Wanneer de tweeëntwintigjarige Mathilde de Doelder in 1961 in Amsterdam arriveert, weet ze niets van wat een paar jaar later die stad op zijn kop zal zetten: de studentenopstand, de provo's, seks, drugs en rock & roll. Evenmin weet de stad iets van haar: een naïef maar slim meisje uit Zeeland. Enkele jaren later is alles anders: 'tout' Amsterdam kent haar als Mathilde, de excentrieke en verwende vrouw van de beroemde Carel Willink. Geen feest, geen expositie gaat voorbij zonder Mathilde in een van haar peperdure Fong Leng-creaties. Ze ontpopt zich als de koningin van het uitgaansleven en domineert de showpagina's van kranten en tijdschriften met haar luxe leven, door de veel oudere schilder gefinancierd. Na de scheiding van Willink woont ze in een riant Amsterdams pand, bezocht door een stoet van minnaars: schatrijke zakenlieden, geheimzinnige buitenlanders.Dan, op 25 oktober 1977, wordt Mathilde, negenendertig jaar oud, dood gevonden in haar slaapkamer, een pistool in de hand. Zelfmoord, luidt de conclusie van de recherche. Maar hoe zit het nu echt? Tomas Ross zoekt in zijn nieuwe roman naar de verklaring van dit raadselachtige levenseinde, waarover nu, meer dan vijfentwintig jaar later, nog steeds zoveel verhalen circuleren. Wie waren haar vrienden, met wie ging ze om? En van wie wist ze misschien te veel...
Ik vind het een interessant verhaal. Ook vind ik het knap dat de schrijver niet gekozen heeft voor een happy end. Dat maakt het verhaal geloofwaardiger. Hoewel Mathilde echt bestaan heeft, is dit boek fictief. Ik snap waarom de schrijver daarvoor gekozen heeft, want zo had hij meer vrijheid om het verhaal rond haar dood op te schrijven zoals hij denkt dat het gegaan is. Het nadeel hiervan vind ik dat het lastig is voor de lezer om het onderscheid te maken tussen wat echt gebeurd is en wat niet. Toch stoorde mij dat niet heel erg, omdat het een prettig leesbaar verhaal is. Een aanrader.
Ross maakt altijd nieuwsgierig met zijn 'factie' - fictie gebaseerd op ware gebeurtenissen die hij naar zijn hand zet: 'zo zou het gegaan kúnnen zijn'. En bij mij wint ook nu weer de nieuwsgierigheid het van de lichtelijke verveling die toeslaat door de schrijfstijl. Die vind ik wat houterig aandoen en dat gaat op enig moment de boventoon voeren waardoor het vlotte leesplezier me vergaat. Die ervaring heb ik al eerder opgedaan met een boek over de moord op Fortuyn dus ik stop ermee. Ik bevredig mijn nieuwgierigheid voortaan wel met Non-fictie! (die tweede ster is voor de waargebeurde geschiedenis die in het boek te vinden is en een beetje mijn nieuwsgierigheid bevredigde en ervoor zorgde dat ik het uitgelezen heb. :)