پنجاه درجه بالای صفر

by علی چنگیزی

«پنجاه درجه بالای صفر» رمانی جاده‌ای و حادثه‌ محور است. رمان در فضایی کویری و بیابانی روایت می‌شود و کویر با همه‌ی خصوصیاتش یکی از ارکان «پنجاه درجه بالای صفر» است.
«ادبیات کویر» نوع خاصی از ادبیات است که در دشت‌های پهناور و بی‌آب و علف روایت می‌شود و مملو است از جدال انسان با طبیعت خشن و گرمای طاقت‌فرسا، کوه‌های هول‌انگیز، شن‌های روان، خشکی و خساست طبیعت و سرانجام جدال بی‌پایان انسان با مرگ. این ادبیات روایت انسان‌هایی است که در محیطی خشن یاد گرفته‌اند که برای بقا باید سخت‌تر بجنگند.‏

210 pages, Paperback

First published January 1, 2011

Reviews

[آرمان امیری · Rating 3 out of 5]

من کلا از هواداران و علاقمندان به آثار علی چنگیزی هستم. طبیعت‌گرایی خشن‌اش را خیلی دوست دارم. شاید سبک مورد علاقه من نباشد اما به نظرم چنگیزی به خوبی از پس توصیف و اجرای آن بر می‌آید و این اجرای خوب همواره من را جذب کرده. پنجاه درجه بالای صفر به نظرم نسبت به «پرسه زیر درختان تاغ» یک گام رو به جلو بود که نشان می‌دهد با نویسنده‌ای در حال پیشرفت مواجه هستیم که می‌توانیم امیدوار باشیم آثار بهتر و بهتری از او در راه باشد

[Fateme Moradi fard · Rating 1 out of 5]

چون کتاب دومی بود که از آقای چنگیزی می خواندم دلم تنوع و چیز بیشتری نسبت به کتاب اولش می خواست که متاسفانه حاصل نشد. داستان از طریق دانای کل و زوایای مختلف شخصیت های داستان روایت می شد. بخش های ابتدایی داستان بسیار گنگ و مبهم بود. زبان داستان بسیار غریب بود به حدی که بسیاری از واژه ها و اصطلاح ها را نمی دانستم و انقدر زیاد بودند که خارج از حوصله ام بود که دنبال معانی سلیس آنها بروم‏. من که در هرحال تا انتها کتاب را می خواندم ولی اگر خواننده کم حوصله باشد ممکن است بعد از خواندن چند بخش اول کتاب را نیمه کاره رها کند. از نظر جغرافیای داستان خیلی نزدیک به کتاب پرسه زیر درختان تاغ بود. فضای داستان کاملا مردانه و خشک بود. زن ها به طرز زننده ای منفعل و جنس دوم واقعی بودند.
اما خلاصه: از یک سو داستان سرباز ترسویی (به نام سعید) روایت می شود که به هنگام عملیات در سر مرز می گریزد و از سوی دیگر روایت زندانی (به نام علی ستوده)است که بخاطر نجات یکی از هم سلولی هایش دستور قتل مادرش را داده که بتواند به بهانه خاک کردن او از زندان بگریزد و پول دیه هم سلولی (سینا) را فراهم کند.(علت علاقه ی علی ستوده به سینا برایم قابل هضم نبود) از سوی دیگر روایت استوار و سربازی است که به او گزارش پیدا شدن چند جنازه در حوزه آنها را می دهند و آنها در صدد پیدا کردن مقتولین و قاتل بر میآیند. داستان ها بی آنکه ارتباطی باهم داشته باشند جدا جدا روایت می شوند و در سراشیبی گره گشایی داستان که تقریبا پنجاه صفحه آخر هستند بهم مرتبط می شوند. (این مسئله بنظرم ضعف داستان گویی بود.) علی ستوده که برای فراهم کردن پول با چند نفر همدست می شود موفق در دزدی بانک نمی شوند و به سمت مرز می روند و در طی راه بعلت اختلاف با یکی از همدستانش (جواد) در پمپ بنزین نزدیک مرز به او شلیک می کند. از بد ماجرا سرباز فراری هم در همان پمپ بنزین رویت می شود و او را نیز به قتل می رسانند و با کمک صاحب یمپ بنزین (ناصر) او را دفن می کنند و با راهنمایی ناصر شب را در اتاقکی که بعدها جنازه جواد و دوست همدستش (لالو -که همان شب توسط علی ستوده کشته می شود) پیدا می شود سر می کنند. روز بعد ناصر سراغ زنش می رود و طلاهای زنش را به مال خری می فروشد و با آنها راهی افغانستان می شود. استوار و سرباز نیز بعد از دیدن جنازه ها سراغ افراد گمشده میروند و کم و بیش رد ناصر و مال خر را در قضیه قتل ها پیدا می کنند.

[Negar Ahmadian · Rating 1 out of 5]

کتاب ضعیفی بود. نویسنده اصلا نمی دونست چی می خواد بگه. هیچ نکته مثبتی نداشت.

[Ali Javadi · Rating 4 out of 5]

داستانی غیر خطی که از سه داستان کوچک تر تشکیل شده که به موازات هم پیش میرن احتمالا نویسنده کتاب رو تحت تاثیر سینمای تارنتینو نوشته و خیلی خوب هم این کارو انجام داده و از پس داستان بر اومده .. تا اواسط کتاب داستان شاید گنگ و نامفهوم باشه ولی هرچی جلوتر میره گره های داستان به خوبی باز میشن . در کل شاید به خاطر سبک داستان و اصطلاحات خاصی که مختص فرهنگ جنوب و به خصوص استان کرمان هستن کتاب برای خیلیا خسته کننده بشه ولی با این وجود خوندنش خالی از لطف نیست

[Roja - روجا · Rating 3 out of 5]

خوب ساخته و پزداخته شد ه بود . تقریبن نمی تونستم بزارمش کناز اما به نظر م بد جایی تموم شد. نه که یه پابان خوش رو بخوام اما خیلی شخصیت ها به نظرم رو هوا موندن...