Sanne (1987) levert dagelijks een gevecht om zich niet te snijden, een strijd die ze vaak verliest. Dat een meisje zichzelf zozeer toetakelt dat ze opgenomen moet worden in het ziekenhuis, lijkt voor de meeste mensen onvoorstelbaar.Met Groter zal ik Zijn maakt Sanne het onbegrijpelijke begrijpelijk. In een nuchtere, gevoelige stijl, zonder veel drama beschrijft ze haar ongelooflijke geschiedenis. Van het misbruik door haar vader, over de falende zorginstellingen, tot hoe zij haar lichaam op allerlei manieren pijnigt als gevolg van haar emotionele wonden. Vanaf haar zestiende verblijft ze in verschillende instellingen. Aanvankelijk komt ze voor een korte crisisopname terecht binnen een psychiatrische setting voor kinderen en jeugd in Venlo, dan blijkt dat de weg die voor haar ligt nog door veel diepere dalen zal leiden. Ze verdwaalt in de verschillende uithoeken van de hulpverlening. Songteksten en poezie dienen als taal voor wat ze zelf nog niet bevatten kan. Vaak biedt dat onvoldoende uitweg en beschadigt ze zichzelf op een extreme manier. Wat begon als een therapeutische oefening, resulteerde in dit prachtig geschreven boek dat je van het begin tot het eind meeneemt in een rollercoaster van verontwaardiging, medeleven en emoties.
Hoewel het verhaal taal-technisch niet zo sterk is, kun je dat bij dit boek makkelijk naast je neerleggen omdat er iets aangrijpends wordt neergezet. De manier waarop Sanne Janssen het vertelt laat je zo duidelijk meeleven in alles wat er gebeurt, dat je zelf de uitzichtloosheid ervaart die zij op zoveel momenten heeft moeten ervaren. Het is dapper hoe ze hier haar geschiedenis heeft durven neerzetten en het is een echte eyeopener; de gedachte achter zelfbeschadiging wordt inzichtelijk gemaakt en je leert begrijpen wat iemand hiertoe kan brengen. Een verschrikkelijk verhaal dat verteld moest worden, opdat het taboe erop zal worden doorbroken.
"Hij heeft me te heet gewassen, maar groter zal ik zijn". Wat een mooie afsluiting van een heftig, indrukwekkend verhaal. Als je het verhaal leest, begrijp je heel goed waarom Sannes tactiek het snijden is, wat daarachter zit en dat ze eigenlijk heel graag gehoord wil worden, maar niemand luistert.
Het zorgt ervoor dat je je afvraagt waarom er zó weinig geluisterd wordt naar anderen, als een echt dialoog en begrip zoveel betekent en zou kunnen voorkomen.
Dat de songteksten bovenaan soms foutief opgeschreven waren en dat er soms wat kleine tikfoutjes in de tekst zitten, maakt niet heel veel uit. Mij persoonlijk stoorde het wel, maar dat komt omdat het mij (in andermans teksten) altijd opvalt. Het maakt het verhaal niet minder indrukwekkend om te lezen.
Ik vind dat iedereen die iemand kent die aan zelfbeschadiging doet of deed dit boek zou moeten lezen.
This entire review has been hidden because of spoilers.