Ο Παύλος, στις τελευταίες τάξεις του λυκείου, μπλεγμένος στον σκοτεινό κόσμο των ναρκωτικών, έχει να διαλέξει ανάμεσα στο θάνατο και στις λίγες πιθανότητες να ζήσει...! Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για μια γενιά παιδιών που παγιδεύονται και μπαίνουν στο τούνελ χωρίς επιστροφή. Ένας φωτισμένος νέος παπάς, ένας "μουρλός" καθηγητής φιλολογίας και η Καίτη θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Παύλου. Σε τούτο το βιβλίο ο Αντώνης Δελώνης, γνωστός για τη σπουδαία δουλειά του στο χώρο του νεανικού μυθιστορήματος, δίνει τον καλύτερο εαυτό του.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, υπηρέτησε στη Δημόσια Εκπαίδευση και από το 1979 ως σήμερα γράφει μυθιστορήματα και θεατρικά έργα για παιδιά και νέους. Έργα του και κείμενα έχουν περιληφθεί σε πολλές Ανθολογίες και έχουν μεταφρασθεί στα γαλλικά, αγγλικά, ρωσικά. Ο Αντώνης Δελώνης είναι συγγραφέας -κυρίως- για εφήβους και νέους. Στα έργα του καθρεφτίζονται οι ανησυχίες, τα όνειρα, οι ελπίδες των νέων παιδιών του γυμνασίου και λυκείου. Με ζωντανή γλώσσα, χιούμορ, με γνώση της ψυχολογίας τους και των λογής προβλημάτων που αντιμετωπίζουν (στο σχολείο, στο σπίτι, στην κοινωνία) "χτίζει" μυθιστορήματα που έχουν συναρπαστικό ενδιαφέρον, ευαισθησία, αισιοδοξία για το μέλλον και πίστη στον έρωτα και τη φιλία. Έχει λάβει αρκετά πρώτα βραβεία για μυθιστόρημα, ποίηση και θέατρο. Το 2008 του απονεμήθηκε το Κρατικό Βραβείο για το παιδικό μυθιστόρημα "Αγαπώ μια γάτα! Εντάξει;".
Η ιστορία παρακολουθεί τη ζωή ενός νέου, που ξεκινάει με όλα τα εφόδια: είναι ο "καλός μαθητής" και το "καλό παιδί" της γειτονιάς, γεμάτος όνειρα. Όμως, η μοίρα —ή μάλλον τα λογοτεχνικά κλισέ— τον φέρνει αντιμέτωπο με κακές παρέες. Πέφτει θύμα επιτήδειων που εκμεταλλεύονται την αφέλειά του και τον παρασύρουν στον κόσμο της παρανομίας. Πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε βαποράκι. Για να εξασφαλίσουν την υποταγή του, οι "εγκέφαλοι" τον καθιστούν συστηματικά χρήστη, δημιουργώντας του έναν τεχνητό εθισμό. Η ιστορία περιγράφει την αποξένωση από την οικογένειά του και τη βύθιση στον υπόκοσμο, με σκηνές που θυμίζουν παλιά άρθρα εφημερίδων για τη "μάστιγα των ναρκωτικών". Ενώ η κατάσταση δείχνει απελπιστική, ο ήρωας αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Μπαίνει σε μια θεραπευτική ομάδα και, σχεδόν ως δια μαγείας, ξεπερνά τον επώδυνο κόσμο της στέρησης χωρίς τις πραγματικές δυσκολίες που συναντά κανείς στην απεξάρτηση. Το βιβλίο κλείνει με την απόλυτη δικαίωση: ο ήρωας θεραπεύεται πλήρως και επανεντάσσεται στην κοινωνία. Ένα βιβλίο που, ενώ καταπιάνεται με ένα "καυτό" κοινωνικό θέμα, επιλέγει την εύκολη οδό του μελοδράματος. Η ιστορία του "καλού παιδιού που παρασύρεται" είναι χιλιοειπωμένη, αλλά το μεγαλύτερο σφάλμα του συγγραφέα είναι η απλοϊκή προσέγγιση της απεξάρτησης. Η στέρηση παρουσιάζεται σχεδόν ανώδυνα και η θεραπεία ως μια σύντομη διαδικασία που καταλήγει σε ένα μη ρεαλιστικό happy end, με τον ήρωα να "παίρνει και το κορίτσι". Σε μια πραγματικότητα όπου η απεξάρτηση είναι ένας καθημερινός, επώδυνος πόλεμος και ένας φαύλος κύκλος εκμετάλλευσης, το βιβλίο αυτό μοιάζει με "ροζ" παραμύθι. Στερείται βάθους, αλήθειας και ουσιαστικής έρευνας. Είναι καλογραμμένο τεχνικά, αλλά ψεύτικο στην ουσία του. ( 2 στα 5 )