What do you think?
Rate this book
Ρέιβεν Σίτυ: Η τελευταία Βαβέλ
Επτά μέρες στη Ρέιβεν Σίτυ.
Επτά μέρες στην τελευταία Βαβέλ.
Η Ρέιβεν Σίτυ, η τελευταία Βαβέλ στον κόσμο του μέλλοντος, είναι μια πόλη όπου η συννεφιά κυριαρχεί στον ουρανό και στην ψυχή των κατοίκων της, οι οποίοι, ηττημένοι από το αδίστακτο σύστημα, είτε βουλιάζουν στην απάθεια είτε στρέφονται στη διαστροφή και το έγκλημα. Αλλά όχι όλοι. Ορισμένοι αντιστέκονται, έστω και κρυμμένοι στην Υπόγεια Πόλη ή στα χαλάσματα της Παλιάς Πόλης.
Κάτοικος της Ρέιβεν Σίτυ, και ο ντετέκτιβ Ντέμιαν Κρόου που αγαπά την τζαζ και έχει αδυναμία στο ωραίο φύλο, προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις ουλές από το μυστηριώδες παρελθόν του με όπλο του τον κυνισμό και το χιούμορ, και πιστεύει ότι όλοι είναι ικανοί για τα πάντα - άρα, για τα χειρότερα.
Τη Δευτέρα θα αναλάβει μια φαινομενικά απλή υπόθεση απάτης. Σύντομα, θα βρεθεί να καταδιώκει έναν κατά συρροή δολοφόνο που προβαίνει σε τελετουργικούς φόνους, αφήνοντας κάθε φορά πίσω του κι ένα σύμβολο του ζωδιακού κύκλου. Έως την Κυριακή, ο Ντέμιαν -ύστερα από αγωνιώδη περιπλάνηση στα κακόφημα σοκάκια του λιμανιού και στους αιθέρες με τα ιπτάμενα αυτοκίνητα, στα πορνεία της Τσάινα Τάουν και στις υπόγειες κρυψώνες των ορκισμένων εχθρών της κυβέρνησης- θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια τρομακτική αλήθεια που υπερβαίνει κάθε φαντασία.
Ο Χάρης Χριστοφορίδης, αξιοποιώντας την ατμόσφαιρα του νουάρ, επινοεί έναν μελλοντικό κόσμο, ο οποίος συνδυάζει τον τρόμο του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, τη φιλοσοφία της μετα-matrix, την αγωνία του Φίλιπ Ντικ για την κατάρρευση του πολιτισμού και την απειλή του ολοκληρωτισμού, καθώς και τη μεταφυσική του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
Ένα μυθιστόρημα με διαρκείς ανατροπές, που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα.
Επτά μέρες στην τελευταία Βαβέλ.
Η Ρέιβεν Σίτυ, η τελευταία Βαβέλ στον κόσμο του μέλλοντος, είναι μια πόλη όπου η συννεφιά κυριαρχεί στον ουρανό και στην ψυχή των κατοίκων της, οι οποίοι, ηττημένοι από το αδίστακτο σύστημα, είτε βουλιάζουν στην απάθεια είτε στρέφονται στη διαστροφή και το έγκλημα. Αλλά όχι όλοι. Ορισμένοι αντιστέκονται, έστω και κρυμμένοι στην Υπόγεια Πόλη ή στα χαλάσματα της Παλιάς Πόλης.
Κάτοικος της Ρέιβεν Σίτυ, και ο ντετέκτιβ Ντέμιαν Κρόου που αγαπά την τζαζ και έχει αδυναμία στο ωραίο φύλο, προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις ουλές από το μυστηριώδες παρελθόν του με όπλο του τον κυνισμό και το χιούμορ, και πιστεύει ότι όλοι είναι ικανοί για τα πάντα - άρα, για τα χειρότερα.
Τη Δευτέρα θα αναλάβει μια φαινομενικά απλή υπόθεση απάτης. Σύντομα, θα βρεθεί να καταδιώκει έναν κατά συρροή δολοφόνο που προβαίνει σε τελετουργικούς φόνους, αφήνοντας κάθε φορά πίσω του κι ένα σύμβολο του ζωδιακού κύκλου. Έως την Κυριακή, ο Ντέμιαν -ύστερα από αγωνιώδη περιπλάνηση στα κακόφημα σοκάκια του λιμανιού και στους αιθέρες με τα ιπτάμενα αυτοκίνητα, στα πορνεία της Τσάινα Τάουν και στις υπόγειες κρυψώνες των ορκισμένων εχθρών της κυβέρνησης- θα κληθεί να αντιμετωπίσει μια τρομακτική αλήθεια που υπερβαίνει κάθε φαντασία.
Ο Χάρης Χριστοφορίδης, αξιοποιώντας την ατμόσφαιρα του νουάρ, επινοεί έναν μελλοντικό κόσμο, ο οποίος συνδυάζει τον τρόμο του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, τη φιλοσοφία της μετα-matrix, την αγωνία του Φίλιπ Ντικ για την κατάρρευση του πολιτισμού και την απειλή του ολοκληρωτισμού, καθώς και τη μεταφυσική του Έντγκαρ Άλαν Πόε.
Ένα μυθιστόρημα με διαρκείς ανατροπές, που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα.
506 pages, Paperback
First published May 1, 2008
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 26, 2014
Οκ, τι να πρωτοπείς για αυτό το βιβλίο? Βρισκόμαστε πολύ μπροστά στο μέλλον, με τη Ρέιβεν Σίτυ να έχει απομείνει ως η μοναδική κατοικίσιμη πόλη στον κόσμο. Αρχίζουν να γίνονται τελετουργικοί φόνοι στην Chinatown και εδώ μπαίνει ο φοβερός μας Ντέμιεν Κρόου, (ο ΚΡΟΟΥ στη ΡΕΙΒΕΝ Σίτυ?μας κάνει πλάκα?), φανταστικός ντετέκτιβ κλπ κλπ, με άσχημο παρελθόν κλπ-κλπ, και αδυναμία στις όμορφες γυναίκες (όπου αδυναμία διάβασε καρδιά αγγινάρα). Το παληκάρι είναι πιο άτυχο και από τον Ντόναλντ γιατί το soundtrack της ζωής του είναι το "Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει" αλλά δεν το βάζει κάτω. Και μετά από μια βδομάδα τρεξίματος, ατυχημάτων και πολλών φόνων φυσικά, καταλήγει να αντιμετωπίσει το τέρας της Ρέιβεν Σίτυ, τον Ψυχοβόρο. Και εδώ είμαστε στα 2/3 του βιβλίου, το οποίο έχει αισθητική noir, σαν τις διαφημίσεις του 11880 ένα πράγμα. Άσχημη γυναίκα δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, μουσική άλλη από jazz απαγορεύεται, το dress code είναι ιταλική μαφία χωρίς τη γραβάτα και τα παιχνιδίσματα με το φως (μέσα απο γρίλιες (τύπου 9 1/5 βδομάδες), κάτω από λάμπα του δρόμου κλπ.)έρχονται σωρό.
Στο τελευταίο 1/3 του βιβλίου μπερδεύτηκε ο εκδότης και έβαλε παρωδία του Harry Potter. Ο καψερός ο Ντέμιαν ανακαλύπτει την υπόγεια πόλη των Ζηλωτών, οι οποίοι του λένε πως αυτός έχει τη δύναμη να κάνει ντα τον Ψυχοβόρο (You're a wizardHarry εε, Ντέμιεν!). Και αφού μάθει την ιστορία του Ψυχοβόρου, (που δεν ήθελε να γίνει μονόκερος αλλά να πιει το αίμα του μονοκέρου για να γίνει αθάνατος -σας θυμίζει τίποτα???)πάει να τον αντιμετωπίσει.
Στο γιατί τα τραβάει όόόλα αυτά ο Ντέμιεν, ο Ψυχοβόρος-Voldemort του απαντάει πως είναι ο τελευταίος μια παλιάς γενιάς και πρέπει να τον εξαφανίσει. Αυτό. Καμία άλλη πληροφορία. Ποιας γενιάς?Τίνος είναι? Είναι από τους Ναΐτες Ιππότες?Από μάγους?Ο γιος της Sailor Moon?Τι????Δεν θα μάθουμε. Τελειώνουμε φυσικά, αν και αιματοβαμμένα, με happy end.
Σαν ιστορία ήταν ευκολοδιάβαστη και έφυγε σχετικά γρήγορα. Με ενόχλησε πολύ το γεγονός ότι ανέφερε το θάνατο της κόρης του ξανά και ξανά και το πόσο του είχε στοιχήσει αλλά ποτέ δεν είπε το όνομά της. Φάνηκε σαν να είχε μπει σφήνα το γεγονός ότι είχε παιδί για μεγαλύτερη δραματοποίηση. Επίσης ο τρόπος γραφής είναι σαν να έχει κακόμεταφραστεί ένα οκ βιβλίο, από τα αγγλικά στα ελληνικά. Ώρες ώρες διόρθωνα το μεταφραστή και μετά θυμόμουν ότι είναι από έλληνα συγγραφέα.
Δεν θα το πρότεινα το συγκεκριμμένο βίβλίο. Ενώ στην αρχή είναι αρκετά ατμοσφαιρικό, μετά βρίσκω άτυχη την απόπειρα του συγγραφέα να συνδυάσει sci-fi, dystopia, μυστήριο και φαντασία σε μια μόνο ιστορία.
Στο τελευταίο 1/3 του βιβλίου μπερδεύτηκε ο εκδότης και έβαλε παρωδία του Harry Potter. Ο καψερός ο Ντέμιαν ανακαλύπτει την υπόγεια πόλη των Ζηλωτών, οι οποίοι του λένε πως αυτός έχει τη δύναμη να κάνει ντα τον Ψυχοβόρο (You're a wizard
Στο γιατί τα τραβάει όόόλα αυτά ο Ντέμιεν, ο Ψυχοβόρος-Voldemort του απαντάει πως είναι ο τελευταίος μια παλιάς γενιάς και πρέπει να τον εξαφανίσει. Αυτό. Καμία άλλη πληροφορία. Ποιας γενιάς?Τίνος είναι? Είναι από τους Ναΐτες Ιππότες?Από μάγους?Ο γιος της Sailor Moon?Τι????Δεν θα μάθουμε. Τελειώνουμε φυσικά, αν και αιματοβαμμένα, με happy end.
Σαν ιστορία ήταν ευκολοδιάβαστη και έφυγε σχετικά γρήγορα. Με ενόχλησε πολύ το γεγονός ότι ανέφερε το θάνατο της κόρης του ξανά και ξανά και το πόσο του είχε στοιχήσει αλλά ποτέ δεν είπε το όνομά της. Φάνηκε σαν να είχε μπει σφήνα το γεγονός ότι είχε παιδί για μεγαλύτερη δραματοποίηση. Επίσης ο τρόπος γραφής είναι σαν να έχει κακόμεταφραστεί ένα οκ βιβλίο, από τα αγγλικά στα ελληνικά. Ώρες ώρες διόρθωνα το μεταφραστή και μετά θυμόμουν ότι είναι από έλληνα συγγραφέα.
Δεν θα το πρότεινα το συγκεκριμμένο βίβλίο. Ενώ στην αρχή είναι αρκετά ατμοσφαιρικό, μετά βρίσκω άτυχη την απόπειρα του συγγραφέα να συνδυάσει sci-fi, dystopia, μυστήριο και φαντασία σε μια μόνο ιστορία.
November 6, 2015
Αναρωτιέμαι ακόμη, γιατί μου συμβαίνει αυτό που μου συμβαίνει.
Έχω διχαστεί. Από τη μια πέρασα καλά (τουλάχιστον τις πρώτες 450 σελίδες) παρ' όλο που είδα κι εγώ την υπερβολική χρήση της άνω τελείας, τις ελληνικούρες στους διαλόγους -και τις αγγλικούρες επίσης-, το κενό των χαρακτήρων κλπκλπκλπ. Από την άλλη, αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να το χαρακτηρίσουμε πρωτόλειο. Πρωτόλειο είναι τελικά το πρώτο βιβλίο που εκδίδεις ή το πρώτο βιβλίο που γράφεις; Γιατί πιστεύω ειλικρινά ότι δεν πρέπει να είναι το πρώτο βιβλίο που έχει γράψει ο Χριστοφορίδης κι αυτό με βάζει σε σκέψεις.
Στην αρχή νόμισα ότι θα έγραφε το Blade Runner. Ύστερα αναγνώρισα σκηνές από το Robocop. Πιο μετά μου θύμισε Johny Mnemonic και στο τέλος rpg με φιρεμπόλες. Πλοκή με τρύπες μεγάλες, με τα πάντα να του έρχονται βολικά. Ηρωικοί και τίμιοι τρίτοι χαρακτήρες -μα ούτε ένας να μην του τη φέρει στο τέλος;- που πάνε ηρωικά στο θάνατο. Άλλο να περνάς και ν' αφήνεις πίσω σου πτώματα κι άλλο να φεύγεις κι αυτοί που σε αποχαιρετάνε να πάνε να γίνουν πτώματα με τη θέλησή τους.
Και παρ' όλα αυτά...
Ομολογώ το διασκέδασα. Έχει κάτι από την αισθητική του Μικρού Ήρωα, του Μικρού Καου-Μπόυ, της Μάσκας και του Μυστηρίου, όπου ξέρεις ότι στην επόμενη σελίδα θα διαβάσεις κάτι εξώφθαλμα φτιαχτό κι όμως δε σε πειράζει. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να γελάει -να γελάει!- με το ότι στη μοναδική πόλη που έμεινε στη γη (πουθενά δεν αναφέρει πώς έγινε κι έμεινε μόνο αυτή) ο σκληροτράχηλος ντετέκτιβ καπνίζει Lucky Strike κι ακούει τζαζ. Ελάχιστα με ενόχλησε το γεγονός ότι μένει σε κάποιο από τα ψηλά πατώματα των ουρανοξυστών, αλλά παθαίνει ίλιγγο με το παραμικρό, ειδικά στα σημεία που ο συγγραφέας θέλει να δείξει πόσο ψηλά είναι το μέρος...
Έχω διχαστεί. Από τη μια πέρασα καλά (τουλάχιστον τις πρώτες 450 σελίδες) παρ' όλο που είδα κι εγώ την υπερβολική χρήση της άνω τελείας, τις ελληνικούρες στους διαλόγους -και τις αγγλικούρες επίσης-, το κενό των χαρακτήρων κλπκλπκλπ. Από την άλλη, αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να το χαρακτηρίσουμε πρωτόλειο. Πρωτόλειο είναι τελικά το πρώτο βιβλίο που εκδίδεις ή το πρώτο βιβλίο που γράφεις; Γιατί πιστεύω ειλικρινά ότι δεν πρέπει να είναι το πρώτο βιβλίο που έχει γράψει ο Χριστοφορίδης κι αυτό με βάζει σε σκέψεις.
Στην αρχή νόμισα ότι θα έγραφε το Blade Runner. Ύστερα αναγνώρισα σκηνές από το Robocop. Πιο μετά μου θύμισε Johny Mnemonic και στο τέλος rpg με φιρεμπόλες. Πλοκή με τρύπες μεγάλες, με τα πάντα να του έρχονται βολικά. Ηρωικοί και τίμιοι τρίτοι χαρακτήρες -μα ούτε ένας να μην του τη φέρει στο τέλος;- που πάνε ηρωικά στο θάνατο. Άλλο να περνάς και ν' αφήνεις πίσω σου πτώματα κι άλλο να φεύγεις κι αυτοί που σε αποχαιρετάνε να πάνε να γίνουν πτώματα με τη θέλησή τους.
Και παρ' όλα αυτά...
Ομολογώ το διασκέδασα. Έχει κάτι από την αισθητική του Μικρού Ήρωα, του Μικρού Καου-Μπόυ, της Μάσκας και του Μυστηρίου, όπου ξέρεις ότι στην επόμενη σελίδα θα διαβάσεις κάτι εξώφθαλμα φτιαχτό κι όμως δε σε πειράζει. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να γελάει -να γελάει!- με το ότι στη μοναδική πόλη που έμεινε στη γη (πουθενά δεν αναφέρει πώς έγινε κι έμεινε μόνο αυτή) ο σκληροτράχηλος ντετέκτιβ καπνίζει Lucky Strike κι ακούει τζαζ. Ελάχιστα με ενόχλησε το γεγονός ότι μένει σε κάποιο από τα ψηλά πατώματα των ουρανοξυστών, αλλά παθαίνει ίλιγγο με το παραμικρό, ειδικά στα σημεία που ο συγγραφέας θέλει να δείξει πόσο ψηλά είναι το μέρος...
January 31, 2014
Από όπου και να το πιάσεις, το βιβλίο μπάζει.
Αρχικά, πίστεψα ότι το βιβλίο προσπαθεί να παντρέψει τεχνολογία με νουάρ.
Το επιπλέον αυτό στοιχείο της τεχνολογίας δεν βοηθάει καθόλου στην εξέλιξη της πλοκής μέχρι το τέλος. Ακόμη και τα αυτοκίνητα προσγειώνονται και οδηγούνται κανονικά για να βρεις να παρκάρεις(?!).
Ήδη είχα σκυλοβαρεθεί τη ζωή μου στα 3/4 του βιβλίου, και από εκεί και μετά η πλοκή χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. ΜΑΓΕΙΑ, κυρίες και κύριοι. ΝΑΙ. Ουσιαστικά το τελευταίο 1/4 του βιβλίου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Ο ήρωας από ένας κυνικός ντετέκτιβ μετατρέπεται σε ένα άβουλο, πειθήνιο ον.
Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου δύσκολο να "κοιτάξει" κανείς πίσω από τις γραμμές για να δει ένα συγγραφέα χωρίς ίχνος φαντασίας που προσπαθεί να ενώσει τα "ξόρκια" από το World of Warcraft, το νουάρ από τα βιβλία που διαβάζει στον ελεύθερό του χρόνο και το Sci-fi στοιχείο που του έμεινε από το Mass Effect.
tl;dr:
Χρειάζεται ΤΕΡΑΣΤΙΟ ταλέντο για να παντρέψεις με επιτυχία ΔΥΟ παράταιρα παραμυθιακά στοιχεία, και ένας ατάλαντος συγγραφέας προσπάθησε να παντρέψει ΤΡΙΑ. *facepalm*
Αρχικά, πίστεψα ότι το βιβλίο προσπαθεί να παντρέψει τεχνολογία με νουάρ.
Το επιπλέον αυτό στοιχείο της τεχνολογίας δεν βοηθάει καθόλου στην εξέλιξη της πλοκής μέχρι το τέλος. Ακόμη και τα αυτοκίνητα προσγειώνονται και οδηγούνται κανονικά για να βρεις να παρκάρεις(?!).
Ήδη είχα σκυλοβαρεθεί τη ζωή μου στα 3/4 του βιβλίου, και από εκεί και μετά η πλοκή χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. ΜΑΓΕΙΑ, κυρίες και κύριοι. ΝΑΙ. Ουσιαστικά το τελευταίο 1/4 του βιβλίου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Ο ήρωας από ένας κυνικός ντετέκτιβ μετατρέπεται σε ένα άβουλο, πειθήνιο ον.
Δυστυχώς, δεν είναι καθόλου δύσκολο να "κοιτάξει" κανείς πίσω από τις γραμμές για να δει ένα συγγραφέα χωρίς ίχνος φαντασίας που προσπαθεί να ενώσει τα "ξόρκια" από το World of Warcraft, το νουάρ από τα βιβλία που διαβάζει στον ελεύθερό του χρόνο και το Sci-fi στοιχείο που του έμεινε από το Mass Effect.
tl;dr:
Χρειάζεται ΤΕΡΑΣΤΙΟ ταλέντο για να παντρέψεις με επιτυχία ΔΥΟ παράταιρα παραμυθιακά στοιχεία, και ένας ατάλαντος συγγραφέας προσπάθησε να παντρέψει ΤΡΙΑ. *facepalm*
June 30, 2014
Σήμερα τελείωσα ένα βιβλίο που μου άφησε άριστες εντυπώσεις.Μιλάω για το <<ΡΕΙΒΕΝ ΣΙΤΥ>> του λαρισαίου Χάρη Χριστοφορίδη. Ένα φοβερό αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου με στοιχεία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.Συναρπαστική πλοκή,έντονα συναισθήματα,ονειρεμένες τοποθεσίες,ζωντανοί χαρακτήρες,υπαινικτικός τρόμος και αλλεπάλληλες ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη ζωντανό μέχρι το τέλος.
December 23, 2014
Είναι καλό για πρώτη προσπάθεια αλλά όχι για έκδοση. Έχει πολλά τεχνικά λάθη πέρα του περιεχομένου. Πρέπει να δουλέψει την εστίαση. Ενώ είναι εσωτερική λέει πράγματα που την καθιστούν μηδενική. Φαίνεται ότι του έχει ξεφύγει.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews