What do you think?
Rate this book
ห้วงรักนิรมิต
"มุกเรียง"...สาวช่างฝัน นักแต่งนิยายในโลกไซเบอร์ เจอเรื่องไม่คาดคิดเมื่อ "ปารีส" พระเอกในนิยายที่เธอสรรค์สร้างและกำหนดให้ตายในตอนจบ กลับมาแก้แค้นและทวงความยุติธรรม
จากการแก้แค้นที่แสนเจ็บปวด กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง...แต่อุปสรรคยังไม่หมดสิ้น เมื่อกลับไปยังโลกแห่งจินตนาการของตนเอง เขากลับจำเธอไม่ได้แม้แต่น้อย...!!!
จากการแก้แค้นที่แสนเจ็บปวด กลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้ง...แต่อุปสรรคยังไม่หมดสิ้น เมื่อกลับไปยังโลกแห่งจินตนาการของตนเอง เขากลับจำเธอไม่ได้แม้แต่น้อย...!!!
259 pages
First published January 1, 2006
16 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 8, 2014
ชอบไอเดียมากค่ะ การที่ตัวละครในนิยายที่นางเอกเขียนโผล่ออกมาจากหน้าหนังสือเพื่อมาแก้แค้นนี่ มันแปลกดีไม่ค่อยเห็น อ่านแค่โปรยปกหลังเราก็หยิบเลยค่ะ แต่ผิดหวังมากเลยค่ะ
1. อามรมณ์ของเรื่อง มันเหมือนนิยายซ้อนนิยาย นิยายที่นางเอกเขียนกับนิยายที่เราอ่าน แล้วจู่ๆตัวละครในนิยายที่นนางเอกเขียน(พระเอกชื่อปารีส) ก็โผล่ออกมา มาเพื่อต้องการแก้แค้น เพราะนางเอกเขียนให้เขาต้องทุกข์ทรมานในโลกนิยาย เขามาก็ลักหลับนางเอกเลย 555 แรกๆก็ขำนะ ในช่วงที่เราอ่านนิยายในโลกที่ปารีสอยู่ เราเบื่อพลอยแสง- เพื่อนนางเอกมากที่คอยขัดจังหวะ แทนที่คนอ่านจะได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกตัวละครในโลกนิยาย ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้รู้ว่าทำไมปารีสแค้นอะไรนางเอกนักหนาวะ แม้กระทั่งการที่ปารีสแย่งสาวคนเดียวกับพี่ชาย เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่าสงสารปารีสจัง มันควรจะดราม่าบีบคั้นหัวใจนะ พี่กับน้อง แถมเป็นฝาแฝดด้วย อารมณ์มันไปไม่ถึงจุดพีคสักทีค่ะ กำลังจะดีๆแล้วพลอยแสงพูดแทรกทุกทีเรื่องมันขาดตอน อารมณ์ไม่ต่อเนื่อง
2. นิยายแฟนตาซีมีหลากหลายสารพันสิ่ง งูสามหัว ราชีนีพรรมจรรย์ พ่อมด แม่มด สัตว์ประหลาด มนุษย์จิ๋วไม่รู้จะโฟกัสอะไรดี จับจุดไม่ได้ ถ้าแม่มดร้าย พอปราบแม่มดร้ายตนนี้เสร็จก็ยังมีแม่มดมาอีก อวตารร่างมาใหม่ มันมาแบบผิวเผินไม่ร้ายลงลึก เราไม่รู้สึกว่าแม่มดน่ากลัว สัตว์ประหลาดมันร้ายกาจมาก โอยสยดสยองขนลุกขนชัน ไม่ได้รู้สึกว่าควรเอาใจช่วยพ่อปารีส นางเอกหรือคนดีๆต่อสู้กับมันเลย หรือการมาเพื่อยุดอาณาจักรนาเบียคืน เราไม่เห็นความลำบากของตัวละครที่ต้องฝ่าฟันอะไรเลย
3.การดำเนินเรื่อง การหย่อนเบ็ดเกี่ยวในท้ายบทบางบทเราว่าโอเคนะ แต่บางบทนี่ตัดฉับ พอเปิดตอนใหม่มา อ้าว...ฉันอ่านเรื่องเดียวกันไหมเนี่ย หน้าหนังสือหายไปหรือเปล่า มันไม่กลืนเนียนเป็นเนื้อเดียวกันค่ะ มันสะดุด บางย่อหน้าเราก็ไม่เข้าใจว่าใส่มาทำไมในท้ายๆของบท
4.ความรัก งงๆค่ะ มันไม่ชัดเจน อาร์เธอร์ก็ป้อผู้หญิงตลอด ปารีสก็เหมือนงงๆมึนๆสับสนในตัวเอง รักมีเดียหรือรักมุกเรียง(นางเอก) แม้จุดนี้เราจะคิดว่าเพราะพอปารีสมาอยู่ในโลกนิยายของตัวเองแล้ว(เจ้าชายสองเลือด ชื่อนิยายที่นางเอกแต่ง)จะลืมเรื่องที่เกิดในโลกแห่งความเป็นจริงโลกที่เขาลักหลับนางเอกหลายครั้งมาก รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ารู้จักนางเอก จะสงสัยในแหวน สร้อยข้อเท้า(ไม่แน่ใจว่าข้อมือหรือข้อเท้าแต่คิดว่าข้อเท้า) ปารีสไม่พยายามหาคำตอบให้ความสงสัยของตัวเอง ถ้าเขากำลังพยายามอยู่ก็ไม่มากพอจนทำให้เราเห็น เราเห็นแต่ความหื่นที่เขามีต่อมุกเรียงค่ะ
5. ตัวละครอย่างน้ำนิ่ง พลอยแสง ก้องภพ เกะกะมากค่ะ น่ารำคาญ คือแฟนตาซีที่ตัวประหลาดเยอะอยู่แล้ว ก็ยังเพิ่มตัวละครเหล่านี้ลงไปอีก ความสำคัญของพลอยแสงที่เราเห็นมีตอนเดียวเองค่ะตอนจบที่มาเขียนนิยายนางเอกต่อจนจบ ก้องภพมาทำไม มาตามจับคนร้าย มาคอยปิดห้องปิดประตูหอพักให้ น้ำนิ่งมาเพื่อให้ปารีสหึง เราว่าถ้าคนเขียนมุ่งประเด็นที่อาร์เธอร์โกรธปารีสเรื่องหญิง และแอบมาแก้แค้นทำให้คิดว่าคนที่ข่มขืนนางเอกในช่วงแรกๆคืออาร์เธอร์ เล่นประเด็นนี้ไปเลยหนักๆเน้นๆเอาให้สองพี่น้องชักดาบออกมาจ่อคอหอยกันเลย ไม่ต้องให้น้ำนิ่งมาเป็นตัวประกอบอะไร มีเดียอีกคนค่ะ เธองามมากจนปารีสเห็นก็ยืนอึ้งตะลึงงัน แต่เธอมาแบบดารารับเชิญทั้งๆที่ควรจะเป็นดาราเอกของเรื่องเพราะเป็นตัวละครที่ทำให้อาร์เธอร์กับปารีสผิดใจกัน ไบรโอนี่ยังเด่นกว่าเธออีกนะ
6.สำนวนโอเคนะคะ ยิ่งช่วงที่เป็นนิยายเจ้าชายสองเลือดเราชอบนะ เสียแต่ว่ามียัยพลอยแสงมาขัดจังหวะเท่านั้น
รู้สึกว่าใจร้ายมากกับรีวิวนี้แต่มันคือความจริงใจของคนอ่าน ถามว่าจะอ่านงานมุกเรียงอีกไหม ก็อ่านค่ะเขียนมาให้อ่านและมีโอกาสได้อ่านก็อ่าน
เรื่องนี้มันเป็นแฟนตาซี แถมเป็นนิยายซ้อนนิยายมันหนักนะ คนเขียนต้องทำงานหนักมากมีรายละเอียดเยอะให้เก็บ ในเรื่องนี้อ่านๆแล้วนึกถึงนิยาย วรรณคดีอีกหลายเรื่อง อย่างตอนที่นางเอกลงไปตามปารีสที่ใต้บาดาล(นรก)แล้วอมเหรียญเผื่อไม่ให้ต้องเผลอพูดกับใคร เรานึกถึงชุด Dark Hunter อาร์เธอร์เจ้าเสน่ห์มากกะปารีสที่เก่งเรื่องรบ เรานึกถึงพระอภัมมณีกับศรีสุวรรณอ่ะค่ะ
1. อามรมณ์ของเรื่อง มันเหมือนนิยายซ้อนนิยาย นิยายที่นางเอกเขียนกับนิยายที่เราอ่าน แล้วจู่ๆตัวละครในนิยายที่นนางเอกเขียน(พระเอกชื่อปารีส) ก็โผล่ออกมา มาเพื่อต้องการแก้แค้น เพราะนางเอกเขียนให้เขาต้องทุกข์ทรมานในโลกนิยาย เขามาก็ลักหลับนางเอกเลย 555 แรกๆก็ขำนะ ในช่วงที่เราอ่านนิยายในโลกที่ปารีสอยู่ เราเบื่อพลอยแสง- เพื่อนนางเอกมากที่คอยขัดจังหวะ แทนที่คนอ่านจะได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกตัวละครในโลกนิยาย ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้รู้ว่าทำไมปารีสแค้นอะไรนางเอกนักหนาวะ แม้กระทั่งการที่ปารีสแย่งสาวคนเดียวกับพี่ชาย เราก็ไม่ได้รู้สึกว่าน่าสงสารปารีสจัง มันควรจะดราม่าบีบคั้นหัวใจนะ พี่กับน้อง แถมเป็นฝาแฝดด้วย อารมณ์มันไปไม่ถึงจุดพีคสักทีค่ะ กำลังจะดีๆแล้วพลอยแสงพูดแทรกทุกทีเรื่องมันขาดตอน อารมณ์ไม่ต่อเนื่อง
2. นิยายแฟนตาซีมีหลากหลายสารพันสิ่ง งูสามหัว ราชีนีพรรมจรรย์ พ่อมด แม่มด สัตว์ประหลาด มนุษย์จิ๋วไม่รู้จะโฟกัสอะไรดี จับจุดไม่ได้ ถ้าแม่มดร้าย พอปราบแม่มดร้ายตนนี้เสร็จก็ยังมีแม่มดมาอีก อวตารร่างมาใหม่ มันมาแบบผิวเผินไม่ร้ายลงลึก เราไม่รู้สึกว่าแม่มดน่ากลัว สัตว์ประหลาดมันร้ายกาจมาก โอยสยดสยองขนลุกขนชัน ไม่ได้รู้สึกว่าควรเอาใจช่วยพ่อปารีส นางเอกหรือคนดีๆต่อสู้กับมันเลย หรือการมาเพื่อยุดอาณาจักรนาเบียคืน เราไม่เห็นความลำบากของตัวละครที่ต้องฝ่าฟันอะไรเลย
3.การดำเนินเรื่อง การหย่อนเบ็ดเกี่ยวในท้ายบทบางบทเราว่าโอเคนะ แต่บางบทนี่ตัดฉับ พอเปิดตอนใหม่มา อ้าว...ฉันอ่านเรื่องเดียวกันไหมเนี่ย หน้าหนังสือหายไปหรือเปล่า มันไม่กลืนเนียนเป็นเนื้อเดียวกันค่ะ มันสะดุด บางย่อหน้าเราก็ไม่เข้าใจว่าใส่มาทำไมในท้ายๆของบท
4.ความรัก งงๆค่ะ มันไม่ชัดเจน อาร์เธอร์ก็ป้อผู้หญิงตลอด ปารีสก็เหมือนงงๆมึนๆสับสนในตัวเอง รักมีเดียหรือรักมุกเรียง(นางเอก) แม้จุดนี้เราจะคิดว่าเพราะพอปารีสมาอยู่ในโลกนิยายของตัวเองแล้ว(เจ้าชายสองเลือด ชื่อนิยายที่นางเอกแต่ง)จะลืมเรื่องที่เกิดในโลกแห่งความเป็นจริงโลกที่เขาลักหลับนางเอกหลายครั้งมาก รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ารู้จักนางเอก จะสงสัยในแหวน สร้อยข้อเท้า(ไม่แน่ใจว่าข้อมือหรือข้อเท้าแต่คิดว่าข้อเท้า) ปารีสไม่พยายามหาคำตอบให้ความสงสัยของตัวเอง ถ้าเขากำลังพยายามอยู่ก็ไม่มากพอจนทำให้เราเห็น เราเห็นแต่ความหื่นที่เขามีต่อมุกเรียงค่ะ
5. ตัวละครอย่างน้ำนิ่ง พลอยแสง ก้องภพ เกะกะมากค่ะ น่ารำคาญ คือแฟนตาซีที่ตัวประหลาดเยอะอยู่แล้ว ก็ยังเพิ่มตัวละครเหล่านี้ลงไปอีก ความสำคัญของพลอยแสงที่เราเห็นมีตอนเดียวเองค่ะตอนจบที่มาเขียนนิยายนางเอกต่อจนจบ ก้องภพมาทำไม มาตามจับคนร้าย มาคอยปิดห้องปิดประตูหอพักให้ น้ำนิ่งมาเพื่อให้ปารีสหึง เราว่าถ้าคนเขียนมุ่งประเด็นที่อาร์เธอร์โกรธปารีสเรื่องหญิง และแอบมาแก้แค้นทำให้คิดว่าคนที่ข่มขืนนางเอกในช่วงแรกๆคืออาร์เธอร์ เล่นประเด็นนี้ไปเลยหนักๆเน้นๆเอาให้สองพี่น้องชักดาบออกมาจ่อคอหอยกันเลย ไม่ต้องให้น้ำนิ่งมาเป็นตัวประกอบอะไร มีเดียอีกคนค่ะ เธองามมากจนปารีสเห็นก็ยืนอึ้งตะลึงงัน แต่เธอมาแบบดารารับเชิญทั้งๆที่ควรจะเป็นดาราเอกของเรื่องเพราะเป็นตัวละครที่ทำให้อาร์เธอร์กับปารีสผิดใจกัน ไบรโอนี่ยังเด่นกว่าเธออีกนะ
6.สำนวนโอเคนะคะ ยิ่งช่วงที่เป็นนิยายเจ้าชายสองเลือดเราชอบนะ เสียแต่ว่ามียัยพลอยแสงมาขัดจังหวะเท่านั้น
รู้สึกว่าใจร้ายมากกับรีวิวนี้แต่มันคือความจริงใจของคนอ่าน ถามว่าจะอ่านงานมุกเรียงอีกไหม ก็อ่านค่ะเขียนมาให้อ่านและมีโอกาสได้อ่านก็อ่าน
เรื่องนี้มันเป็นแฟนตาซี แถมเป็นนิยายซ้อนนิยายมันหนักนะ คนเขียนต้องทำงานหนักมากมีรายละเอียดเยอะให้เก็บ ในเรื่องนี้อ่านๆแล้วนึกถึงนิยาย วรรณคดีอีกหลายเรื่อง อย่างตอนที่นางเอกลงไปตามปารีสที่ใต้บาดาล(นรก)แล้วอมเหรียญเผื่อไม่ให้ต้องเผลอพูดกับใคร เรานึกถึงชุด Dark Hunter อาร์เธอร์เจ้าเสน่ห์มากกะปารีสที่เก่งเรื่องรบ เรานึกถึงพระอภัมมณีกับศรีสุวรรณอ่ะค่ะ
September 2, 2010
ชอบอะ ขำและสนุกตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย แม้เรื่องจะแฟนตาซีสุดขั้วแนวเทพเจ้ากรีกแบบไม่ต้องหาเหตุผลกันมาก แต่ตัวละครกลับทำให้เรา "รู้สึก" ไปด้วยกับเขาได้ อ่านแล้วย้อนนึกถึงนิยายในเน็ตยุคแรกๆ มากเลยค่ะ (คิดว่านี่ก็จะเป็นเรื่องแรกๆ ของผู้เขียนเช่นกัน) กำเนิดนามปากกา มุกเรียง ก็คงมาจากนิยายเรื่องนี้เอง แต่เรื่องของ มุกเรียง ยังไม่เคยอ่านค่ะ เคยอ่านบางตอนของเรื่องนี้ในเน็ตแล้วชอบ น่าติดตาม ก็เลยไปหาเล่มเต็มมาอ่าน แล้วก็ไม่ผิดหวัง (เล่มนี้พิมพ์ครั้งที่สี่แล้ว) การใช้ภาษาที่แบบตามใจฉัน มันเป็นธรรมชาติของนิยายในพันทิพดอทคอมยุคที่เราเคยไปเขียนลงจริงๆ ทุกคนจะมีสไตล์ที่ชัดเจนของตัวเอง ไม่ซ้ำใคร และไม่กลัวที่จะเป็นตัวของตัวเอง มันเหมือนงานดิบๆ ที่ได้ใจดีค่ะ (นิยายทั่วไปสมัยนี้ บางทีปรับสำนวนให้ "มาตรฐาน" จนขาดเอกลักษณ์ไป และบางทีอ่านแล้วก็น่าเบื่อ) อ่านเล่มนี้เหมือนได้รีเฟรชความรู้สึกเก่าๆ ในการอ่านนิยายค่ะ
ช่วงแรกๆ ฮามาก ช่วงกลางๆ ตื่นเต้น ท้ายๆ ออกซึ้งมีแอบบีบคั้นอารมณ์นิดๆ ได้ด้วย
มุกเรียงเป็นสาวน้อยจากต่างจังหวัด มาเช่าห้องอยู่กับเพื่อนหญิง นางเอกมีแม่เป็นแม่ค้าขายข้าวแกงก็เลยทำกับข้าวเก่ง พลอยแสงตัวบางเหมือนใบไม้ แก่นๆ น่ารัก แรกๆ มีพูดถึงว่านางเอกเหมือนถูกข่มขืน(โดยพระเอกในหนังสือ) แต่อ่านโทนรวมๆ แล้วคล้ายกับฝืนใจนิดๆ (บังคับหน่อยๆ) มากกว่า หลังๆ นางเอกก็ยินยอม และรักกัน ตอนเข้าไปผจญภัยในหนังสือตื่นเต้นน่าติดตามดีค่ะ เนื้อเรื่องเดินเร็วทันใจวัยรุ่นมาก เหมือนดูหนังแอคชั่นไม่ต้องเบรคจนจบ โฮ่ว...มันสะใจดีค่ะ
ช่วงแรกๆ ฮามาก ช่วงกลางๆ ตื่นเต้น ท้ายๆ ออกซึ้งมีแอบบีบคั้นอารมณ์นิดๆ ได้ด้วย
มุกเรียงเป็นสาวน้อยจากต่างจังหวัด มาเช่าห้องอยู่กับเพื่อนหญิง นางเอกมีแม่เป็นแม่ค้าขายข้าวแกงก็เลยทำกับข้าวเก่ง พลอยแสงตัวบางเหมือนใบไม้ แก่นๆ น่ารัก แรกๆ มีพูดถึงว่านางเอกเหมือนถูกข่มขืน(โดยพระเอกในหนังสือ) แต่อ่านโทนรวมๆ แล้วคล้ายกับฝืนใจนิดๆ (บังคับหน่อยๆ) มากกว่า หลังๆ นางเอกก็ยินยอม และรักกัน ตอนเข้าไปผจญภัยในหนังสือตื่นเต้นน่าติดตามดีค่ะ เนื้อเรื่องเดินเร็วทันใจวัยรุ่นมาก เหมือนดูหนังแอคชั่นไม่ต้องเบรคจนจบ โฮ่ว...มันสะใจดีค่ะ
Displaying 1 - 2 of 2 reviews