Η Ζωή είναι αγρίως απίθανη είναι μια συνταρακτική κατάδυση στα άδυτα του κόσμου της Μαργαρίτας Καραπάνου, μέσα από τα προσωπικά της Ημερολόγια: Τα κείμενά της ξεκινάνε το 1959, όταν σε ηλικία 13 ετών ακολουθεί τη μητέρα της, τη συγγραφέα Μαργαρίτα Λυμπεράκη, στο Παρίσι, και τελειώνουν το 1979, όταν έχει ήδη εκδοθεί στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ το πρώτο της βιβλίο, Η Κασσάνδρα και ο λύκος, και τα ξένα έντυπα (Monde, Figaro, New York Times), αλλά και διάσημοι συγγραφείς σαν τον Τζον Άπνταϊκ την συγκρίνουν με τον Προυστ, τον Κοζίνσκι, τον Κάρολ, τον Μπέκετ και τον Κάφκα.
Το καλλιτεχνικό Παρίσι, η αγάπη της για τη μεγάλη λογοτεχνία, οι παθιασμένοι έρωτες και το υπαρξιακό άγχος της εφηβείας, η ενηλικίωση και η πάλη της με τη μανιοκατάθλιψη, η βασανιστική λύτρωσή της μέσω της γραφής, τα προσχέδια της Κασσάνδρας και του Υπνοβάτη.
Ψηφίδες ενός ανθρώπινου χρονικού, που συγκλονίζει με την αυθεντικότητά του και που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα σαν το μεγάλο μυθιστόρημα της ζωής. Αλλά και μια μοναδική, εκ των έσω μαρτυρία για το πώς γεννιέται και δημιουργεί ένας συγγραφέας.
Η Μαργαρίτα Καραπάνου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946, κόρη της πεζογράφου Μαργαρίτας Λυμπεράκη και του ποιητή Γιώργου Καραπάνου. Μεγάλωσε στην Ελλάδα και στη Γαλλία και σπούδασε κινηματογράφο στο Παρίσι. Εργάστηκε ως νηπιαγωγός στην Αθήνα. Τα βιβλία της "Η Κασσάνδρα και ο λύκος", "Ο υπνοβάτης" και "Rien ne va plus" εκδόθηκαν στην Ελλάδα, και μεταφράστηκαν σε αρκετές γλώσσες. Το 1988 το μυθιστόρημά της "Ο υπνοβάτης" τιμήθηκε στη Γαλλία με το Βραβείο Καλύτερου Ξένου Μυθιστορήματος. Ακολούθησαν τα βιβλία της "Ναι", "Lee και Lou", "Μαμά", "Μήπως;" (συνομιλίες με τη Φωτεινή Τσαλίκογλου) και τα ημερολόγιά της με τίτλο "Η ζωή είναι αγρίως απίθανη", το 2008, τα οποία κρατούσε από τα 13 της έως τα 33 της χρόνια. Πέθανε μετά από σύντομη νοσηλεία στη μονάδα εντατικής θεραπείας του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008, σε ηλικία 62 ετών, μετά από επιπλοκές στην υγεία της από αναπνευστικά προβλήματα.
Οι μισές αναρτήσεις ήταν σα να διάβαζα τα δικά μου ημερολόγια - κι αυτό το λέω για καλό. Μια από τις μεγαλύτερες ικανοποιήσεις που βρίσκω σε βιβλία είναι να βλέπω τον εαυτό μου στις σελίδες του, να ανακαλύπτω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που βλέπω τα πράγματα με τον τάδε τρόπο, να νιώθω λιγότερο μόνη.
4,5* Το ξαναδιάβασα μετά από 8 χρόνια και μου άφησε την ίδια αίσθηση με τότε. Το πρώτο μισό που αφορά την παιδική ηλικία της συγγραφέα δεν το ευχαριστήθηκα τόσο, αλλά το δεύτερο μισό σε χτυπάει κατάμουτρα με την ωμή αλήθεια του (όπως και όσα βιβλία της έχω διαβάσει μέχρι τώρα).
Ενδιαφέρουσα και συναισθηματικά έντονη η ζωή της Μαργαρίτας Καραπάνου.Φαίνεται ο μεγάλος συναισθηματισμός της σε όλη της τη ζωή,η λαχτάρα να αγαπήσει και να αγαπηθεί απόλυτα,καθώς και η όχι και τόσο καλή,σταθερή και στέρεη σχέση με τη μητέρα της,σχέση που τελικά μας καθορίζει.Πέρασε πολλά αυτό το πλάσμα,η μάχη με τη διπολική διαταραχή που έδινε δεν της στέρησε τη διαύγειά της και δεν σταμάτησε ποτέ να ονειρεύεται.
Σε κάποιο σημείο η Καραπάνου πηγαίνει με τη μαμά της σε μια ταυρομαχία και γράφει πως ο ταύρος μπήκε στην αρένα δυνατός και περήφανος, έτοιμος να σκοτώσει μα μετά τον πρώτο βαρύ τραυματισμό του "κατάλαβε". Το ρήμα αυτό το χρησιμοποιεί και άλλη μια φορά, για την ίδια, όταν γράφει πια ως ενήλικη.
[#readathon17 - 8/13 Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται σε 2 ή περισσότερες χρονικές περιόδους]
Η Μαργαρίτα Καραπάνου σε αυτό το βιβλίο διοχετεύει όλη την ευφυία και το ταλέντο όλων των προηγούμενων βιβλίων της. Μανιοκαταθλιπτική σχεδόν σε όλη της τη ζωή, νιώθεις πως ευτυχώς που έγραφε. Ευτυχώς για εμάς που τη διαβάζουμε.
Τα κείμενα έχουν αδιαμβισβήτητο ενδιαφέρον μια που πρόκειται για αποσπάσματα ημερολογίων που διατρέχουν την εφηβική μέχρι την πιο ώριμη ηλικία της συγγραφέος. Η γραφή και η σκέψη που ωριμάζει, ο "λόγος που ωριμάζει στη βαθύτερη σιωπή". Μερικά σημεία εξαιρετικά δυνατά, σκέψη βαθιά τέμνουσα και λαγαρή παρά την μανιοκατάθλιψη. Πάνω από όλα μια γραφή ειλικρινής, έντιμη. Θα συνιστούσα να το διαβάσει κανείς μετά τη έργα της ή τουλάχιστον να γνωρίζει την βιογραφία της γιατί σε άλλη περίπτωση μπορεί να φανεί ένα μονότονο ημερολόγιο.
Ένα βιβλίο δεύτερη φορά διαβασμένο! Η πρώτη όταν ήμουν έφηβη, η δεύτερη πια στα 31 μου χρόνια! Οφείλω να ομολογήσω ότι τη δεύτερη φορά κάπως με "κούρασε" η γραφή της ως προς το κομμάτι αναρχίας των σκέψεών της και κατ' επέκταση της αντίστοιχης αποτύπωσης στο προσωπικό της ημερολόγιο! Όμως στα σημεία που εμβαθύνει και αγγίζει το κομμάτι της ψυχικής της αστάθειας αρχικά και ασθένειας μετέπειτα, με καθηλώνει κάθε φορά... Σε μυεί με τόσο ανθρώπινο-αληθινό τρόπο στον κόσμο της... Ένας κόσμος όπου μάχεται έχοντας σαν αντίπαλο τον ίδιο της τον εαυτό! Μια ζωή γεμάτη αντικρουόμενα συναισθήματα! Ξεγυμνώνεται χωρίς να την νοιάζει αν θα εκτεθεί! Μόνο συμπόνια και αγάπη μπορείς να νιώσεις για μια τόσο βασανισμένη και μοναχική ψυχή και θαυμασμό παράλληλα που βλέπεις ακόμη κι όταν όλα τα όμορφα επισκιάζονται, εκείνη να βρίσκει τη δύναμη να παίρνει τον έλεγχο και να προχωράει! Μία γυναίκα που πάλεψε με την μανιοκατάθλιψη και τα βιώματά της (παιδί χωρισμένων γονιών που ένιωθε έντονα την έλλειψη της αγάπης από τους ίδιους και είχε σταθερά την αίσθηση της απουσίας τους, ιδιαίτερα της μητέρας της), επιβάρυναν την πορεία της νόσου!
Το αγαπημένο μου non-fiction βιβλίο της. Σκέψεις αστείες, τραγικές, ομορφάσχημες μα πάνω απ' όλα ανθρώπινες. Το ξεγύμνωμα της ψυχής ενός σπάνιου ανθρώπου.