Υγρές νύχτες

by Freddy Germanos, Φρέντυ Γερμανός

Η ιστορία της Δάφνης και του Τζόνυ είναι μια αληθινή ιστορία, που ο συγγραφέας την έζησε στην εφηβεία του "νύχτα πρός νύχτα".
Ξετυλίγεται στο "Ρίτς", ένα καμπαρέ του 51, με τα σαξόφωνα να σκεπάζουν τον απόηχο του Εμφυλίου κι έναν Αμερικανό αξιωματικό να ζεί το ρομαντικό του πάθος με μια αμαρτωλή Ελληνίδα -την ώρα που η κυβέρνηση Πλαστήρα υπογράφει την εκτέλεση του Μπελογιάννη.
Όλα αυτά μοιάζουν να μην έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους κι όμως είναι οι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Η Δάφνη δεν ήξερε τίποτα για την εποχή της, αλλά κάποια στιγμή θα πλήρωνε το τίμημά της, με τον ίδιο τρόπο που το πλήρωναν τότε όσοι άμαχοι σκοτώνονταν από αδέσποτες σφαίρες.
Η ιστορία της μοιάζει σε πολλά με την ιστορία της Νόρας, του Στάθη, της Όλγας, του Λεωνίδα και των άλλων αγριμιών που κυκλοφορούν γύρω της, στις σελίδες του βιβλίου αυτού. Είναι η χαμένη γενιά. Ή πιό σωστά, οι ανυποψίαστοι μιας χαμένης γενιάς.
Οι «Υγρές νύχτες» είναι το πρώτο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού -το έγραψε ανάμεσα στα 17 και στα 26 του χρόνια, αλλά δεν το τύπωσε γιατί δεν έβρισκε εκδότη. "Τότε νόμιζα ότι έγραφα διηγήματα", λέει στον πρόλογό του. "Τώρα, βλέποντάς το απ την άλλη άκρη του τούνελ, νιώθω ότι έγραψα, πάλι, ένα βιβλίο εποχής. Μόνο που εδώ οι ήρωες, τα ιστορικά πρόσωπα του βιβλίου, είναι άνθρωποι που τους άγγιξα, στα 17 μου χρόνια, που περπάτησα δίπλα τους και που κάποια στιγμή σκούπισα μ ένα μαντήλι τα δάκρυα τους. Τότε δεν είχαμε ακόμα χαρτομάντηλα...

Genres: Biography, Literature

155 pages, Paperback

First published January 1, 1998

About the author

Greek: Φρέντυ Γερμανός

Reviews

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·]

Υγρές νύχτες, μια απογραφή μνήμης και αναμνηστικών δώρων της εφηβικής και μετέπειτα νεανικής εξιλέωσης προς την αναζήτηση ταυτότητας και προσωπικών θρύλων.
Τούτο το μικρό βιβλιαράκι, μια συλλογή απο διηγήματα που άνθισαν μέσα απο πραγματικά γεγονότα, όταν ο Φρέντυ Γερμανός υπηρετούσε την επαναστατημένη εφηβεία του και οι ιστορικές στιγμές που διαδραματιζόταν στο ευρύτερο περιβάλλον της πατρίδας του μα και παγκοσμίως είχαν ξεπεράσει τα εσκεμμένα και είχαν μπει με φόρα στο ολοκαύτωμα της ανθρωπότητας, στην ανθρωπιστική θλιβερή εξέλιξη προς μια νέα τάξη πραγμάτων. Μέσα σε αυτό το παγκόσμιο απομυθοποιημένο στερέωμα της ύπαρξης παρουσιάζεται η Αθήνα στον απόηχο του εμφυλίου, τότε που ο Πλαστήρας υπέγραφε την εκτέλεση του Μπελογιάννη και ο αμερικανικός στόλος έφερνε χαμόγελα, ποτά, τσιγάρα, χρήμα, κατάλοιπα απο παγκόσμιες σφαγές που πλημμύριζαν με αίμα και θάνατο τις μνήμες των ηρώων πολέμου και αφροδίσια νοσήματα, στα νυχτόβια πλάσματα των καμπαρέ και των μπαρ της Αθηναϊκής νυχτερινής κουλτούρας.
Ο συγγραφέας με απλό και κατανοητό λόγο γράφει δημιουργώντας την πρώτη του συγγραφική προσπάθεια μια αυτοβιογραφική, αντισυμβατική εξιστόρηση.
Στα τόσο νεανικά λογοτεχνικά του σκιρτήματα καταφέρνει να δομήσει μια ανάπλαση της εποχής που αναφέρεται φτιάχνοντας όμως ένα νέο σύμπαν. Δεν αποτυπώνει μόνο τον χώρο και τον τόπο που εξελίσσεται η πλοκή και η δράση των ηρώων του. Δεν παίρνει πρώτη θέση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές των βιωματικών ιστοριών του.
Οι περιπλανήσεις του στην νυχτερινή Αθήνα του ‘50 και του ‘60 δίνουν αρώματα και γεύσεις άμεσες, στυφές, δύσοσμες, πικρές, καυτερές και αλμυρές σαν δάκρυα απο νεκρά μάτια, σαν θολές εικόνες που λίγο λίγο διευκρινίζουν το αποτύπωμα τους χωρίς φίλτρα και ειδικούς φωτισμούς.
Είναι η αυτούσια ζωή της εποχής εκείνης και για όσους την έζησαν θα θυμηθούν αυτά που δεν θα ήθελαν να ξαναζήσουν, για όσους δεν την πρόλαβαν, τη γεύονται με ένταση και υπερένταση μέσα απο αυτές τις σελίδες τις σκοτεινές, τις υγρές, τις σελίδες που δεν φαίνονται γραμμένες με το φως του ήλιου, μα παίρνουν έντονη μορφή γραφής μόλις ανοίξει, ανάψει πινακίδα και μοστράρει τις διαφημίσεις της γυναικείας αμαρτωλής ξεδιαντροπιάς,..το θρυλικό καμπαρέ “Ριτς” της Ομόνοιας



Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.

[Natalie]

Η γραφή του είναι τόσο καλοδουλεμένη που νιώθεις ότι ζεις και ο ίδιος τις ιστορίες των ηρώων...

[Evi Routoula]

Τα πρωτοέγραψε όταν ήταν δεκαοκτώ ετών και τόλμησε να τα εκδώσει πολλά χρόνια μετά. Η Αθήνα του εμφυλίου ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από τις ιστορίες γυναικών που αναγκάστηκαν να γίνουν πόρνες σε κλαμπ που επισκέπτονταν Αμερικάνοι φαντάροι του Έκτου στόλου. Μια χαμένη γενιά, όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας, μια γενιά που χάθηκε μέσα από το μίσος: ένα δεκαεξάχρονο παιδί που έμεινε ανάπηρο από τις αψιμαχίες των Δεκεμβριανών, μια γυναίκα που δεν παίρνει αμερικάνικη βίζα επειδή ο πρώην άντρας της είχε χαρακτηριστεί κουμουνιστής, μια άλλη που σκοτώθηκε ο άντρας της από την Χωροφυλακή και που σκότωσαν τον αδελφό της οι ΕΑΜΙΤΕΣ. Και ανάμεσά τους ο νεαρός συγγραφέας που προσπαθεί να ενηλικιωθεί και να συνειδητοποιήσει τα γεγονότα.

[Xenia Makri]

Διαβάζεται μονορούφι,όχι γιατί έχει κάτι τόσο σπουδαίο η ιστορία του,αλλά γιατί η γραφή του Φρέντυ σε παρασύρει σαν ποταμός.
Αποδίδει όμορφα κρυφές πτυχές της εποχής,σε κάνει να χαμογελάς κι άλλοτε σε συγκινεί.

[Maria Ch]

Είχα περίπου δεκαπέντε χρόνια να διαβάσω Φρέντυ Γερμανό. Μετά από την ανάγνωση του βιβλίου αυτού ξαναθυμήθηκα πόσο όμορφός είναι ο τρόπος γραφής του και τον λόγο που είναι από τους αγαπημένους μου ιστορικομυθιστορηματογράφους της Ελλάδας. Σίγουρα θα ξαναεπισκεφθώ σύντομα βιβλία του όπως η Τερέζα, η Εκτέλεση και το Ακριβή μου Σοφία.

[Aggeliki]

Ο Φρέντυ Γερμανός, μου ήταν πάντοτε για κάποιο λόγο, ιδιαιτέρως συμπαθής. Οι Υγρές νύχτες του, μου επιβεβαιώνουν αυτή τη συμπάθεια. Με προσεκτικά διαλεγμένες μία προς μία τις λέξεις του, μπαίνεις στο τρενάκι της επαναστατικής εφηβείας του και δε θα κατέβεις μέχρι τον τερματικό σταθμό. Και όχι γιατί δε μπορείς, αλλά γιατί απλά δε θέλεις.
Το βιβλίο αυτό μοιάζει με συλλογή διηγημάτων. Προσωπικά δεν το ένιωσα ως τέτοιο. Μάλλον για σκόρπιες ιστορίες μιας εποχής και μιας ζωής όπου όλα είναι κάπως θολά, μου κάνει. Πάντως ό,τι και να είναι, πρόκειται για ένα άκρως γοητευτικό ανάγνωσμα που σε ταξιδεύει στην παλιά Αθήνα τη νύχτα και δη την παρακμιακή. Εκεί όπου συνήθως δε χωρούν συναισθήματα, ο Φρέντυ παίζει μαζί τους κάνοντας το βιβλίο του να ξεχειλίζει από δαύτα.

[Irini Gergianaki]

Το πρώτο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού που έγραψε σε πολύ νεαρή ηλικία αλλά δε βρήκε εκδότη. Διηγήματα εποχής, λόγος πηγαίος, υγρός. Οι Υγρές Νύχτες που εκτυλλίσσονται σε ένα καμπαρέ υπό τον ήχο ενός σαξοφώνου και στον απόηχο του εμφυλίου δένουν με μαεστρία ιστορικά και φανταστικά γεγονότα, υπαρκτούς και μυθηστορηματικούς ήρωες σε ένα καμβά που χρωματίζεται μπροστά σου για να σβήσει απότομα στο τέλος όπως μια καλή ταινία που σε αφήνει με μια χαρμολύπη.

[Ian D]

Πρώτη συγγραφική απόπειρα του Φρέντυ Γερμανού κι η - άγουρη ακόμα - πένα του καταγράφει ιστορίες κάπως αυτοβιογραφικές στον απόηχο του ελληνικού εμφυλίου, το απόλυτο ταμπού.

Πρόσωπα σκοτεινά, ήρωες ταπεινοί και παραγκωνισμένοι, ιστορίες καθημερινές, ανθρώπινες, θαμμένες στη μνήμη που ο συγγραφέας έβγαλε στον ήλιο να στεγνώσουν.

[Stella K]

All of Freddy Germanos' books have lessons to teach. I am a huge fan of his works and deeply saddened when he was gone...

Υγρες Νύκτες is a book about love, deception demise but also hope. The nights, were truly that. Wet.

[Marinetta]

4,5*

[Kostas Kanellopoulos]

αντίθετα από το κωμικά άθλιο βιβλίο του για τον Ζαχαριάδη, εδώ ο Φρέντυ Γερμανός αναδεικνύει την Ελλάδα των ηττημένων του εμφυλίου μέσω από την πρωτόλεια ηθογραφία του

[Φρόσω Α.]

Η υπέροχη γραφή του Γερμανού χωρίς όμως να υπάρχει κάποια συγκλονιστική ιστορία εδώ.

[Νίκος Vitoliotis)]

Πρωτόλειο, αλλά αρκετά καλό. Η Αθηνά λίγο μετά τον πόλεμο μέσα από τα μάτια ενός νεαρού αστικής μάλλον προέλευσης

[K.lou]

Ο Φρέντυ Γερμανός ανέκαθεν μου άρεσε. Από τότε που διάβασα για πρώτη φορά το "Ακριβή μου Σοφία". Διαφορετικό βιβλίο αυτό, όχι τόσο ιστορικό όσο τα υπόλοιπα, αλλά δεν ξεφεύγει από την σκιαγράφηση και εξιστόρηση μιας συγκεκριμένης εποχής, τρόπου ζωής και τόπου. Πολύ ευχάριστο αλλά συνάμα και πολύ σύντομο. Θα διάβαζα άλλο τόσο.

[Catherine Vamianaki]

Η ιστορία ενός ζευγαριού την περίοδο του εμφυλίου στην Ελλάδα.

[Christos Delis]

Ελληνική Κριτική:
Είναι εντυπωσιακή η αντίληψη των γεγονώτων της εποχής και των πολιτικών αναταραχών που ζούσε ένας έφηβος στον απόηχο του Εμφυλίου. Ο Φρέντυ Γερμανός μεταδίδει μια ρεαλιστική σκηνή της παλιάς Αθήνας (την οποία πλέον ρομαντικοποιούμε μέσω των κοινωνικών δικτύων). Σε αυτό που θα ήθελα να σταθώ περισσότερο είναι η έλξη που νιώθουν αρκετοί άνθρωποι για τη νύχτα. Η νύχτα συνδυάζει κάτι μυστήριο και τρομακτικό από τη μία πλευρά, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει αλήθειες που δεν φανερώνονται με το φως του ηλίου. Ο νεαρός Φρέντυ αισθάνθηκε την ελευθερία της νύχτας, καθώς τη νύχτα οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Όσοι είναι «αλήτες» της νύχτας έχουν άγραφους κανόνες, οι οποίοι δεν συμβαδίζουν με τα στενά όρια των «πρέπει» της ημέρας.

English Review:
It is impressive to see the grasp of the events and political turmoil of the era experienced by a teenager in the aftermath of the Civil War. Freddy Germanos conveys a realistic scene of old Athens (which we now romanticize through social media). What I would like to focus on most is the attraction many people feel towards the night. The night combines something mysterious and frightening on one hand, while simultaneously revealing truths that do not come to light during the day. Young Freddy felt the freedom of the night, as people are different at night. The "vagabonds" of the night have unwritten rules that do not align with the narrow boundaries of the daytime's "musts."

[Valentina Moreli]

Οι Υγρές Νύχτες μας μεταφέρουν το άρωμα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Στις σελίδες του μυθιστορήματος παρελαύνουν άνθρωποι που κουβαλούν ο καθένας τις δικές του πληγές και τα δικά του φαντάσματα από το παρελθόν. Η χαμένη γενιά ή <<οι ανυποψίαστοι μιας χαμένης γενιάς>> όπως τους ονομάζει ο ίδιος ο συγγραφέας μπλέκονται σ' έναν ιστό παράλληλων ιστοριών με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του 50. Χαμένοι, περιπλανώμενοι μεταξύ Συντάγματος και Ομόνοιας στα καμπαρέ με συντροφιά το ποτό, αιωρούνται μεταξύ πόνου, απώλειας, άγνοιας και αγάπης αφήνοντας τη ζωή να κυλήσει απλά από πάνω τους.

[Zoi Elena]

Αν θυμάμαι καλά,ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασα από τον Φρέντυ..Και αυτό που είπα ήταν 'μακάρι να ζούσε,για να προσφέρει κι άλλες αληθινες ιστορίες ανθρώπων,που εζησαν τα σημαντικοτερα γεγονότα της ιστορίας της Ελλάδας,κάνοντας τα όμως,με τη λογοτεχνική του μαεστρία,να εξαπτουν το ενδιαφέρον κάθε φορά'. Μέχρι και σήμερα δεν υπήρξε άλλος Φρέντυ. (άσχετα από το πόσο αρέσει σε κάποιον,είναι σίγουρο ότι αυτό το είδος που δημιουργησε,δεν το ξανακαταφερε κανείς σοβαρά)

[Marianna Sharktooth]

Ωραία γραφή του Φρέντυ Γερμανού, μια συλλογή από ιστορίες ανθρώπων των οποίων τα όνειρα ξεριζώθηκαν βάναυσα, κι όμως συνέχισαν να ελπίζουν με αξιοπρέπεια.

[Vaios]

Ωραιο, η τελευταία ιστορία με τσάκισε

[Elektra Alexaki]

Σε αυτό το βιβλίο με διηγήματα που συνδέονται μεταξύ τους "οι καημοί της Ιστορίας σμίγουν με τους καημούς της νύχτας"...

[petra]

Short stories taking place in the 50s in Athens, Greece, that are intertwined with one another and leave a bittersweet feeling.

[Theologos]

Είναι εκπληκτικό ότι ο Γερμανός έγραψε αυτό το μικρό αριστούργημα σε τόσο νεαρή ηλικία.