Ανάμεσα σε τρεις γυναίκες

by Γρηγόριος Ξενόπουλος, Γρηγόριος Ξενόπουλος

Ένα έργο διαφορετικότερο από τα γνωστά έργα του συγγραφέα. Μια πλοκή δυνατών ερωτικών συγκρούσεων ενός άνδρα ανάμεσα σε τρεις γυναίκες. Ένα δίλημμα στον ήρωα του έργου. Να παραμείνει πιστός στη γυναίκα του ή να συνδέσει τη ζωή του με την κατά πολύ μικρότερή του Τίνα, που κυριολεκτικά τον έχει ξεμυαλίσει με την τρυφερότητα της ηλικίας της;

288 pages, Paperback

First published January 1, 1984

About the author

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1867 από Ζακυνθινό πατέρα και από μητέρα Φαναριώτισσα. Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Πόλη, όταν ο Γρηγόριος ήταν έντεκα μηνών και εγκαθίσταται στη Ζάκυνθο. Μετά το γυμνάσιο ο Ξενόπουλος παρακολουθεί μαθήματα φυσικομαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Όμως, η λογοτεχνία και η δημοσιογραφία τον αποσπούν οριστικά. Συνεργάζεται με όλες σχεδόν τις εφημερίδες και τα περιοδικά της εποχής του.
Το 1890 ο Γεώργιος Δροσίνης του προτείνει και αναλαμβάνει αρχισυντάκτης στην Εστία. Το 1896 ο ιδιοκτήτης του παιδικού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων» Νικόλαος Παπαδόπουλος τον παίρνει αρχισυντάκτη και αργότερα του αναθέτει τη διεύθυνση του περιοδικού.
Αν και είναι επηρεασμένος από τις ευρωπαϊκές πολιτιστικές ανακατατάξεις, δεν περιορίζεται μέσα στα πλαίσια του ηθογραφικού μυθιστορήματος, αλλά προχωράει και ασχολείται με την περιγραφή των ψυχικών ικανοτήτων των ηρώων του. Γίνεται ένας ψυχογράφος που τηρεί όμως αυστηρά την αντικειμενικότητά του. Ο Ξενόπουλος έγραψε με την ίδια επιτυχία και δράματα και κωμωδίες κυρίως με θέμα τον έρωτα. Τα έργα του είναι ηθογραφίες που αναδεικνύουν τη ζωή μιας εποχής η μιας τοπικής κοινωνίας, τοπικές και εποχικές ιδιαιτερότητες παίρνουν συχνά ισχύ άγραφων νόμων που επιβάλλονται μέσα από την κοινωνία. Τα έργα του ταξινομούνται είτε στη Ζάκυνθο είτε στην Αθήνα και ο Ξενόπουλος έρχεται να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των δύο Σχολών, της Αθηναϊκής και της Επτανησιακής. Ο Ξενόπουλος πέθανε σε μεγάλη ηλικία το 1951 στην Αθήνα μακριά από το αγαπημένο του νησί.

Reviews

[Paradoxe · Rating 4 out of 5]

Έχω σταματήσει αρκετό καιρό τώρα να γράφω κριτικές, για τα βιβλία που διαβάζω. Κυρίως, γιατί ύστερα απ’ τον κρότο που έκανε ένα πολύ προσωπικό γεγονός μέσα μου, διανύω μια περίοδο επούλωσης, που με ωθεί σε μια πιο ερμητική στάση. Ωστόσο, γι’ αυτό το βιβλίο, έχω κάτι να πω.

Είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα. Ξεδιπλώνει μπροστά μας μεν όλα αυτά που περιμένουμε να συναντήσουμε στον Ξενόπουλο: το χέρι που απλώνει να σε πάει βόλτα στην παλιά Ελλάδα και σε απόψεις και πρακτικές και ιδέες, όμως στο βάθος υπάρχει ένας άλλος πολύ κοφτερός συγγραφέας, που βρίσκεται εκεί για να ακυρώνει το επίγραμμα που ο ίδιος έθεσε για τον εαυτό του, με τη διττή έννοια. Τα λέει μεν ρητά και ξεκάθαρα, για να μπορεί να τα καταλάβει κι ο μαθητής κι ο Παλαμάς. Μόνο που άλλους υποδοχείς έχει ο μαθητής κι άλλους ο Παλαμάς. Κι ενώ ο από πάνω συγγραφέας ποντάρει στο μαθητή, ο από κάτω στοχεύει στον Παλαμά, ή σε όποιον διατίθεται να το κάνει.

Έτσι, έχουμε πρωτίστως τη Δώρα. Η Δώρα είναι ένας κατ’ εξοχήν χειριστικός χαρακτήρας και ο οποίος κάνει όντως, gaslighting σε δυο ανθρώπους και είναι παράλληλα ένας μη διαθέσιμος συναισθηματικά άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος που έχει αποφασίσει, να ζήσει τη ζωή του, να αισθάνεται και να συναισθάνεται μόνο μέσα σε ένα κλειστό σωλήνα, σε κενό αέρος, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα και χέρια ανθρώπων.

Η Τίνα δεν είναι επίσης, ένας άνθρωπος, μιας εποχής που παρήλθε. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που θα συναντήσεις σήμερα, αύριο, ή συνάντησες χθες. Είναι το είδος του ανθρώπου που αφήνεται να τον φέρουν. Και η σκιαγράφηση μιας τέτοιας προσωπικότητας, γίνεται σε δυο επίπεδα. Το ένα είναι χοντροκομμένο και βαρύγδουπο και το άλλο από κάτω, περιλαμβάνει όλα εκείνα τα σημεία που όταν ενωθούν σχηματίζουν μια ευθεία με ορισμένη διεύθυνση, άσχετα απ’ το ποια είναι η φορά της. Είναι οι πραγματικά επικίνδυνοι άνθρωποι. Είναι αυτοί που συναποτελούν τον όχλο. Είναι αυτοί που ζουν ανενόχλητοι τη ζωή τους, χωρίς να την καταλαβαίνουν να περνάει και χωρίς να ξεχωρίζουν φάσεις όπως η χαρά και η ευτυχία, ή η λύπη και η θλίψη.

Ο Παύλος είναι, ο ίδιος ανώριμος χαρακτήρας που υπάρχει σε κάθε εποχή. Που δε χρειάστηκε να κουραστεί για να γίνει. Είχε το μαξιλαράκι που του επέτρεψε να μην κουραστεί για να γίνει, να μην κουραστεί για να αποκτήσει, να πάρει μόνο εύκολες αποφάσεις και να είναι κοντά μόνο σε ανθρώπους που του έκαναν τα χατίρια. Είναι αυτός που δεν αβγατίζει μια περιουσία, αλλά ούτε και την κατασπαταλάει και να πει μετά, με χάρη, γαμώτο, το απόλαυσα. Και να πρέπει μετά να παλέψει, για να ξανανέβει στην τσουλήθρα. Είναι ένας άνθρωπος τρομαγμένος. Όπως, τρομαγμένος είναι κάθε άνθρωπος που άνοιξε ένα παράθυρο μέσα του και είδε πως υπάρχει και μια άλλη οντότητα, ένα παιδί που θέλει τον εαυτό του να το αγκαλιάζει. Και αντ’ αυτού το πέταξε έξω και κάθισε αυτός, ο ίδιος από μέσα. Γιατί του ήταν μπορετό, του ήταν βολικό.

Και ο Κωστάκης, το καλό, ήσυχο παιδί, που έχει επίγνωση πως επειδή μιλάει σπάνια, όταν το κάνει, κερδίζει τα βλέμματα. Ο μωρός, ο φιλόδοξος, ο φλύαρος, ο κακομαθημένος, ο άνθρωπος μιας εποχής και κάθε εποχής, που άλλοτε έλεγε χρέος και άλλοτε λέει, πρέπει. Και δε βλέπει τη διάκριση ανάμεσα στο πρέπει και στο θέλω, παρά μόνο όταν ξεφυλλίζει λευκώματα, που το θέλω γίνεται στατική εικόνα και που παρόλ’ αυτά όμως, έχει και τη συναίσθηση πως το πρέπει αυτό που πιστεύει, στρεβλό, ή σωστό, θα το υποστηρίξει, με κάθε κόστος. Και αυτό το κόστος, μπορεί να είναι ανυπολόγιστο.

Και η Μίννα. Που δυστυχώς, δεν αναπτύχθηκε όσο θα έπρεπε.

[Maria · Rating 3 out of 5]

«Ζήτησα το καλύτερο,βρήκα το χειρότερο,ξαναγυρίζω σ’ εκείνο που είχα»

[Margaret · Rating 2 out of 5]

Παρ όλον ότι πρόκειται για μια γοητευτική περιγραφή ηθών και συμπεριφορών των αρχών του περασμένου αιώνα, νομίζω πως είναι από τα μάλλον αδύναμα έργα του Ξενόπουλου.

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 3 out of 5]

Η Δώρα και η Τίνα γνωρίζονται με αφορμή την κοινή τους αγάπη για τον ποιητή Βαλκάνη. Η μία τον αγαπάει με όλο της το είναι και η άλλη λατρεύει το λογοτεχνικό του πλούτο. Με αφορμή ένα γράμμα που αποφασίζει να στείλει η Τίνα στον ποιητή δίνει το έναυσμα να ξεκινήσει μία ιστορία γεμάτη εξομολογήσεις, λάθη και πάθη.

Σαν αναγνώστης δεν θα σταθώ τόσο στην θεματολογία του βιβλίου καθώς έχουν γραφτεί πολλές τέτοιες αλλά και παρόμοιες ιστορίες. Αυτό που μου άρεσε είναι ο εκλεπτυσμένος ερωτισμός και το μήνυμα που καταφέρνει να περάσει ο συγγραφέας. Το βιβλίο παρουσιάζει μία άλλη Αθήνα που υπήρχε περισσότερος ρομαντισμός και αθωότητα. Στα πρόσωπα των δύο γυναικών αντικατοπτρίζεται ο έρωτας ως δύναμη μυθική που κάνει κάθε κύτταρο του κορμιού να αποζητά τον άλλον. Υπάρχει βέβαια και η άλλη εκδοχή που ο έρωτας είναι καταστροφικός και μπορεί ένας ενθουσιασμός να γκρεμίσει τα πάντα.

Ένα πολύ όμορφο ανάγνωσμα γεμάτο από ωραία και άδολα συναισθήματα.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.

[Nota Fousteri · Rating 2 out of 5]

Δεν ειναι κακό βιβλίο απλα προσωπικά δε μου ταίριαξε καθώς γενικά δεν μου αρέσουν τα αποκλειστικά ρομαντικά βιβλία. Αρκετά ρηχό, χωρίς συγγραφική μαεστρία. Κάπως το βαρέθηκα και το τελείωσα για να εχω αποψη σχετικά με τον Ξενόπουλο.

[Evi Routoula · Rating 4 out of 5]

Η Δώρα αγαπά με έναν έρωτα παράξενο και μεγαλειώδη τον ποιητή Πέτρο Βαλκάνη. Αυτός είναι παντρεμένος με την Μίνα, και έτσι η Δώρα θαυμάζει το ταλέντο του, σέβεται τον άνθρωπο και τον αγαπά από μακριά. Κάποια στιγμή όμως ο Βαλκάνης θα νιώσει έλξη για την πανέμορφη αλλά εντελώς αδιάφορη για αυτόν- Τίνα. Η Δώρα θα πείσει την Τίνα να ανταποκριθεί στον έρωτα του Βαλκάνη, να κάνει αυτό που δεν μπορεί και δεν θέλει να κάνει η ίδια.
Ωραίο ψυχογράφημα από τον Γρηγόριο Ξενόπουλο.

[Eleni Makridou · Rating 2 out of 5]

"Αλλά ποιος μπόρεσε ποτέ ν'αγαπήσει ή να μισήσει, να θυμηθεί ή να ξεχάσει από συμφωνία;"

[Antonio Papadourakis · Rating 3 out of 5]

Εξωπραγματική ερωτική ιστορία, που είναι ενδιαφέρουσα περισσότερο για την περιγραφή των ηθών της Αθήνας του 1890.
Ο παντρεμένος με τη Μίννα ποιητής Πέτρος Βαλκάνης ερωτεύεται την δεκαοκτάχρονη Τίνα που τον θαύμαζε σαν ποιητή και υποβοηθείται από την άλλη νεαρή θαυμάστρια του Δώρα. Η Δώρα τον αγαπάει τόσο πολύ, που προκειμένου να τον βλέπει ευτυχισμένο, αρχικά σπρώχνει την Τίνα στην αγκαλιά του Βαλκάνη, και στο τέλος όταν αυτή η σχέση δεν τελεσφορεί τον επανασυνδέει με τη Μίννα ενώ την έχει ερωτευθεί ο ποιητής.
Συμπέρασμα ο 'μεγάλος' ποιητής είναι τυπικό δείγμα επιπολαιότητας και ανωριμότητας, άρα δεν πρέπει και να αξίζει λογοτεχνικά...

[Θεόφιλος · Rating 4 out of 5]

Διασκεδαστικό, με πολύ ωραία αφήγηση και εξαιρετική πλοκή.
Μεγάλη ανακατώστρα η Δώρα παιδιά.

Η ζύμη για πίτσα γίνεται ως εξής:
500gr αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
330ml νερό,
1/2 φακελάκι ξηρή μαγιά,
1 κ.γ. αλάτι,
30ml ελαιόλαδο.

Αφού φουσκώσει η ζύμη, την ανοίγουμε. Φουρνίζεται αμέσως σε αντίθεση με τη φοκάτσια που την αφήνουμε να φουσκώσει ξανά.
Ψήνετε στους 220 βαθμούς και 5' πριν τη βγάλετε τοποθετήστε το ταψί στη βάση του φούρνου για να γίνει τραγανή και από κάτω.

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛ · Rating 1 out of 5]

Δε μου άρεσε καθόλου το τέλος.Κατανοώ ότι περιγράφει μια άλλη εποχή, αλλά ένιωσα ότι δεν υπήρξε Νέμεσις για τον πρωταγωνιστή.

[Christiana Hadji · Rating 4 out of 5]

Όπως πάντα ο Ξενόπουλος καταφέρνει να μας ψυχαγωγήσει αλλά και να μας προβληματίσει, περνώντας μας μέσα από τα έργα του σπουδαία ηθικά διδάγματα.