Laat de naam Frank Vandenbroucke vallen en er ontstaat gegarandeerd discussie. Politicus, huisvrouw of renner: Frank is een persoon die niemand onberoerd laat. Niet in de nadagen van zijn carrière en al zeker niet in zijn topperiode. Volgens sommigen het grootste talent dat België ooit gekend heeft, volgens anderen niet meer dan een omhooggevallen glamourboy. Slechts over één ding bestond er eensgezindheid: wat hij liet zien op de fiets was adembenemend. De beelden uit Luik-Bastenaken-Luik 1999 waarop hij de Italiaan Bartoli uitdagend in de ogen kijkt en hem dan terplekke laat, staan verankerd in het collectieve geheugen. Frank Vandenbroucke: het Godenkind, Il Bimbo d’oro, de wielrenner, het enfant terrible op de fiets gaat even terrible tekeer in boekvorm. In dit boek verzwijgt hij niets… echt niets. “Het is de waarheid en die doet voor mij niets af aan de waarde van mijn overwinningen” zegt hij zelf. ‘Ik ben God niet’ gaat over meer dan wielrennen alleen. Het gaat over een leven dat geleefd heeft en geleefd werd. Over een man die nu zijn eigen verleden uitdagend in de ogen kijkt. En wij kijken mee.
Intens tragisch verhaal. Heel mooi geschreven. Geluisterd als audioboek wat een enorme aanrader is, prachtig ingesproken. Het verhaal komt nog meer binnen op die manier. Af en toe blijft Frank als verteller hangen in de slachtofferrol wat als buitenstaander wat vermoeiend kan zijn maar wat uiteraard wel heel treffend is over hoe hij het ervaren heeft. Hij spreekt immers vanuit zijn eigen perspectief en herinneringen. Erg benieuwd of dit (mede) door een ghost writer geschreven is of puur alleen door Frank. Indien het laatste is het nog indrukwekkender. De schrijfstijl is echt prachtig. Dikke aanrader ook al ben je geen wielerfan en helemaal als je er wel een bent!
Teleurstellend boek. VDB komt over als een echte 'blaas', ook al gaat hij, vooral naar eigen zeggen, geen enkel taboe uit de weg, behalve EPO uiteraard want volgens de auteur is 'de maatschappij nog niet klaar om hier de discussie over aan te gaan' Een triestige geschiedenis, en dan moest het ergste nog komen... Een extra ster omdat ik een fan ben/blijf.
Dan toch mijn eerste non-fictie van 2012 gelezen al lijkt het bijwijlen heel fictief. Tevens mijn eerste (auto)-biografie ooit en het smaakt naar meer. Al moet ik wel toegeven dat ik een hardcore fanboy was