Φρανκενστάιν - Ο βρυκόλακας - Ένα απόσπασμα

by Various, Mary Wollstonecraft Shelley, John William Polidori

«Ήταν μία η ώρα το πρωί κιόλας. Η βροχή χτυπούσε μονότονα κι αδιάκοπα πάνω στα τζάμια του παραθύρου και το κερί μου κόντευε να σβήσει, όταν μέσα στο μισόφωτο είδα να ανοίγουν τα νωθρά κίτρινα μάτια του πλάσματος· ανάσαινε βαριά και τα μέλη του ταράζονταν από μια σύσπαση. Πώς μπορώ να περιγράψω τι ένιωσα μπροστά σ’ αυτή την καταστροφή ή πώς να σκιαγραφήσω τη θλιβερή ύπαρξη που με τόσους ατέλειωτους κόπους και φροντίδες είχα προσπαθήσει να φτιάξω; Τα μέλη του ήσαν σε κανονικές αναλογίες και του είχα διαλέξει όμορφα χαρακτηριστικά. Όμορφα! Μεγαλοδύναμε θεέ! Το κίτρινο δέρμα του μόλις και σκέπαζε τους μύες και από κάτω τους τις αρτηρίες· τα μαλλιά του ήσαν κυματιστά και γυαλιστερά μαύρα· τα δόντια του είχαν τη μαργαριταρένια ασπράδα· όλα αυτά όμως τα πλούσια στολίδια δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να έρχονται σε φρικτή αντίθεση με τα ξεθωριασμένα μάτια του που φαίνονταν να έχουν σχεδόν το ίδιο χρώμα με τις σταχτιές κόγχες που ήταν βαλμένα, με τη ρυτιδωμένη επιδερμίδα και τα κατάμαυρα χείλη του». Η Μαίρη Σέλλεϋ ξεκινώντας από ένα απλό στοίχημα με τον Λόρδο Μπάυρον και τον Τζων Πολιντόρι, στην λίμνη Λεμάν το 1816 θα γράψει το κλασικό αριστούργημα «Φράνκενσταϊν». Στην Ελλάδα για πρώτη φορά κυκλοφορεί μια έκδοση σφαιρική και τεκμηριωμένη, που δεν σταματά μόνο στην μετάφραση του έργου της Σέλλεϋ, αλλά και που πλαισιώνεται τόσο από τα έργα του Πολιντόρι και του Μπάυρον, όσο και από πλήθος στοιχείων και υλικού υποστήριξης του κυρίως κειμένου, που ενισχύουν την ουσιαστική κατανόηση του μεγάλου αυτού έργου και του πνευματικού κλίματος μέσα στο οποίο αυτό γεννήθηκε. Η εισαγωγή, το χρονολόγιο των πιο σημαντικών γεγονότων, οι πρόλογοι των πρώτων εκδόσεων, αλλά και ένα εκτεταμένο παράρτημα με όλη τη φιλμογραφία Φράνκενσταϊν, πλήθος φωτογραφιών και εικόνων από τις σημαντικότερες ταινίες με θέμα τον ήρωα και εκτεταμένη βιβλιογραφία είναι μέρος αυτής της δουλειάς. Σήμερα ο «Φράνκενσταϊν» (μαζί με τον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόουκερ) κρατεί σταθερά την πρώτη θέση στη γοτθική φιλολογία, εμπνέοντας δεκάδες συγγραφείς και σκηνοθέτες. Γιατί το μήνυμα που περικλείει ξεπερνά το ίδιο το έργο. Βασανισμένος ο ήρωας του βιβλίου από τύψεις και φρικτές ενοχές για το δημιούργημα του που με τόσο μόχθο κατάφερε να του εμφυσήσει ζωή, τρομοκρατημένος μπροστά στην απέραντη βλασφημία που έχει διαπράξει απέναντι στο Θεό προσπαθώντας να τον μιμηθεί δίνοντας ή αφαιρώντας ζωή, θα δει ένα-ένα τα αγαπημένα του πρόσωπα να οδηγούνται στο θάνατο από το χέρι του δημιουργήματος του και ο ίδιος θα χαθεί στην προσπάθεια του να εξοντώσει τον απαίσιο εφιάλτη που στοίχειωσε την ζωή του. Η Μαίρη Σέλλεϋ δημιούργησε ένα σταθμό στην φιλολογία του είδους. Σταθμό για το ύφος, τη ζωντάνια, την πρωτοτυπία του θέματος, την φαντασία. Σταθμό όμως και για την σύνδεση του μύθου με τις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Τη μοναξιά του διαφορετικού, την βλάσφημη προσπάθεια υποκατάστασης της φύσης, την προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει και να ξεπεράσει το Θεό, την επερχόμενη τιμωρία και την κάθαρση.

Genres: Horror, Science Fiction, Gothic, Fiction

344 pages, Paperback

Published January 1, 1995

About the author

Various is the correct author for any book with multiple unknown authors, and is acceptable for books with multiple known authors, especially if not all are known or the list is very long (over 50).

If an editor is known, however, Various is not necessary. List the name of the editor as the primary author (with role "editor"). Contributing authors' names follow it.

Note: WorldCat is an excellent resource for finding author information and contents of anthologies.

Reviews

[batsaki · Rating 2 out of 5]

Ήταν απογοητευτικό!
Οι χαρακτήρες ψεύτικοι, οι διάλογοι γελοίοι.
Υπήρχαν σημεία που ξεχείλιζαν προχειρότητα, όπως η πρώτη επαφή του επιστήμονα με το δημιούργημα του, ο πρώτος τους διάλογος εντελώς αστείος!
Δεν υπήρξε σημείο που κατάφερε να με συγκινήσει. Το διάβασμα ήταν εντελώς παθητικό, όπως το τέλος του βιβλίου. Παθητικό και απογοητευτικό.

2 αστεράκια κι αυτά γιατί η ιδέα μόνο άξιζε.

[Alex · Rating 2 out of 5]

Κλασικό βιβλίο της Γκοθικ λογοτεχνίας ο Φρανκενστάιν, με ενδιαφέρουσα ιστορία και προεκτάσεις. Όπως γράφει ο μεταφραστής στον πρόλογο είναι κρίμα που ο κινηματογράφος άφησε στην συλλογική μνήμη την υπόθεση ως το κλασικό τέρας που κυνηγά ανθρώπους, μιας και η ηθικοπολιτική πλευρά του έργου, σε συνδυασμό με τις προφανείς επιρροές της Σέλει από τον αναρχικό φιλόσοφο πατέρα της, είναι άκρως ενδιαφέρουσα και πολυεπίπεδη. Η αλληγορία μεταξύ Φρανκενστάιν-δημιουργήματος και μάνας-παιδιού κάτι παραπάνω από προφανής, με τον γονέα να φέρει στη ζωή το δημιούργημα του και ταυτόχρονα να αισθάνεται αποστροφή γι'αυτό, ενώ ταυτόχρονα αναρωτιέται σε τι κόσμο θα μεγαλώσει.

Σαφώς το έργο πάσχει από τον καθωσπρεπισμό της εποχής του και την κοινωνική τάξη της συγγραφέως η οποία όσο ρηξικέλευθα και αν σκεφτόταν και δρούσε, δεν μπόρεσε να αποτινάξει πλήρως διάφορες νόρμες και στοιχεία συντηρητισμού. Η γλώσσα είναι ξύλινη και δομημένη με ακρίβεια, κουράζει όμως και καθυστερεί την πλοκή αντί να την εξυπηρετεί. Είναι βιβλίο του 1818, πάνω από 200 χρόνια πλέον και τα χρόνια του τα δείχνει, όπως είναι αναμενόμενο. Υπήρχαν διάφορες φάσεις που μετά από 30-40 σελίδες κουραζόμουν από την πυκνότητα του λόγου και τις τεράστιες προτάσεις και παραγράφους, με αποτέλεσμα να φάω πάνω από έναν μήνα πιάνοντας-αφήνοντας για να τελειώσει. Αν μη τι άλλο, οι χαρακτήρες δεν ήταν ρεαλιστικοί και δρούσαν με τελείως αδικαιολόγητους τρόπους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα συναισθηματικά πήγαινε-έλα του τέρατος, που στο τέλος του βιβλίου αντιδρά τελείως σπασμωδικά και σε κόντρα με την όλη του πορεία κατά την διάρκεια. Σημεία που μαρτυρούν την απειρία της δημιουργού,μιας και αυτό γράφτηκε στα 19 της και καταλήγει να προσφέρει διαλόγους που ακροβατούν στο όριο του αστείου μερικές φορές.

Ο Στοχαστής παρόλα αυτά, πιστός στο ραντεβού του με τον βικτωριανό τρόμο παραδίδει μια ακόμα αξιόλογη έκδοση.

[Sofia · Rating 5 out of 5]

"Είμαι μοχθηρός γιατί είμαι δυστυχισμένος. Δεν με αποφεύγουν και δεν με μισούν όλοι οι άνθρωποι; Εσύ, ο δημιουργός μου, θα με έκανες κομμάτια κι ύστερα θα θριαμβολογουσες °θυμησου αυτό και πες μου γιατί εγώ θα έπρεπε να λυπάμαι τον άνθρωπο περισσότερο απ' όσο λυπάσαι εσύ εμένα;..Αν δεν μπορώ να εμπνεύσω αγάπη, θα προκαλέσω τρόμο. Κυρίως σε σένα που είσαι ο μεγαλύτερος εχθρός μου και επειδή είσαι ο δημιουργός μου, σου ορκίζομαι να σε μισώ ακατάπαυστα ".

Μια ευγενική υπενθύμιση ότι τα χειρότερα"τέρατα ", είναι ανθρώπινα δημιουργήματα.

[Liz · Rating 1 out of 5]

Ήθελα πολύ να μου μου αρέσει και το ξεκίνησα με κέφι. Δυστυχώς, υποψιάζομαι ότι κανείς ποτέ δεν βαρέθηκε βιβλίο όσο βαρέθηκα εγώ τον Φρανκενστάιν. Γι' αυτό και το παράτησα. Ωστόσο είναι αυτό που είναι - ένα κλασικό αριστούργημα για λόγους που προφανώς αδυνατώ να κατανοήσω. Ποια είμαι εγώ για να το κρίνω; Γι' αυτό δεν του βάζω αστεράκια.