"Δεν ήθελα να σκοτώσω κανένα, αλλ’ αυτό δεν εμπόδισε να σκοτώσω τρεις!... Στο δικαστήριο αθωώθηκα κι ο κόσμος μου ’ριξε δίκιο...". Ένα βιβλίο για κάθε άνθρωπο, κάθε ηλικίας. Ένα έργο δυνατών αισθημάτων και συνεχών συγκρούσεων. Ένα μυθιστόρημα από τα καλύτερα της ελληνικής πεζογραφίας, που συγκλονίζουν την καρδιά μας.
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από Ζακυνθινό πατέρα και από μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Πόλη, όταν ο Γρηγόριος ήταν έντεκα μηνών και εγκαθίσταται στη Ζάκυνθο. Μετά το γυμνάσιο ο Ξενόπουλος παρακολουθεί μαθήματα φυσικομαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Όμως, η λογοτεχνία και η δημοσιογραφία τον αποσπούν οριστικά. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής του. Το 1890 ο Γεώργιος Δροσίνης του προτείνει και αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην Εστία. Το 1896 ο ιδιοκτήτης του παιδικού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων» Νικόλαος Παπαδόπουλος τον παίρνει αρχισυντάκτη και αργότερα του αναθέτει τη διεύθυνση του περιοδικού. Αν και είναι επηρεασμένος από τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές ανακατατάξεις, δεν περιορίζεται μέσα στα πλαίσια του ηθογραφικού μυθιστορήματος, αλλά προχωράει και ασχολείται με την περιγραφή των ψυχικών ικανοτήτων των ηρώων του. Γίνεται ένας ψυχογράφος που τηρεί όμως αυστηρά την αντικειμενικότητά του. Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής. Ο Ξενόπουλος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1951 στην Αθήνα μακριά από το αγαπημένο του νησί.
I read this book 3 years ago during my summer holidays. I usually prefer romantic books with HEA for that occasion, but this didn't disappoint me.
Laoura is a girl who loves passionately and kills passionately too. I would call her killings as Crimes of Passion. Many people do wrong by her and one of them is the love of her life. After that, how can one remain sane?
I would recommend this book to everyone. The writing is very good and it flows. It is fast paced and a bit melodramatic (like all the Greek books I've read :P). The funny thing is that I get different impressions when I read the same book in different languages. This happens every time. The translation is so important.
Κλασσικός, αγαπημένος Ξενόπουλος. Όλα τα βιβλία του είναι τόσο όμορφα, τόσο γαλήνια και αποπνεονται σχεδόν όλα από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα. Όσο λαμπερές περιγραφές τοποθεσιών και ανθρώπων κι αν έχουν τα βιβλία του, δεν τους λείπει το μελαγχολικό ύφος και τις περισσότερες φορές το τραγικό φινάλε που είτε λυτρώνει τους ήρωες, είτε τους βρίσκει ως θεία δική. Η Λάουρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ξεκίνησε υποτονικα, τόσο που έλεγα πως τούτη τη φορά θα απογοητευθώ, έκανα λάθος, όμως, γιατί ο Ξενόπουλος μέχρι τώρα δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ και οφείλω να παραδεχτώ πως είναι ο αγαπημένος μου Έλληνας συγγραφεας και ανυπομονώ για τα άλλα βιβλία του, βεβαιη πως θα με ταξιδέψουν στον υπέροχο κόσμο που τόσο όμορφα ξέρει να πλάθει ο μέγιστος αυτός εργάτης της λογοτεχνίας!!!!
Γενικά ηταν ενα ευχάριστο βιβλίο.Εύκολη γραφή,απλή και ενδιαφέρουσα πλοκή,λίγες σελίδες,πολλές συνομιλίες στο μυθιστόρημα..Ενα εύκολο βιβλιο.Ειναι για όλες τις ηλικίες και για όλες τις προτιμήσεις.Ειναι το πρώτο βιβλιο που έχω διαβάσει απο τον Γρηγόρη Ξενόπουλο και μου φάνηκε καλο.Με κούρασε κάποιες φορές, διότι ειχε λέξεις εποχής(σανζάνι,φαμόζο,τράφος κλπ) και το γλωσσάρι ηταν στις τελευταίες σελίδες στο βιβλιο που έχω, οπότε έπρεπε να ανατρέχω στο γλωσσάρι με αποτέλεσμα όλο αυτο να με κουράζει.Κατα τα άλλα ήταν ενα καλό βιβλίο..
Ο Ξενόπουλος δημιούργησε στο βιβλίο του μία αδίσταχτη και σκληρή γυναίκα. Η Λάουρα δεν μπαίνει σε καλούπια και θέλει να κάνει πάντα το δικό της. Όπλο της είναι η ομορφιά της. Είναι αυταρχική και δεν υπολογίζει καθόλου τα συναισθήματα των άλλων.
Ο πιο κοντινός της άνθρωπος είναι ο ξάδερφος της ο Φρέντος. Εκμεταλλεύεται το αίσθημα που έχει για την ίδια και τον χρησιμοποιεί. Σε μία κοινή δεξίωση που πάνε μαζί γνωρίζει τον Γώγο, έναν νεαρό με ευγενικά αισθήματα.
Η σχέση των τριών προσώπων της ιστορίας είναι τραγική. Είναι σε μία διαρκή διαμάχη το καλό με το κακό. Τα όρια ξεφεύγουν γρήγορα και τα αποτελέσματα των πράξεων είναι ολέθρια για όλους. Ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα που σε μαγεύει με τις περιγραφές του αλλά κυρίως για το πόσο ωραία ο συγγραφέας δημιούργησε άρτιους χαρακτήρες. Κάθε βιβλίο του είναι ένα μαγικό ταξίδι σε μία Λογοτεχνία από τα παλιά που διέπεται από ρομαντισμό.
Ένα από τα ομορφότερα ζακυνθινά μυθιστορήματα του Ξενόπουλου, στο οποίο δεν βάζω 5 αστεράκια μόνο και μόνο γιατί είναι λίγο μελοδραματικό. Μου άρεσε πολύ η περιγραφή της Ζακύνθου της εποχής, οι ζωντανοί διάλογοι με το τοπικό ιδίωμα, το πλούσιο λεξιλόγιο, η ευαισθησία με την οποία ψυχογραφεί τη Λάουρα, τον Φρέντο, ακόμα και τον Γώγο... Το ταλέντο του Ξενόπουλου είναι ότι σε τοποθετεί μέσα σε κάθε ιστορία, σε κάνει να νιώθεις ότι ζεις από κοντά τους ήρωές του, ότι τους βλέπεις...
Ένα βιβλίο για όλες τις ηλικίες... Δεν ήταν έτσι όπως το περίμενα βέβαια, αλλά ήταν ευχάριστο. Είχε αρκετούς ιδιωματισμούς στο λεξιλόγιο εκείνης της εποχής...και παρόλο που έχει λεξικό από πίσω, προτίμησα να μην το χρησιμοποιήσω...έτσι κατάφερα να χαθώ μέσα στις περιγραφές και να το απολαύσω!
Ένα βιβλίο που ενώ στην αρχή κουράζει με τον έρωτα τον 2 πρωταγωνιστών, της Λάουρα και του ξαδέρφου της Φρέντο, από την μέση και μετά αποκτά ενδιαφέρον και ξετυλίγονται οι δύο χαρακτήρες. Φυσικά το τέλος είναι ανατρεπτικό και λυτρωτικό, και για τον αναγνώστη αλλά και για την Λάουρα.
Σε αντίθεση με το Το φάντασμα τη Λάουρα τη διάβασα κυρίως με αφορμή το σχολείο και ομολογώ ότι οι περιγραφές με έκαναν λίγο να βαριέμαι... Τώρα αυτό όταν ήμουν στη Γ' γυμνασίου. Σήμερα ίσως και να μου άρεσε.