Είκοσι χιλιάδες μικρά παιδιά πεθαίνουν από ασφυξία μέσα στους σκοτεινούς σωλήνες των λονδρέζικων καμινάδων. Οι Αγγλοι εργολάβοι χρησιμοποιούσαν τους καπνοδοχοκαθαριστές σαν σκλάβους. Πέντε πολεμικά πλοία και τρία τάγματα στέλνονται στη Μάνη, για να αντιμετωπίσουν τον Παπουλάκο, ένα γέρο καλόγερο που ο λαός τον θεωρεί προφήτη. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΓ΄ διατάζει να στεγάζονται όλα τα πορνεία της γαλλικής επικράτειας δίπλα στις εκκλησίες, ώστε να μπορούν οι πελάτες να μπαίνουν από τη μία πόρτα κατευθείαν στην άλλη, για να παίρνουν άφεση αμαρτιών. Ένα μυστηριακό ξύλινο γυναικείο άγαλμα, η Αταλάντη, τρελαίνει όποιον άντρα την κοιτάζει. Όσοι την αντίκρισαν την ερωτεύτηκαν παράφορα και αυτοκτόνησαν. Επί αιώνες, οι Τούρκοι σουλτάνοι, με το που ανεβαίνουν στο θρόνο, σφάζουν νόμιμα όλα τα αδέλφια τους μαζί, για να μην κινδυνεύσει η εξουσία τους, κι έπειτα τους κάνουν μεγαλόπρεπες κηδείες, στις οποίες κλαίνε για τη φοβερή απώλεια. Μια αριστοκράτισσα κυρία στην Αθήνα του Περικλή ουρλιάζει από πόνο καθώς αποτριχώνει τα απόκρυφά της καψαλίζοντάς τα με το λυχνάρι. Δίπλα της, μια σκλάβα την κοιτάζει με ζήλια. Οι σκλάβες που συλλαμβάνονταν αποτριχωμένες μαστιγώνονταν μέχρι θανάτου. Μία ακόμα σειρά απίθανες σταγόνες, διαλεγμένες από τον ωκεανό τρέλας που ονομάζεται ελληνική και παγκόσμια ιστορία.
Ο Δημήτρης Καμπουράκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1961 και σπούδασε οικονομικά. Είναι δημοσιογράφος και σήμερα παρουσιάζει την τρίωρη καθημερινή ενημερωτική πρωινή εκπομπή "Κοινωνία ώρα Mega". Διατηρεί επίσης στον ΒΗΜΑ FM το καθημερινό ραδιοφωνικό ένθετο "Μια σταγόνα ιστορία". Αρθρογραφεί τακτικά στο www.protagon.gr. Έχει εργαστεί σε πολλούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, σε εφημερίδες, περιοδικά και ιστοσελίδες.
Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κυκλοφορήσει και δεύτερο μέρος. Αδικαιολόγητη σπατάλη χρόνου, χρήματος, χαρτιού, μελανιού. Ανεπίτρεπτη φθορά φαιάς ουσίας...
Συνομιλία φύλαρχου μιας φυλής ανθρωποφάγων και ενός Άγγλου αξιωματικού, όταν ο τελευταίος υπερηφανεύτηκε ότι στους δικούς τους πολέμους οι νεκροί είναι χιλιάδες: "Σοβαρά; Και πώς τους τρώτε τόσες χιλιάδες;" απόρησε ο φύλαρχος. "Εμείς δεν τους τρώμε, κύριε. Δεν είμαστε άγριοι, όπως εσείς. Είμαστε πολιτισμένοι", ενοχλήθηκε ο Άγγλος. "Δεν τους τρώτε; Και τότε γιατί τους σκοτώνετε;"
Από το 1700 έως το 1900 είκοσι χιλιάδες παιδιά έχασαν τη ζωή τους στην Αγγλία καθαρίζοντας τις καπνοδόχους των αρχοντικών στην Αγγλία. Διακόσιες χιλιάδες υπέστησαν σοβαρές ζημιές στην υγεία τους.
Το γκρέμισμα του μύθου της Μάτα Χάρι.
Η αθανασία του Σπύρου Λούη (ο 2ος και 3ος ήταν επίσης Έλληνες αλλά κανείς δεν τους θυμάται) και τι ζήτησε για τη διάκρισή του (να βγει ο αδελφός του από τη φυλακή και μια σούστα μ'ένα άλογο).
Η αριστουργηματικότητα του Γιαννούλη Χαλεπά.
Ο χαμός του Λαβουαζιέ (πατέρα της χημείας) από το Μαρά: "Η δημοκρατία δε χρειάζεται επιστήμονες. Θάνατος!"
Η ηγετική μορφή του Σαρλ ντε Γκολ και η απογοητευτική του Γάλλου στρατάρχη Πεταίν.
Πώς είναι δυνατόν οι Έλληνες να έχουν ονομάσει δεκάδες δρόμους προς τιμήν του Ουίλλιαμ Γλάδστωνος, Άγγλου πολιτικού, όταν ο ίδιος μισούσε την Ελλάδα;
Ο μοργανατικός γάμος του Έλληνα βασιλιά Αλέξανδρου με την κοινή θνητή Ασπασία Μάνου.
"Απορώ πώς μπορεί να ευχαριστιέστε πυροβολώντας ένα φτωχό ζώο που βόσκει αμέριμνο τη χλόη του δάσους. Αν το καλοεξετάσουμε, πρόκειται για καθαρή δολοφονία. Κάθε ζώο έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να ζήσει." Κουρτ Χάινριχ Χίμλερ, υπό τις διαταγές του πέθαναν πάνω από 4.000.000 άνθρωποι.
Πώς η Αφροδίτη της Μήλου ξεφορτώθηκε ως δώρο στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄, 25 μέρες πριν ξεσπάσει η ελληνική επανάσταση.
Η έκθεση του Χρουτσόφ: "Ο Χίτλερ και όλοι οι φασίστες δικτάτορες δεν εξόντωσαν όλοι μαζί τόσους κομουνιστές όσους ο Στάλιν μόνος του."
Ο γάμος του σημερινού Χουάν Κάρλος με την Ελληνίδα πριγκίπισσα Σοφία διέκοψε 500 χρόνων βασιλικής αιμομιξίας.
Κάρολος Φαμπερζέ, ο καλύτερος κοσμηματοποιός της ανθρωπότητας και η εκδίωξή του από την κομουνιστική επανάσταση.
Η παροιμιώδης απλυσιά των Μογγόλων.
1886: Χίρσμπεγκ (διάσημος Βερολινέζος καθηγητής οφθαλμολογίας) προς τον Τρικούπη: Η Γερμανία με 47.000.000 κατοίκους έχει 400 βουλευτές. Η Ελλάδα με πληθυσμό μικρότερο από του Βερολίνου έχει 250. Η δυστυχία της Ελλάδος είναι ότι έχει όχι μόνο ένα βασιλιά αλλά πολλούς βασιλίσκους."
απο τα καλυτερα βιβλια που εχω διαβασει!! μαρεσουν κιολας τετοιου ειδους βιβλια που ειναι σε κομματια οι ιστοριες και οχι μια ιστορια συνεχομενα οποτε αυτο ειναι οτι πρεπει
Απολαυστικό όπως και το προηγούμενο. Ιστορίες άγνωστες αλλά εξίσου σημαντικές. Εκτιμώ πολύ το γεγονός ότι δεν φαίνεται πουθενά η πολιτική τοποθέτηση του συγγραφέα-δημοσιογράφου.
Το ίδιο ευχάριστο με το πρώτο μέρος, στα συν ότι σαν δημοσιογράφος δεν εκμεταλλευτικέ την οποία επιτυχία του πρώτου μέρους για να περάσει πολιτικά μηνύματα.
Θεωρώ πως είναι λίγο άστοχο το να συγκρίνουμε δύο ιστορικά βιβλία που είναι γραμμένα από τον ίδιο άνθρωπο, την ίδια περίοδο, αλλά δυσκολεύομαι να αποφύγω να το κάνω και αυτό γιατί, το δεύτερο μέρος του "Μια σταγόνα ιστορία", μου φάνηκε κατά τι καλύτερο από το πρώτο. Βέβαια, αυτό δεν οφείλεται στο πως ο κύριος Καμπουράκης χειρίστηκε τα ιστορικά γεγονότα, την αφήγησή τους και τελικά, τον τρόπο με τον οποίο αυτά μας παρουσιάστηκαν, αλλά πιθανότατα στο ότι, ως ιστορική περίοδος, η συγκεκριμένη μου φάνηκε πιο ενδιαφέρουσα, λιγότερο ζουμερή μεν, περισσότερο ουσιαστική δε. Είναι η περίοδος εκείνη που η ιστορία μας αρχίζει και μπλέκεται με την παγκόσμια Ιστορία περισσότερο από ποτέ και πραγματικά, είναι πολύ ενδιαφέρον να ψάχνεις στις σκοτεινές γωνιές της να ανακαλύψεις λεπτομέρειες που ίσως δεν ήξερες.
Ακόμα μια σειρά μικρών ιστοριών που συνθέτουν ένα ιστορικό βιβλίο πολύ διαφορετικό από αυτά που είχα διαβάσει ως σήμερα. Άλλες φορές αστείο, άλλες κυνικό, άλλες τραγικό, το "Μια σταγόνα ιστορία" ξυπνά θαμμένες μνήμες και φέρνει στην επιφάνεια μικρές λεπτομέρειες που όμως, αν τις γνωρίζεις, μπορούν να αλλάξουν την εικόνα που έχεις για τα πράγματα γύρω σου ή έστω, να σε κάνουν να σκεφτείς διαφορετικά, όχι μέσα σε περιορισμένα στεγανά. Επιπλέον, βιβλία σαν και αυτά, που εκτείνονται σε μεγάλο χρονικό πλαίσιο, είναι η πιο τρανή απόδειξη πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι για να μας αποδείξει πως εκείνη μπορεί και ασκεί δύναμη και επιρροή πάνω μας, αλλά πως εμείς οι ίδιοι είμαστε που επαναλαμβανόμαστε στην πραγματικότητα, κάνοντας τα ίδια λάθη και σφάλματα ξανά και ξανά από την αρχή, άσχετα από την εθνικότητα ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό μας.
Το διάβασα αρκετά γρήγορα, αλλά νομίζω πως το πρώτο μέρος ήταν καλύτερο. Δεν υπήρχε η ίδια συνοχή είχα την εντύπωση μεταξύ των ιστοριών. Η μία αναφερόταν στην Ελλάδα της Επανάστασης, η άλλη Γαλλία του Λουδοβίκου ΙΓ, η άλλη στην Αθήνα του Περικλή. Ωστόσο συνεχίζει να είναι ευκολοδιάβαστο και αρκετά ενδιαφέρον. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσει κανείς.
Πολύ καλό και αυτό. Κάπως καλύτερο από το 1ο αν μπορεί να υπάρξει σύγκριση. Επικεντρώνεται σε πιο καθημερινές στιγμές και σε πιο μύχιες εξελίξεις. Έμαθα κι εδώ πολλά για την Ιστορία η οποία η ρουφιάνα δεν παυει να επαναλαμβάνεται τελικά. Εξαιρετικό το αναγνωσμα και το ευχαριστήθηκα παρα πολύ!!!