Συγκλονιστική η τριλογία του Γιώργου Μιχαηλίδη...ίσως βέβαια να ξεχειλίζει λίγο παραπάνω λαγνεία, αυτό όμως δεν αφαιρεί τίποτα από το μεγαλείο της πένας του!
Και στο τρίτο βιβλίο το επίπεδο παραμένει υψηλό. Μία αφήγηση μαγευτική,νιώθεις ότι συμπάσχεις, θυμώνεις,πονάς,ονειρεύεσαι με τους αξέχαστους χαρακτήρες του κ. Μιχαηλίδη.Ο συγγραφέας έχει ψάξει,μελετήσει και εντρυφήσει σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια της προσφυγιάς της πείνας και της κατοχής.Είναι τρομερό το πόσο γεμάτος νιώθεις όταν τελειώνεις μία τέτοια σειρά,μία εξαιρετική τριλογία,κορυφαία τόσο στην πλοκή όσο και στην εξέλιξη της που κρατά το ενδιαφέρον σου αμείωτο καθόλη τη διάρκεια της!
Ένα μόνο θα πω. Όταν τελείωσα την τριλογία, χωρίς να υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος στον τρόπο που τελειώνει αυτό το έπος, άρχισα να κλαίω από συγκίνηση και για τρία βιβλία πακέτο. Το έπος αυτός πέρασε στην κυριολεξία από μέσα μου και από πάνω μου.
Αντιμετωπίζω την τριλογία σαν ένα βιβλίο και η κριτική είναι για ολόκληρο το έργο. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα . Είναι γραμμένο με ρεαλισμό , ευφυΐα, εντιμότητα, ποιητικό λόγο, συναίσθημα και ορθολογισμό. Και έχει πίσω του σοβαρή μελέτη , κόπο και βαθιά γνώση!
Μετά από την κούραση των δύο προηγουμένων, το τελευταίο βιβλίο της τριλογίας σε αποζημιώνει σε μεγάλο βαθμό.. Κυλάει πιο γρήγορα, αφηγούνται κι άλλα πρόσωπα, δεν έχει μακρόσυρτες περιγραφές που κουράζουν. Αλλά το σπουδαίο είναι πως η ελληνική ιστορία δεν παύει να μας απαγοητεύει αλλά και να μας συγκινεί. Κι αν γράφεται από τους νικητές, στους ηττημένους το χρωστά..