Οδυσσέας Φραντζής. Αριάδνη Καρέλη. Δύο άνθρωποι που αγωνίζονται να συναντηθούν, περνώντας μέσα από τις συμπληγάδες ταξικών διαφορών, πολέμων, επαναστάσεων. Ένας έρωτας που προσπαθεί να επιβιώσει διασχίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού εικοστού αιώνα και τα γεγονότα που τον συντάραξαν, αρχίζοντας από τη Μικρασιατική καταστροφή και τελειώνοντας στη μεταπολίτευση, μετά την πτώση της Χούντας. Η Αριάδνη Καρέλη, μεγαλοαστή, μέλος μιας από τις οικογένειες που κυβερνούσαν την Ελλάδα, ο Οδυσσέας Φραντζής, πληβείος, ζωγράφος, ένας νέος που έθεσε σαν στόχο να βρει την ταυτότητα της ύπαρξής του και την αρμονία, μέσα από την τέχνη και έναν έρωτα δίχως όρια. Γύρω τους, δεκάδες άλλα πρόσωπα στροβιλίζονται από την τρομερή ένταση της ιστορίας. Άνθρωποι εν ιστορία. Άνθρωποι εν πολέμω. Ένα μυθιστόρημα που καταγράφει ανθρώπινες περιπέτειες, αλλά και τις περιπέτειες του τόπου μας, μέσα από δικτατορίες, εμφυλίους πολέμους, προδοσίες πολιτικών, στρατηγών, κομμάτων και συμμάχων.
Νομίζω τα τρία αστεράκια είναι υπερβολή, θα έλεγα 2.5 για να είμαι πιο δίκαιη. Ενδιαφέρον το θέμα, δεν λέω, καταπιάνεται με την σύγχρονη ελληνική ιστορία που πάντα θα μας ενδιαφέρει. Αλλά με πολύ λυρισμό ώρες ώρες, με πολλή χυδαιότητα άλλες, με αφόρητα αδιάφορες περιγραφές του πολεμικού σκηνικού προς το τέλος που σε ωθεί αναγκαστικά σε διαγώνια ανάγνωση. Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί ο Οδυσσέας Φραντζής αφηγείται τα του εαυτού του σε τρίτο πρόσωπο, ενώ όλες οι άλλες αφηγήσεις είναι σε πρώτο. Αφήνω στην άκρη τις κομμένες κεφαλές-σαφής αναφορά στον αγαπημένο Τσίρκα-και αναρωτιέμαι αν πρέπει να δώσω ευκαιρία στο δεύτερο μέρος της τριλογίας: Ναι. Με την προϋπόθεση να αφηγούνται περισσότερο οι άλλοι, ακόμα και ο αντιπαθητικός κακομαθημένος Άλκης.
Στις πρώτες σελίδες αυτού του βιβλίου, έρχεται κανείς αντιμέτωπος με το πιο υπερφίαλο, υπερφλύαρο και απίστευτα επιτηδευμένο ύφος που έχει συναντήσει ίσως ποτέ του (μιλάμε για μιας σελίδας πρόταση με 32 άγνωστες λέξεις και 77 μεταφορές για να περιγράψει ένα κυπαρίσσι που το φυσά ο αέρας ξερωγω). Σε συνδυασμό με την φωτογραφία του συγγραφέα στο αυτάκι του εξωφύλλου (τουλάχιστον όσον αφορά στις εκδόσεις του Αυγούστου), που στο πέρα δώθε των σελίδων καρφώνει κάθε τόσο τον αναγνώστη με το βλοσυρό του βλέμμα και τον οικτίρει θαρρείς με το αινιγματικό, σχεδόν αλαζονικό του μειδίαμα (δεν άντεξα και έβαλα ένα post-it από πάνω, αλήθεια), δεν προϊδεάζεται κανείς και τόσο θετικά για το τι θα έρθει.
ΩΣΤΟΣΟ, αν αγνοήσει κανείς αυτή την πρώτη εντύπωση και συνεχίσει το διάβασμα μέχρι να φτάσει π.χ. στη σελίδα 30-40, έτσι ώστε να αρχίσει να μπαίνει σιγά σιγά στο νόημα (το ύφος εκείνο που λέγαμε δηλαδή έχει συγκεκριμενο σκοπό και ανήκει σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, όχι στο συγγραφέα γενικά κ.λπ.), θα ανταμειφθεί με ένα πάρα πάρα πάρα πολύ όμορφο βιβλίο.
Ένα βιβλίο του οποίου η πλοκή (που θα μπορούσε άνετα να αποτελεί σενάριο μιας πολύ καλογραμμένης σειράς με σασπένς) στροβιλίζεται γύρω από τον έρωτα μεταξύ δυο ανθρώπων, μιας μεγαλοαστής με αριστοκρατική καταγωγή κι ενός καλλιτέχνη που ξεφυτρώνει μέσα από το πλήθος των "ταπεινωμένων και καταφρονεμένων" — από τους ανθρώπους, αλλά και από την ίδια την Ιστορία· από της οποίας Ιστορίας τα τερτίπια και τα καπρίτσια αυτός ο έρωτας άγεται και φέρεται χωρίς ωστόσο ποτέ να σβήνει, σαν φωτιά που σιγοκαίει και χρειάζεται τα δυνατά χτυπήματα του ανέμου για να αναζωπυρωθεί και να φουντώσει.
Ξεκινώντας από το 1935 και καταλήγοντας στη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στενότατα συνυφασμένο (τι ωραία λέξη — πραγματικά γεγονότα της ιστορίας και φανταστικά γεγονότα της ζωής των ηρώων μας όντως υφαίνονται τόσο σφιχτά μαζί που δημιουργούν μια κουρελού πολύχρωμη με χρώματα χρυσαφιά από τη βλάστηση της Αττικής το κατακαλόκαιρο, σταχτιά από το μπαρούτι και την καμμένη γη, μαύρα από το θάνατο και κόκκινα από το αίμα, αλλά και από τον φλογερό, σχεδόν καρμικό έρωτα) στενότατα συνυφασμένο λοιπόν με την Ιστορία και τη μοίρα του τόπου των πρωταγωνιστών και γραμμένο από την οπτική γωνία των βασικών χαρακτήρων του, εκμεταλλεύεται την ποικιλία των φωνών τους και προσδίδει στα γεγονότα — προσωπικά και συλλογικά — μια συναρπαστική πολυφωνία. Για τον Γιώργο Μιχαηλίδη την Ιστορία δεν φαίνεται να την γράφουν μόνο οι νικητές, αλλά και οι ηττημένοι, οι προδότες και οι προδομένοι, οι χαφιέδες που την έβγαλαν καθαρη αλλά και οι αδικοχαμένοι — αρκεί να έχει κανείς τη διάθεση και την ειλικρίνεια να τους ακούσει.
Πάρα πολύ όμορφο βιβλίο — προκαλεί αδημονία για το δεύτερο μέρος!
Αριστούργημα,ο κύριος Μιχαηλίδης είναι μεγάλος καλλιτέχνης.Φτάνοντας στο τελευταίο κεφάλαιο,στις τελευταίες σελίδες,στη τελευταία πρόταση,τις τελευταίες γραμμές,λες τι έγραψε ο άνθρωπος...«τίποτα δεν έγινε ποτέ,που να μην κρύβει μέσα του αυτό που πρόκειται να γίνει»
Τυχαία το πέτυχα στην βιβλιοθήκη της πόλης μου και το δανείστηκα. Το διάβασα μονοκοπανιά και επέστρεψα για το δεύτερο. Εκτός από την ιστορία αγάπης εξερευνά πολλές πτυχές της νεοελληνικής ιστορίας που δεν αναφέρονται στα ελληνικά βιβλία ιστορίας. Πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα.
Η τριλογία του Μιχαηλίδη είναι μαγευτική. Χάθηκα μες την αφήγηση για ώρες, σήκωνα το κεφάλι να κοιτάξω γύρω κι έβλεπα τις εικόνες του. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει μια αντικειμενική στάση ως προς τα γεγονότα που περιγράφει και παρόλο που είναι αριστερός, καυτηριάζει όπως του ταιριάζει το Κ.Κ.Ε και τους λάθους χειρισμούς, τα λάθη και ανθρώπους μέσα στο κόμμα που εκμεταλλεύτηκαν την εξουσία προς όφελος των εαυτών τους. Όσον αφορά την απέναντι πλευρά, είναι κι εκεί αντικειμενικός, χωρίς να υπάρχει μίσος στις περιγραφές του. Πραγματικά σα να διαβάζεις ντοκιμαντέρ. Κατά τα άλλα, υπάρχει λυρισμός στην περιγραφή της ερωτικής ιστορίας που εξελίσσεται και στα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας (Λαβύρινθος, Έξοδος). Με επηρέασαν πάρα πολύ, δε μπορούσα να διαβάσω κάτι άλλο για καιρό από την στιγμή που τα τελείωσα. Θέλω να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για αυτό το δώρο που μου έκανε, χωρίς να το γνωρίζει. Το διάβασμα αυτών των βιβλίων ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες στη ζωή μου.
Ιστορικό μυθιστόρημα που αφηγείται την εξωσυζυγική σχέση μεταξύ του ζωγράφου Οδυσσέα Φραντζή και της αριστοκράτισσας Αριάδνης Καρέλη, από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι τη μεταπολίτευση. Ο Μιχαηλίδης βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα για να δώσει μια πλούσια και συναρπαστική εικόνα της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας του 20ού αιώνα, μέσω των ματιών δύο ερωτευμένων που πάλεψαν για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την τέχνη.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με ρεαλισμό και λυρισμό, που αποδίδουν τη φωτεινότητα και τη σκοτεινότητα των χρόνων. Ο συγγραφέας δείχνει τη δύναμη και την αδυναμία των χαρακτήρων, που αγωνίζονται να βρουν το νόημα και τη θέση τους σε ένα κόσμο που αλλάζει δραματικά. Η πλοκή είναι γεμάτη αγωνία και συγκίνηση, που κορυφώνεται σε μια αποκάλυψη που τα αλλάζει όλα. Το βιβλίο εξερευνά θέματα όπως η αγάπη, η πίστη, η πολιτική, η τέχνη και η επανάσταση, με βάθος και ευαισθησία. Ο Μιχαηλίδης γράφει με πάθος και σεβασμό για τους ήρωές του και την ιστορία τους. Το βιβλίο είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που συνεχίζεται με τα βιβλία "ο λαβύρινθος" και "Η έξοδος".
Το βιβλίο είναι ένα εξαιρετικό δείγμα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, που μπορεί να συγκριθεί με τα έργα του Καζαντζάκη. Είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει την περιπέτεια με τη φιλοσοφία, τη ρομαντική αφήγηση με την κριτική ανάλυση, τη φαντασία με την αλήθεια.
Αχ, που'ν��ι τα παλιά τα χρόνια, τα ωραία, τότε που οι άνθρωποι ήταν πάνω απ' όλα άνθρωποι. Ναι, καλά! Έρχεται ο Μιχαηλίδης, και με μία πολύ δυνατή αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στον ωμό ρεαλισμό και στον ερωτικό ρομαντισμό, αποδομεί την ωραιοποιημένη κοινωνική εικόνα της προπολεμικής - και όχι μόνο - Ελλάδας. Εποχές όπου η διαστροφή, η παιδεραστία, η πορνεία, ο ρατσισμός και πόσα ακόμη, ήταν κρυμμένα κάτω από το παγωνο-κορακίσιο φιδίσιο χαλί της ευπρέπειας και που ο Μιχαηλίδης δεν το βλέπει καν· περιγράφει χωρίς να υπάρχει αυτό το χαλί.
Αν είστε ανιστόρητοι σαν και εμένα, πάρτε ένα μολυβάκι και ξεκινήστε να ξεστραβώνεστε με αφορμή αυτό το βιβλίο!
Από τη στιγμή που είπα «δεν είμαι αδιάφορη, οπότε ας κάνω τη δουλειά που πρέπει», το βιβλίο άλλαξε εικόνα για μενα. Επιτέλους μπόρεσα να μπω στο πνεύμα της εποχής. Δεν είμαι ο μέσος έλληνας, αλλά δεν υπάρχει ντροπή στο να είσαι ΑΣΧΕΤΟΣ, αν εχεις όρεξη και λίγη υπομονή να συμπληρώσεις τα κενά σου ή να συνδέσεις πληροφοριες που έχουν πιάσει αράχνες σε μια γωνιά του εγκεφάλου σου!
Ωραία γλώσσα, συχνά ποιητική, σαν να βλέπεις ζωγραφιά.. Ιστορία με δυνατούς χαρακτήρες, παθιασμένους,με πολιτικά μηνύματα.. Θα διαβάσω οπωσδήποτε τη συνέχεια..