Το τελευταίο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού, που το ετοίμαζε χρόνια αναζητώντας τεκμήρια για να συνθέσει τη ζωή ενός ανθρώπου που ξεκίνησε από λιμενεργάτης στην Πόλη για να φθάσει στην ηγεσία του ΚΚΕ και να ζήσει την προσφυγιά, την καθαίρεση και τη διαγραφή από το Κόμμα. Ο συγγραφέας αναζητεί ακόμη την προσωπική ζωή του ανθρώπου, την πρώτη σχέση με τη ρωσίδα καθοδηγήτριά του στην κομματική σχολή της Μόσχας του Μεσοπολέμου, τη σχέση μετά με μια νεαρή κομμουνίστρια στη Θεσσαλονίκη, τον πρώτο, κομματικά επιβεβλημένο, γάμο, καθώς και τον δεύτερο γάμο που σήμανε και τον μεγάλο έρωτα.
Πάνω από 20 χρόνια είχα να διαβάσω Φρέντυ Γερμανό,είχα ξεχάσει πόσο πολύ μου άρεσε η γραφή του,αυτό το υπέροχα ανάλαφρο στυλ.Το Αντικείμενο είναι ένα βιβλίο που μπορεί να μη δίνει πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του Ζαχαριάδη,δίνει όμως μια γενική ιδέα σε κάποιον που δεν ήξερε και πολλά για το θέμα.Το έψαξα το βιβλίο γιατί σύντομα θα ξεκινήσω το Κόκκινο Ταγκό όπου υποψιάζομαι ότι θα μάθω πολύ περισσότερα για το Ζαχαριάδη.Αυτά.
Μπορώ, με μεγάλη σιγουριά, να πω, ότι ο Φρέντυ Γερμανός είναι από τους λίγους Έλληνες συγγραφείς που δεν φοβάμαι να διαβάσω: Ξέρω, ότι όσο "κακό" και να είναι ένα βιβλίο του, δεν θα μου δημιουργήσει αποστροφή, ούτε θα έχω την αίσθηση ότι σπατάλησα τον χρόνο μου.Όχι ότι κατατάσσω το συγκεκριμένο βιβλίο στα ¨κακά¨.
Εσωκλύει πολλά στοιχεία από την νεότερη ελληνική ιστορία, προσφέροντας μία καλύτερη ματιά στην κουμουνιστική Ρωσία και τις επόρροιες του κινήματος στην Ελλάδα. Η τρομερή αφηγηματική ικανότητα του Γερμανού, του επιτρέπει να παρουσιάσει μέχρι και τον αιματηρό εμφύλιο με τρόπο γοητευτικό και ενδιαφέρον.
Σαν βιβλίο, διαβάζεται σκανδαλωδώς εύκολα. Οι σελίδες πραγματικά "κυλάνε", χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Όλη η πλοκή εξελίσσεται γύρω από τον Νίκο Ζαχαριάδη - το αντικείμενο- και τον βίο του. Ομολογώ, ότι πριν πέσει στα χέρια μου το βιβλίο, δεν τον είχα καν ακουστά. Σαν χαρακτήρας, δεν μπορώ να πω ότι με τράβηξε. Μετά την ανάγνωση, αποκόμισα την εντύπωση πως πρόκειται περί ενός άκαρδου και μεγαλομανούς κομματόσκυλου, υπερφανατισμένου κατ'επιλογήν. Δεν μπορώ να γνωρίζω κατά πόσο αυτές οι εντυπώσεις ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.
Οι συζητήσεις του συγγραφέα και της δεύτερης συζύγου του Ζαχαριάδη, που παρατίθονται στο τέλος του βιβλίου, σπάνε λίγο αυτήν την εικόνα και δίνουν στο άτομο του διαστάσεις. Αν και αμφότερα, τα μέλη του ζεύγους Ζαχαριάδη είναι βαθιά κομματοποιημένα, η κοινή, ιδιωτική τους ζωή που περιγράφεται, τους προσδίδει χαρακτηριστικά κανονικών, πολυεπίπεδων χαρακτήρων, καταργώντας μέχρι έναν βαθμό - ποτέ εντελώς- την αποστειρωμένη, μονόχνωτη κομματική τους διάσταση.
Νιώθω, ότι αν ο Γερμανός είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει το βιβλίο και να επιμεληθεί των διορθώσεων, θα ήταν πολύ δυνατό. Βέβαια, ακόμα και αυτή η ημιτελής πλευρά, προσωπικά μου άρεσε. Για περισσότερες βιβλιοκριτικές, άρθρα, και άλλα πολλά, παρακαλώ κατευθυνθείτε εδώ: https://heshotme.wordpress.com/
Διάβασα πρώτα την Εκτέλεση του Φρέντυ Γερμανού και ενθουσιάστηκα. Μετά πήρα στα χέρια μου Το Αντικείμενο (Νίκος Ζαχαριάδης) και απογοητεύτηκα. Στον πρόλογο της Ναταλίας Γερμανού μαθαίνουμε ότι ήταν το τελευταίο του βιβλίο και μάλιστα δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Ίσως αυτό είναι μία δικαιολογία. Όμως εκεί που πιστεύω ότι πάσχει το βιβλίο είναι στο ότι ο συγγραφέας, στην προσπάθειά του να περιγράψει το ιστορικό πλαίσιο της εποχής, περνάει πάρα πολύ επιφανειακά σοβαρά πολιτικά και ιστορικά ζητήματα που σφράγισαν την πορεία του έθνους. Προσωπικά δεν μου πρόσθεσε τίποτα το βιβλίο αυτό. Π.χ τα δραματικά γεγονότα των Δεκεμβριανών τα προσπερνάει με κάτι απίθανες περιγραφές των διαθέσεων του Τσώρτσιλ και του Στάλιν που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, όπως απέδειξε η ιστορική έρευνα. Το διάβασα μέχρι τέλος γιατί είναι αρχή μου να τελειώνω κάθε βιβλίο που αρχίζω. Ύπήρξαν στιγμές που μου ερχόταν να το παρατήσω.
Το κύκνειο άσμα του Φρέντυ Γερμανού είναι μια συμπαθητική βιογραφία του Νίκου Ζαχαριάδη. Ημιτελές και γραμμένο χωρίς πολλές λεπτομέρειες, δεν ενδείνκνυται για ιστορική έρευνα. Αλλά είναι και αυτό γραμμένο με τρυφερότητα όπως όλα τα βιβλία του Γερμανού. Τελικά αυτός ο άνθρωπος, είτε μιλάει για τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Ιώνα Δραγούμη ή τον Νίκο Ζαχαριάδη, αγκαλιάζει πάντα αυτά τα ιστορικά πρόσωπα, με αγάπη, σαν φανταστικούς ήρωες ενός μυθιστορήματος, σαν τους δικούς του ήρωες που δημιούργησε μόνος του. Το βιβλίο διαθέτει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, μια συνέντευξη από την δεύτερη γυναίκα του Ζαχαριάδη, την Ρούλα Κουκούλου και έναν πρόλογο από τη Ναταλία Γερμανού. Το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση. Το ταλέντο του Φρέντυ Γερμανού είναι τόσο μεγάλο που καταφέρνει να κάνει συμπαθητικό ακόμα και τον Εμφύλιο Πόλεμο της Ελλάδας!
Το τελευταίο βιβλίο του Γερμανού, που το αφησε ημιτελές και που τελειώνει με τις σημειώσεις απο τα λεγόμενα της 2 ης γυναίκας του. Προκειται για μια light βιογραφία του Ζαχαριάδη στο συνηθισμένο στυλ του συγγραφέα...
Aγαπώ Φρέντυ Γερμανό, αλλά αυτό σίγουρα δεν είναι το αγαπημένο μου από τα έργα του. Όπως όλα τα ιστορικά του μυθιστορήματα, είναι βέβαια ευκολοδιάβαστο, καλογραμμένο και παρουσιάζει ιστορικό ενδιαφέρον. Απλά αυτή τη φορά η ιστορία του ήρωα του, Νίκου Ζαχαριάδη, με άφησε παγερά αδιάφορη. Δεν γνώριζα σχεδόν τίποτε για τον Ζαχαριάδη προτού πέσει στα χέρια μου το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, και δυστυχώς τελειώνοντας το βιβλίο αποκόμισα την εντύπωση πως πρόκειται για ένα άκαρδο και μεγαλομανές κομματόσκυλο που νοιαζόταν αποκλειστικά και μόνο για το κόμμα. Κατά πόσο αυτό πράγματι ισχύει ή όχι, ειλικρινά δεν έχω την παραμικρή ιδέα.
Η γραφή του Φρέντυ Γερμανού συναρπάζει πάντα. Ακόμα και σε αυτό το μισοτελειωμένο βιβλίο (όπως δηλώνεται στην εισαγωγή του) μας παρουσιάζει μια διαφορετική οπτική του Νίκου Ζαχαριάδη. Προσπαθεί να διυλίσει μέσα από γεγονότα και μαρτυρίες τον άνθρωπο μέσα από τον πολιτικό, χωρίς ωστόσο, να τον εξωραΐσει για να κάνει συμπαθητικό τον ήρωα. Ειλικρινά, θα ήθελα να δω την τελική μορφή που θα του έδινε ο συγγραφέας...
Βιογραφία μίας εξαιρετικά αμφιλεγόμενης προσωπικότητας, του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ κατά την περίοδο 1931-1956. Το βιβλίο παρακολουθεί την πορεία του Ζαχαριάδη βήμα προς βήμα, από τότε που ήταν ένας άσημος λιμενεργάτης στην Κωνσταντινούπολη έως την ηγεσία του ΚΚΕ. Και κατόπιν στην προσφυγιά, την καθαίρεση και τη διαγραφή, την εξορία στη Σιβηρία, όταν πλέον είχε γίνει για τη Σοβιετική Ενωση ένα «αντικείμενο» το οποίο παρακολουθούσαν αδιάκοπα οι φρουροί του.
Ως ιστορικό ανάγνωσμα δεν έχει την παραμικρή αξία. Ο μακαρίτης Γερμανός δεν έκανε σοβαρή ερευνα, όπως και στα άλλα βιβλία του, προφανώς δεν τον ενδιέφερε κάτι τετοιο. Τα 3 αστέρια είναι για ένα ελαφρυ μυθηστορηματικό ανάγνωσμα, που θα διαβάσει κάποιος στην παραλία, με μόνη διαφορά πως οι ήρωες είναι παρμένοι από πρόσωπα κάποτε αληθινά.
Είχα την περιέργεια να δω αν, διαβάζοντας το βιβλίο, θα άλλαζε η αρνητική άποψη που είχα για τον πρωταγωνιστή του, δεδομένου ότι ήξερα ότι ο Γερμανός τοὺς αντιμετωπίζει όλους με συμπάθεια. Τελικά δεν άλλαξε καθόλου και το μόνο που απόλαυσα είναι ο μοναδικός τρόπος γραφής του συγγραφέα.
Κρίμα που δεν πρόλαβε να το τελειώσει! Μου είχαν λείψει τα βιβλία του Φ.Γ.! χαίρομαι με την απόφαση της Γερμανού να το δημοσιεύσει έστω και ανολοκλήρωτο μαζί με τις σημειώσεις.
πολλές ενδιαφέρουσες και δοσμένες με γλαφυρό τρόπο πληροφορίες για τη ζωή του Νίκου Ζαχαριάδη, αλλά δυστυχώς το βιβλίο δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί, με αποτέλεσμα να μην έχει ειρμό. Το χαρισματικό ύφος του Φρέντυ Γερμανού προσδίδει μια ποιότητα στην αφήγηση, η οποία δυστυχώς περιορίζεται σε ανεκδοτολογικές αναφορές και έτσι δεν μαθαίνουμε τίποτε για ουσιαστικό τη δράση και τις ιδέες του Ζαχαριάδη.
This is sadly Freddy Germanos' last published book. It was an exquisite account of the life and death of Nicos Zachariades. Germanos has the unparallel ability to ignite the passion in stories that could have been under rug swept.