Eldhúsmellur er nútímasaga og umhverfið svo ljóslifandi dregið upp að flestir munu kannast við sig. Sögusvið er í íslenskum útgerðarbæ, nánar til tekið Seyðisfirði. Aðalpersóna er fertug skipstjórafrú sem fær unga vinkonu sína í heimsókn og fer upp frá því að skoða hjónaband sitt og hlutskipti í nýju ljósi. Höfundur hefur hér valið sér viðfangsefni sem er ofarlega á baugi og fjallar um það á djarflegan og nýstárlegan hátt.
Ekki er minna um verð sú íslenska veruleikalýsing sem sagan færir með sér, frá römmum hvunndegi til hátíðarinnar í saumaklúbbnum þar sem höfundur fer á kostum. Snjallar umhverfis- og persónulýsingar eiga ekki minnstan þátt í því hvað sagan verður lifandi - og sannfærandi.
Eldhúsmellur hlaut verðlaunin í skáldsagnasamkeppni þeirri sem Mál og menning efndi til í tilefni af fertugsafmæli félagsins 1977. (af bókarkápu)
Þegar mér verður hugsað til þess hve gríðarlega stór hluti af lífi okkar litast af umburðarleysi, fordómum og ofbeldi gleðst ég við þá tilhugsun að þegar ég var órafjarri því að vera fæddur og móðir mín ekki nema sex ára hafi Guðlaugur Arason keypt sér ljóskastara og meinað illsku heimsins að athafna sig í myrkrinu lengur.
Bókin Eldhúsmellur er, í einu orði sagt, meistaraverk. Með fyrsta kaflanum slettist tilvera hinnar buguðu konu á strigann með slíkri tilfinningu að minnstu mætti muna að ég lyki lestrinum þar. Hinsvegar er bókin svo listilega skrifuð, persónurnar svo yndislega smíðaðar að ekkert hefði getað haldið mér frá því að gleypa þessa sögu í mig.
Það eru fáar, sárafáar bækur sem ég get skotist í gegnum á einum sólarhring. Aðallega vegna þess að eitthvað í söguþræðinum, karaktersköpuninni eða orðaflæðinu er ábótavant og ég þarf að stoppa og hugleiða hvað það er sem heldur mér frá því að einbeita mér að framgangi þessarar sögu. Það er víst að Eldhúsmellur er bók sem enginn maður ætti að sleppa því að lesa og því þá heldur konur. Í henni rúmast svo tímalaus sannleikur að allt sem í henni stendur á við í nútímasamfélagi. Bók sem lætur engan ósnortinn.