaye's densely jargonistic appendices - which cost this thing a whole orange star.

[soulAdmitted · Rating 4 out of 5]

Ginevra. Ai tempi della Psicoanalisi.

Per puro caso, la dottoressa Sechehaye incontra il caso-Renée.
Renée è molto paziente e si prende in carico la dottoressa S. Decide di aver cura di lei, delle sue insicurezze, dei desideri di capire, della buona volontà, della sua medica confusione.
Renée è una giovane donna dalle idee tanto ma tanto chiare. Brilla di luce propria, di troppa luce propria. Tanta da doverla separare. Da sé o in sé.
A seconda dei casi.
La dottoressa accudita è una buona persona e capisce molto bene ciò che le hanno insegnato. Chiama la maledizione di Renée schizofrenia. (Dal greco. Che ha imparato).
Renée non sa il greco ma è onniveggente e onnisenziente, appunto. Fonda una lingua sua per dire o non dire.
Renée sta sempre per morire. Anni di stare-per-morire.
Poi finalmente torna. Grazie al fatto di aver deciso di aiutare la dottoressa, grazie all’eterodossia di quest’ultima, alla potenza dei simboli, dei sintomi, delle mele, della panna, di una scimmia e di un tigrotto di pezza, della bambola Ezéchiel. Grazie soprattutto al verde ombroso di una stanza-bosco (due secondi di silenzio in memoria di María Zambrano).
Ritorna e decide di spiegare alla dottoressa S. come ci si trova in un paesaggio minerale, nella calamità di tutto questo brillare, vedere e capire, del sentire capendo, del capire sentendo tutto ciò che accade intorno o dentro. Intorno o dentro?
Guarisce la dottoressa dalla confusione. Guarisce alcuni medici e alcune mediche, alcuni psicoanalisti e alcune psicoanaliste dell’era della Psicoanalisi. Guasta ancora, con mira ineccepibile, la mito-psichiatria di chi è disponibile a rinunciarvi.

Affidiamoci al caso.

[Sarah King · Rating 4 out of 5]

The first part of the book was great. It was the actual memoir from Renee that delved into her mind as a schizophrenic. I skimmed through the last 40 pages or so because all it contained was the case notes from her psychoanalyst. It was really jarring to go from this deeply personal account to a cold, clinical description of the illness with a lot of medical jargon. I liked the book a lot overall though.

[Jen · Rating 3 out of 5]

I learned a whole lotta nothing regarding "formative ego mechanisms in the psychotherapy of a schizophrenic." Huh? What? There was something about apples and then suddenly Renee is healed on page 89. On the positive side of things I found this book in the bottom of a box of old records so it was free. Score, sort of.

[Nora · Rating 4 out of 5]

"Esto era la locura, la iluminación: era la percepción de la irrealidad; era estar en forma permanente en la irrealidad más completa."

[FrancesCaporale (La Libraia in Blu) · Rating 4 out of 5]

Un viaggio toccante attraverso i racconti della stessa paziente, Renée, riguardo la sua malattia, le sue allucinazioni e la caratteristica perdita della realtà. Il tutto contornato da una presentazione ben costruita e dalla interpretazione finale del caso. La dott.ssa Sechehaye riesce a curare la paziente grazie alla tecnica della Rappresentazione simbolica, basandosi sulla principale causa della malattia mentale in genere e della schizofrenia nel particolare: la mancanza o insufficienza di amore materno. Citandola: "Renée non poteva amarsi avendole la madre rifiutato il nutrimento, cioè l'amore. Quando l'Io non è più investito dell'energia libidica, proveniente dall'introiezione dell'amore materno, le forze autodistruttive hanno il sopravvento".
Utile per chiunque studia o lavora con la malattia mentale, per avere un punto di vista diverso, più che per l'analisi del caso che viene fatta, per avere il punto di vista del paziente, cosa rara nella letteratura psicologica.

[Fede La Lettrice · Rating 3 out of 5]

• Libro citato in "Hidden Valley Road" che ho voluto leggere a ruota vista la mia passione per la psicologia.

• Diario, naturalmente e comprensibilmente sconnesso, di una paziente affetta da schizofrenia che per la prima volta, siamo negli anni '30 del secolo scorso, viene curata attraverso la psicanalisi.

• Erano infatti gli anni in cui il dibattito tra i sostenitori della psicanalisi e quelli della psichiatria si faceva accesissimo e si iniziava a sperimentare la psicanalisi nella cura della schizofrenia, sostituendola o affiancandola alla cura farmacologica.

• Il diario, che evidenzia principalmente una decisa regressione della paziente a uno stadio infantile, identificherà conseguentemente infatti la sua terapeuta con la mamma, è arricchito e spiegato dalle interessanti riflessioni della psicologa.

[Carla · Rating 1 out of 5]

I didn't like this book at all. Half the book is written by a girl with schizophrenia (who recovered) describing her feelings at the time. The other half is written by her therapist. The part written by the patient didn't ring true to me and seemed endlessly repetitious. The part written by the therapist was dull and hard for me to understand.

[Emile Demers · Rating 3 out of 5]

Really interesting to get the full, in depth, perspective of a schizophrenic “experience” from 5 years old to adulthood and the “healing”. It’s incredible how she can describe with such details what she felt. It also should underlined that a large part of it is autism. So you get to understand sort of the point of view of that too.

That’s the first part of the book. The second is more of a slog, because it’s a scientific psychoanalysis of everything you just read in the first part. I feel like that part should’ve been more aimed at a general public. It feels like it’s destined for academics of this subject.

[Joel Benson · Rating 5 out of 5]

One of those nonfiction books that reads like fiction, and very artistically so. Psychological, visceral, out of my world. A gotta-have-it, but I'm not sure what to take away from it.

[Tuba · Rating 5 out of 5]

Bu yil okudugum en iyi kitaplardan biri. Sechehaye Isvecli psikoterapist ve sizofren hastalarinin tedavisinde onculerden biri. Piaget’ci kuram ile psikanalizin sentezinden yola cikarak gelistirmis oldugu teknik ile sizofren hasta Renee’yi nasil tedavi ettigini adim adim bu kitapda anlatmaktadir. Kitap iki bolumden olusmaktadir. Ilk bolumde, Renee’nin kendi bakis acisindan yasadiklarini, duygu ve dusuncelerini ogrenmekteyiz. Ikinci bolumde ise Sechehaye, tum mesleki terimleri kullanarak, tedavinin asamalarini detayli olarak anlatmaktadir.
Renee’de ilk gercekdisilik duygulari 5 yasindayken ortaya cikar. “Basima gelenlere bir anlam veremiyorum. Ancak babamin bir sevgilisini oldugunu ve anneme aci cektridigini ayni donemde ogrenmistim. Annemin, babam kendisini terkedecek olursa, kendini oldurecegini soyledigini duydugumdan, bu gercegi ogrenmem beni busbutun altust etmisti.” Renee, 12 yasina dek daha pek cok kez gercekdisilik duygusunu yasar ve daha sonra bu duygu daha da yogunlasir.
Anne diye hitap ettigi, psikologu Sechehaye’nin yillar suren tedavi edici calismalari baslar.
Sechehaye, 1963’de 10-15 yillik klinik deneyimlerini “Simgesel Gerceklestirmenin Ilke ve Yontemleri” adli bir calismada toplamistir.

Asagida ki paragraflar, kitapdan sevdigim, beni etkileyen bolumler:
“Yalnizca gercegi yitirip, Aydinlanma”nin insanlik disi, acimasiz ulkesinde yillarini gecirmis olanlar yasama sevincini gercekten tadabilir ve insanligin bir parcasi olmanin paha bicilmez degerini kavrayabilirler.”
“Gercek yasamda anneden vazgecmek zorunda kalinca bu dayanilmaz ozveriyi imgeleminde, eger deyim yerindeyse, kendi kendinin annesi olarak, baska bir deyisle otizm’e siginarak kapatmaya calismistir.”
“Bir takim nesnelerle iliski halinde olan bolumlerinden bazilari artik libido enerjisiyle beslenememektedir. Dolayisiyla bu bolumler canlilik ve sicakliktan yoksundurlar.”
“Simgesel Gerceklestirme adli calismamda belirttigim gibi Annesi onu beslemeyi, dolayisiyla sevmeyi reddettigi icin Renee de kendisini sevemiyordu. Oysa ‘Ben’ anne sevgisinin ice alinmasindan dogan libido enerjisiyle beslenmeyecek olursa aninda yok edici guclerin baskinina ugramaktadir.”
“Kaynagini anne sevgisinden alan libido enerjisiyle beslenmis ‘Ben’, bundan boyle kendini sevebilecek ve anneden bagimsiz yasayabilecekti. Ayni zamanda gercegi yapilastiracak ve ona uyum saglayacak yeterli yapilasma duzeyine de ulasacakti. Bunun da otesinde insan ve nesneleri duygulariyla besleyebilecekti; ….kendisini mutluluga bogan canli, devingen ve goreceli bir gerceklik duygusuna ulasabilecekti.”
“Gercekten de butun sizofrenler ruhsal yasamlarini ifade edebilmek icin, sik sik yansitma, katilma, yogunlastirma, taklit duzeneklerine basvurmaktadir.”

[Claire · Rating 2 out of 5]

What an odd book. I enjoyed Renee's self-told narrative of her own life. While she is clearly not a writer, her prose (at least the translation of it) was easy to read and felt very honest and vulnerable. (And, contrary to Frank Conroy's foreword, I actually did find her prose quite lovely on many occasions. Though untrained and unpracticed, Renee clearly had a knack for writing.) Sechehaye's interpretation at the end however - very upsetting, honestly. Though obviously she wants to portray herself as professional and science-oriented, it was jarring and disorienting to go from this incredibly vulnerable, emotional narrative to such a cold and detached clinical analysis. Renee clearly had a significant bond with Sechehaye - something that Sechehaye disregards entirely as a schizophrenic attachment and nothing more. Although this was its express purpose, seeing Renee's narrative being used purely as a case study in order to analyze the treatment of schizophrenia just shows how mentally ill people were thought of at the time. And how is it really an autobiography when she obviously had so little control over the interpretation over her own mental illness and life? Though this is a valuable document in that sense, it was quite unsettling to read.

[Em Chainey (Bookowski) · Rating 3 out of 5]

Renee adlı şizofreni teşhisi konulmuş bir hastanın günlüğü üzerinden giden aslında bir nevi tanı-araştırma-kurgu tarzı psikoloji kitabı bu kitap. Renee, çocukluk döneminden itibaren şizofreni ve otizm yaşamış ve Dr. Sechehaye'nin tedavisi sayesinde atlatmış hastalığını. Renee'nin sorunu aslında biraz da sosyopatliga yakın, toplumdan korkuyor. Biraz da odipal dönemde takılıp kalmış durumda. Hâlâ annesine muhtaç bir kız o. O yüzden doktoruna 'Anne' diye sesleniyor ve ancak doktor onu besleyince yemek yemeyi -çoğunlukla da sadece elmayı- kabul ediyor. Renee için 'Renee ve kendi benliği' ayrı şeyler. Biri ona "Sen şunu yap" derse inanılmaz acılar çekiyor içten içe. Ama "Renee şunu yapmalı" dediğinde yapıyor, hatta memnun oluyor. Zamanla hastalığını atlatıyor ve biz de Dr. Sechehaye'nin anlatısı ile süreci okuyoruz. Psikoloji kitapları ilgisini çekenlere tavsiye ederim.

[Jonathan Morrow · Rating 3 out of 5]

This book has its moments. The diagnosis of schizophrenia is almost certainly wrong. It sounds like the patient had psychotic depression and would have been spared a lot of suffering if she had gotten a good course of electroconvulsive therapy. However, regardless of the underlying diagnosis, the book has some first-hand descriptions of catatonic psychosis that are both eloquent and revealing, and that is a very rare thing. Most people nowadays are either effectively treated before they reach that stage, or are so resistant to treatment that they never improve enough to give such an account. Now, when I wonder what my non-communicative patients may be experiencing, at least I will be familiar with one possibility. There is an analysis piece by the psychiatrist at the end that is outdated and not worth reading.

[Electra · Rating 3 out of 5]

Deuxième lecture sur la schizophrène avec le témoignage d'une jeune patiente suisse, Renée. J'ai trouvé ce livre pour $1,50 à Québec. J'en parlerai en même temps que mon billet sur l'autre livre consacré à cette maladie. Deux témoignages très forts, et deux femmes qui ont réussi à guérir de cette terrible maladie et à surtout pouvoir mettre des mots sur l'enfer vécu toutes ces années. J'ai trouvé ainsi de fortes similarités entre leurs témoignages. S'agissant d'un livre édité aux éditions PUF, c'est le médecin psychanalyste qui publie ce récit afin d'étayer ses recherches et surtout comment les mots de sa patiente ont permis de développer une approche différente face à cette maladie.

[Erika · Rating 4 out of 5]

The story of Renée, a girl suffering from psychosis, and how she was treated with a modified psychoanalytic method. After identifying the deprivations Renée experienced in early life Sechehaye started working using Piaget's Stages of Cognitive Development and Freud's Stages of Psychosexual Development to achieve a better, healthier outcome of the development stages and overcome the original frustration that lead to her Ego's disintegration. A very demanding method, but apparently a successful one.

[Joseph · Rating 4 out of 5]

this was a book written by a very insightful woman/girl. it's almost strange how she captured the nature of her illness. her analyst amazed me at her process with the patient. the explanation at the end about the patient's ego disintegration was interesting and made me feel like i was in grad school again. however, at times it did seem a little bit like mental masturbation. also, i wonder about the role of medication with this girl/woman at the time. all in all, a fascinating read.

[Loscrittorucolo · Rating 4 out of 5]

Libro interessantissimo (e angosciante): l'autrice narra in prima persona la discesa nella malattia mentale, rivelandone i meccanismi davvero angoscianti. La schizofrenia è una malattia tremenda, che punisce il malato come se fosse in un girone infernale. La cosa affascinante, in modo terribile ma comunque affascinante, è che è il suo stesso cervello a creare il girone dantesco e a chiudercelo dentro. La mente umana è davvero un universo insondabile.

[Rose Rodriguez · Rating 5 out of 5]

Written from the perspective of a young girl losing her grasp on reality, this may a difficult read to follow along at times. In itself, though, it is a bit therapeutic...not just for those with schizophrenia, but any other debilitating mental illness as well. The book actually helped me through depression a long time ago.

[Kate · Rating 3 out of 5]

I really wanted to like this book, based on the title. Maybe it was due to the translation from the French, maybe because the author was schizophrenic, but the whole thing felt very disjointed to me.

[Christian · Rating 2 out of 5]

While I'm sure the girl's account of her experience is by all means accurate it wasn't necessarily interesting, which I suppose she can't be faulted for. The analysis at the end of the book seemed a bit dated and perhaps a bit too Freudian, which was disappointing. All in all it just wasn't for me.

[April · Rating 4 out of 5]

I really liked this book. Not sure how useful it is from a clinical standpoint, but for me it was a very interesting to read the first-hand account of someone dealing with extreme mental illness. Very quick and enjoyable read

[Mark · Rating 4 out of 5]

Valuable for the detailed, almost visionary descriptions of how light and space and time appeared to her when she was most lost.

[Amanda · Rating 2 out of 5]

This book was a bit hard to understand. I felt like it was written only as a study for other doctors.

[Jessica · Rating 3 out of 5]

Mir hat der Erfahrungsbericht von René sehr gut gefallen. Es war interessant in ihre Welt zu tauchen, auch wenn ich es nicht immer verstand wie sie sich fühlte und was sie dachte. Der Analyseteil am Schluss fand ich eher langweilig und hätte man bestimmt kürzer zusammenfassen können.

[Donna · Rating 3 out of 5]

A striking memoir by a young woman who has been treated by psychoanalysis for schizophrenia. The setting is France and it was initially published in 1951, and the psychoanalyst who writes up a case interpretation at the end apparently treated her much earlier than then, my guess is in the 40s. The approaches of Freud and Piaget are used heavily in the interpretation of her illness and approach to treatment.

Renee's memoir in the beginning sounds very much like it was influenced by the interpretation and the pyschoanalysis and is quite distinct from more recent memoirs by those suffering from the disease. It makes me wonder if that was a correct diagnosis, or just that she imbibed the only available interpretations of the time period.

It was, sadly, before the availability of anti-psychotic medication, and the analysts amazing and long-term attempts to treat Renee by therapy are to be commended.

Here an excellent description of her feelings during a catatonic state:

Then again back to the mental hospital where shortly I fell into a state of all-embracing stupor and indifference. Everything passed as in a dreary dream; nothing was differentiated, no reaction was possible. Neither the doctors nor the nurses assumed any comprehension of their orders and questions. Yet they were mistaken; I was perfectly aware of what went on, of what was said about me. Indeed, everything had become so totally irrelevant, so devoid of emotion and sensibility that in truth it was the same as though they were not talking to me at all. I simply could not react, the essential motor force had broken down. Images with whom I had nothing to do, from whom I was remote, moved toward and away from my bed. I was, myself, a lifeless image.