What do you think?
Rate this book
Keltainen Kirjasto #88
Krebsstation Band 2.
De roman "Kankerpaviljoen" neemt in het oeuvre van de Nobelprijswinnaar Alexander Solzjenitsyn een bijzondere plaats in. De auteur heeft het boek eens zijn persoonlijkste werk genoemd, waarschijnlijk omdat hijzelf destijds aan een ernstige tumor is geopereerd.
"Kankerpaviljoen" geniet als boek - ondanks het afschrikwekkende onderwerp - een zeer grote populariteit. Het centrale thema van dit meeslepende relaas is de ziekte en de invloed daarvan op de mensen: hun eigenlijke kracht en zwakheid worden duidelijk als zij de onbarmhartige ziekte onder ogen moeten zien. Solsjenitsyn ziet hierin overeenkomsten met de maatschappij.
Talrijke personen bevolken het kankerpaviljoen - mannelijke en vrouwelijke artsen, patiënten, werksters en bezoekers. Gefascineerd zal men deze soms alledaagse, soms boeiende mensen volgen tijdens hun verblijf in het provinciale ziekenhuis.
Langzamerhand wordt het verhaal vervolmaakt en met die afronding stijgt het tot indrukwekkende zeggingskracht. De beide hoofdpersonen, Oleg Kostoglotov en Pavel Rusanov, zijn vijanden vanaf hun eerste ontmoeting. Later komen ook twee andere figuren ten tonele: Chaly, die met zijn boerse humor scherp afsteekt tegen de burgerlijke mentaliteit van Rusanov, en de oude bolsjewiek Shulubin, die sympathie zal winnen om zijn wijs gedragen lijden. Aan het einde van de roman worden Oleg en Rusanov met nieuwe hoop voor de toekomst uit het ziekenhuis ontslagen.
"Kankerpaviljoen" - wel eens het "beklemmende epos van de onvrijheid" genoemd - toont op bijzonder indringende wijze de literaire grootheid en begaafdheid van Solzjenitsyn.
"Kankerpaviljoen" geniet als boek - ondanks het afschrikwekkende onderwerp - een zeer grote populariteit. Het centrale thema van dit meeslepende relaas is de ziekte en de invloed daarvan op de mensen: hun eigenlijke kracht en zwakheid worden duidelijk als zij de onbarmhartige ziekte onder ogen moeten zien. Solsjenitsyn ziet hierin overeenkomsten met de maatschappij.
Talrijke personen bevolken het kankerpaviljoen - mannelijke en vrouwelijke artsen, patiënten, werksters en bezoekers. Gefascineerd zal men deze soms alledaagse, soms boeiende mensen volgen tijdens hun verblijf in het provinciale ziekenhuis.
Langzamerhand wordt het verhaal vervolmaakt en met die afronding stijgt het tot indrukwekkende zeggingskracht. De beide hoofdpersonen, Oleg Kostoglotov en Pavel Rusanov, zijn vijanden vanaf hun eerste ontmoeting. Later komen ook twee andere figuren ten tonele: Chaly, die met zijn boerse humor scherp afsteekt tegen de burgerlijke mentaliteit van Rusanov, en de oude bolsjewiek Shulubin, die sympathie zal winnen om zijn wijs gedragen lijden. Aan het einde van de roman worden Oleg en Rusanov met nieuwe hoop voor de toekomst uit het ziekenhuis ontslagen.
"Kankerpaviljoen" - wel eens het "beklemmende epos van de onvrijheid" genoemd - toont op bijzonder indringende wijze de literaire grootheid en begaafdheid van Solzjenitsyn.
Unknown Binding
First published January 1, 1967
5 people are currently reading
331 people want to read
About the author
Aleksandr Solzhenitsyn
289 books4,104 followersalso known as
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Alexander Solzenitsyn (English, alternate)
Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (Greek)
Works, including One Day in the Life of Ivan Denisovich (1962) and The Gulag Archipelago (1973-1975), of Soviet writer and dissident Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn, awarded the Nobel Prize for literature in 1970, exposed the brutality of the labor camp system.
This known Russian novelist, dramatist, and historian best helped to make the world aware of the forced Gulag.
Exiled in 1974, he returned to Russia in 1994. Solzhenitsyn fathered of Ignat Solzhenitsyn, a conductor and pianist.
https://en.wikipedia.org/wiki/Aleksan...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
July 31, 2017
Gelukkig heb ik me niet laten tegenhouden door de niet zo wervende titel, de Russische naam van de auteur en het feit dat de Nederlandse uitgave van dit boek dateert uit de jaren stillekes, want dit boek is niet minder dan een pareltje.
Met hele fijne lijnen beschrijft de auteur de patiënten (en ook en passant wat familieleden, verplegers/verpleegsters en dokters) die tesamen in één kamer liggen in de kankerafdeling van een Russisch ziekenhuis. Het boek speelt zich af twee jaren na Stalins dood en de beschrijvingen van de personages geven heel wat historische informatie mee. Het is niet moeilijk in te zien dat de kanker in dit boek een allegorie is voor het communistisch regime, op het einde wordt het zelfs expliciet benoemd.
Het is fascinerend hoe een boek dat zo sterk tijds- en plaatsgebonden is, tegelijkertijd zo universeel het thema kanker behandelt en de lezer aanspreekt. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is dit geen loodzwaar (typisch Russisch) boek, omdat het zo ontzettend menselijk is. Meerdere malen gaat het verhaal recht naar je hart, zonder ooit het zware melodrama op te zoeken. Het is een subtiel evenwicht dat Alexander Solzjenitsyn meesterlijk beheerst.
Met hele fijne lijnen beschrijft de auteur de patiënten (en ook en passant wat familieleden, verplegers/verpleegsters en dokters) die tesamen in één kamer liggen in de kankerafdeling van een Russisch ziekenhuis. Het boek speelt zich af twee jaren na Stalins dood en de beschrijvingen van de personages geven heel wat historische informatie mee. Het is niet moeilijk in te zien dat de kanker in dit boek een allegorie is voor het communistisch regime, op het einde wordt het zelfs expliciet benoemd.
Het is fascinerend hoe een boek dat zo sterk tijds- en plaatsgebonden is, tegelijkertijd zo universeel het thema kanker behandelt en de lezer aanspreekt. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is dit geen loodzwaar (typisch Russisch) boek, omdat het zo ontzettend menselijk is. Meerdere malen gaat het verhaal recht naar je hart, zonder ooit het zware melodrama op te zoeken. Het is een subtiel evenwicht dat Alexander Solzjenitsyn meesterlijk beheerst.
Read
December 25, 2017I didn't finish off this book because by the time i got my hands on it I had already forgotten the names of all the characters and I couldn't be bothered to get back into it again, but it really was a great book, just like the first one. So my advice for anyone reading anything russian, is to write down the names of the characters and characteristics.
February 9, 2018
Nun habe ich auch Band 2 ausgeliesen.
Sowie der 1. Teil sehr eindrucksvoll, aber ich fand es weniger interessant wegen die ausführlich beschriebenen (politischen oder literären) Gesprächen/Diskussionen.
Im ganzen war es sehr lesenshaft und interessant. Ich bin frohes nun endlich gelesen zu haben!
Sowie der 1. Teil sehr eindrucksvoll, aber ich fand es weniger interessant wegen die ausführlich beschriebenen (politischen oder literären) Gesprächen/Diskussionen.
Im ganzen war es sehr lesenshaft und interessant. Ich bin frohes nun endlich gelesen zu haben!
December 8, 2025
If Part One of Cancer Ward is an immersion into the brutal equalizer of illness, then Part Two is the reckoning—moral, emotional, and existential.
It is here that Solzhenitsyn transforms the hospital ward from a physical space into a philosophical arena, a crucible in which the characters’ illusions, ideologies, desires, and wounds are tested against the inescapable presence of mortality.
What makes this volume extraordinary is not simply its continuation of the story, but the way it reframes the entire experience of illness as a confrontation with truth—a confrontation that Soviet society, in its addiction to concealment, had long avoided.
In this second half, the characters come into sharper relief. Their relationships fray, deepen, or collapse under the weight of what they can no longer deny. Solzhenitsyn’s mastery lies in revealing how people behave when stripped of choice: some become tender, some cruel, some desperate to bargain with fate, and others strangely serene.
Part Two exposes what the diagnosis has already done to them psychologically—how the knowledge of sickness kills long before the disease itself.
Oleg Kostoglotov’s journey becomes even more haunting here. His conflict is no longer merely with the disease or the system that failed him, but with the unbearable possibility of recovery—because recovery implies re-entry into a society that never learned how to honour or protect him. Solzhenitsyn handles this tension with rare subtlety.
The question is not “Will he survive?” but “What does survival mean in a system designed to deny the value of the individual?” The hospital becomes both refuge and prison, healing ground and purgatory.
Where Part One observes with clinical detachment, Part Two pulses with emotional intensity. Love, desire, fear, envy—everything sharpens.
Solzhenitsyn traces the interior chaos of the patients with an honesty that feels almost invasive.
People cling to the hope of treatment not because they trust the system, but because the alternative—acknowledging the total absence of agency—is too shattering to bear.
The medical staff, too, are drawn into this vortex: some compassionate, some embittered, all navigating the impossible task of caring within a bureaucracy that treats empathy as inefficiency.
Stylistically, Part Two is more lyrical, more introspective, yet also more brutal. The dialogues deepen into philosophical confrontations; the silences grow heavier.
Solzhenitsyn juxtaposes the stark physicality of illness with sudden bursts of poetic clarity—moments in which time seems to dilate, and the characters see themselves, perhaps for the first time, without ideological filters.
This double-vision—bodily degradation paired with spiritual awakening—is one of the novel’s most devastating achievements.
But what truly elevates Cancer Ward’s second half is its refusal of easy redemption. There is no triumphant narrative arc, no reassuring promise of transformation.
Instead, Solzhenitsyn leaves us with a set of unresolved questions that linger like the aftertaste of strong medicine:
What happens when a diseased society tries to heal the individual?
Can moral integrity survive in an environment of fear and denial?
And most unsettling of all—what if the cancer is not in the body but in the system that governs it?
Part Two closes not with certainty, but with the quiet, piercing clarity of truth.
Most recommended.
It is here that Solzhenitsyn transforms the hospital ward from a physical space into a philosophical arena, a crucible in which the characters’ illusions, ideologies, desires, and wounds are tested against the inescapable presence of mortality.
What makes this volume extraordinary is not simply its continuation of the story, but the way it reframes the entire experience of illness as a confrontation with truth—a confrontation that Soviet society, in its addiction to concealment, had long avoided.
In this second half, the characters come into sharper relief. Their relationships fray, deepen, or collapse under the weight of what they can no longer deny. Solzhenitsyn’s mastery lies in revealing how people behave when stripped of choice: some become tender, some cruel, some desperate to bargain with fate, and others strangely serene.
Part Two exposes what the diagnosis has already done to them psychologically—how the knowledge of sickness kills long before the disease itself.
Oleg Kostoglotov’s journey becomes even more haunting here. His conflict is no longer merely with the disease or the system that failed him, but with the unbearable possibility of recovery—because recovery implies re-entry into a society that never learned how to honour or protect him. Solzhenitsyn handles this tension with rare subtlety.
The question is not “Will he survive?” but “What does survival mean in a system designed to deny the value of the individual?” The hospital becomes both refuge and prison, healing ground and purgatory.
Where Part One observes with clinical detachment, Part Two pulses with emotional intensity. Love, desire, fear, envy—everything sharpens.
Solzhenitsyn traces the interior chaos of the patients with an honesty that feels almost invasive.
People cling to the hope of treatment not because they trust the system, but because the alternative—acknowledging the total absence of agency—is too shattering to bear.
The medical staff, too, are drawn into this vortex: some compassionate, some embittered, all navigating the impossible task of caring within a bureaucracy that treats empathy as inefficiency.
Stylistically, Part Two is more lyrical, more introspective, yet also more brutal. The dialogues deepen into philosophical confrontations; the silences grow heavier.
Solzhenitsyn juxtaposes the stark physicality of illness with sudden bursts of poetic clarity—moments in which time seems to dilate, and the characters see themselves, perhaps for the first time, without ideological filters.
This double-vision—bodily degradation paired with spiritual awakening—is one of the novel’s most devastating achievements.
But what truly elevates Cancer Ward’s second half is its refusal of easy redemption. There is no triumphant narrative arc, no reassuring promise of transformation.
Instead, Solzhenitsyn leaves us with a set of unresolved questions that linger like the aftertaste of strong medicine:
What happens when a diseased society tries to heal the individual?
Can moral integrity survive in an environment of fear and denial?
And most unsettling of all—what if the cancer is not in the body but in the system that governs it?
Part Two closes not with certainty, but with the quiet, piercing clarity of truth.
Most recommended.
May 12, 2019
Aleksander Solzhenitsyn Cancer Ward “an FSG classic”
Ms. Druga’s novel was a good fast read but Cancer Ward was a slower read but just as gripping. This only my second book by Mr. Solzhenitsyn I was 17 married and a father so elite schools were out for me and his books were pushed in those schools in the late 60’s. It is filled with
Mr. Solzhenitsyn’s dislike of the Russian leadership is motivation for his book and I found my self on google to clarify my mind on event I remembered from our reporters who were vehement in their hatred of Russia during the cold war between us. In my opinion our government officials were cowards for adding “In God We Trust” to our bills was was incomplete. They needed to add “All Others Pay Cash”. My mother kept repeating the phrase “better red than dead”. After completing this novel it only further showed me how ineffective their approach to National Governing is and why we need to remove Mr. Trump from governing any country.
Ms. Druga’s novel was a good fast read but Cancer Ward was a slower read but just as gripping. This only my second book by Mr. Solzhenitsyn I was 17 married and a father so elite schools were out for me and his books were pushed in those schools in the late 60’s. It is filled with
Mr. Solzhenitsyn’s dislike of the Russian leadership is motivation for his book and I found my self on google to clarify my mind on event I remembered from our reporters who were vehement in their hatred of Russia during the cold war between us. In my opinion our government officials were cowards for adding “In God We Trust” to our bills was was incomplete. They needed to add “All Others Pay Cash”. My mother kept repeating the phrase “better red than dead”. After completing this novel it only further showed me how ineffective their approach to National Governing is and why we need to remove Mr. Trump from governing any country.
February 9, 2017
"-Păi, uite ce-i socialismul moral: oamenii să nu fie îndemnați să-și caute f e r i c i r e a, fiindcă și ea e tot un idol al pieței, „fericirea”! Ci înțelegerea reciprocă. Fericit este și animalul care-și sfârtecă prada, dar dragoste unul altuia nu-și pot purta decât oamenii! Și acesta este lucrul suprem accesibil oamenilor!...Fericirea e un miraj!" [Alexandr Soljenițîn]
August 4, 2017
Not as good as the first one. I had a hard time trying to focus while reading it. I was expecting more in the ending, but at the same time it was an acceptable ending. Some parts it just drag on and on about a topic that made me lose interest.
February 4, 2025
das buch is nen banger.
entlarvt extremst gewieft die systemprobleme der sowjetunion und die damit einhergehenden rollen, die ihren charakteren zugewiesen werden.
unbedingt beide teile lesen
(nur die seitenanzahl von good reads hat nicht mit denen meiner ausgabe übereingestimmt :( )
entlarvt extremst gewieft die systemprobleme der sowjetunion und die damit einhergehenden rollen, die ihren charakteren zugewiesen werden.
unbedingt beide teile lesen
(nur die seitenanzahl von good reads hat nicht mit denen meiner ausgabe übereingestimmt :( )
Displaying 1 - 9 of 9 reviews