Η Χριστίνα ζήλευε το μεγάλο της αδερφό, αλλά δεν έφταιγε εκείνη γι' αυτό. Και μετά ζήλευε το ίδιο -και πιο πολύ! -το μικρότερο αδερφό της. Αλλά πάλι δεν έφταιγε εκείνη. Μήπως έφταιγαν οι γονείς της; Μήπως ο ένας μετά τον άλλον οι αδερφοί της; Ή μήπως η μοίρα, που έπαιζε ένα άσχημο παιχνίδι στην οικογένειά της;
Το βιβλίο αυτό δεν το είχα καν υπόψην μου. Το δανείστηκα από μια φίλη μου. Η ηρωίδα, Χριστίνα, έχει έναν αδερφό που τον ζηλεύει όσο τίποτα άλλο. Όταν αυτός πεθαίνει και τη θέση του παίρνει ένας μικρότερος αδερφός η κατάσταση παραμένει ίδια, αφού η Χριστίνα τον ζηλεύει κι αυτόν. Τα χρόνια περνούν και ο αδερφός εμφανίζει πρόβλημα στις κινήσεις του, δεν μπορεί να περπατήσει καλά, αλλά σιγά σιγά και με πολλή προσπάθεια και πείσμα καταφέρνει να διαψεύσει τους γιατρούς που του λένε ότι δεν θα μπορέσει να περπατήσει.
Το βιβλίο ξεφεύγει από το θέμα της ζήλειας πολύ γρήγορα, μόλις η Χριστίνα μεγαλώσει αρκετά. Μετά επικεντρώνει στην ενηλικίωση της κοπέλας και στα κατορθώματα του αδερφού της. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που γράφει η Μάστορη, πολύ φυσικά και σε αρκετά σημεία είναι πολύ προσιτή στον αναγνώστη. Παρ' όλα αυτά δε συμπάθησα ούτε μια στιγμή τον Χαράλαμπο, τον αδερφό της Χριστίνας και νομίζω φταίει η συγγραφέας γι' αυτό. Τον εμφανίζει συχνά σαν πεισματάρικο παιδί που αποζητά την προσοχή.
Πέρα από την ιατρική πορεία του Χαράλαμπου βλέπουμε και την αλλαγή της Χριστίνας από το δημοτικό στο γυμνάσιο και μετά στο λύκειο.
Νομίζω ότι το βιβλίο αξίζει τα 4 αστεράκια του και με το παραπάνω! ;)