What do you think?
Rate this book
Για την αγάπη της γεωμετρίας
"«Για την αγάπη της γεωμετρίας»: το πικρότατο χρονικό της νιότης. Κεντρική ηρωίδα η Ανατολή Μπότσαρη που μεγαλώνει όπως μπορεί σε μια μεσοαστική οικογένεια στο κέντρο της Αθήνας... Μια οικογένεια συνηθισμένη, ίσως όχι και τόσο... 1971, 1972, 1973... 1990, 1999...
Τα γεγονότα: ένας εφηβικός έρωτας, μια εγκατάλειψη, μια ακόμη εγκατάλειψη, δυο αποτυχίες απανωτές, ύστερα αρρώστιες, αναρρώσεις: να γονατίζεις εφτά φορές και να σηκώνεσαι οχτώ... Ίσως και να μη σηκώνεσαι την όγδοη φορά...
Ακολουθεί μια αυτοκτονία, ο συνηθισμένος εφιάλτης του εγκλεισμού: πριν απ’ αυτά, ταπεινώσεις, απώλειες, συμβιβασμοί.
Το πικρότατο χρονικό της νιότης."
Τα γεγονότα: ένας εφηβικός έρωτας, μια εγκατάλειψη, μια ακόμη εγκατάλειψη, δυο αποτυχίες απανωτές, ύστερα αρρώστιες, αναρρώσεις: να γονατίζεις εφτά φορές και να σηκώνεσαι οχτώ... Ίσως και να μη σηκώνεσαι την όγδοη φορά...
Ακολουθεί μια αυτοκτονία, ο συνηθισμένος εφιάλτης του εγκλεισμού: πριν απ’ αυτά, ταπεινώσεις, απώλειες, συμβιβασμοί.
Το πικρότατο χρονικό της νιότης."
- GenresFiction
348 pages, Kindle Edition
First published November 1, 2011
1 person is currently reading
83 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
February 14, 2013
Πίστευα ότι η Σώτη Τριανταφύλλου είναι άλλη μία συγγραφέας του συρμού, που βγάζει βιβλία με τη σέσουλα, για να διαβάζονται ένα καλοκαίρι και μετά να εξαφανίζονται στον ωκεανό της παραλογοτεχνίας της σύγχρονης Ελλάδας. Ένα post με έκανε να αγοράσω το τελευταίο βιβλίο της.
Η Ανατολή Μπότσαρη, η ηρωίδα του μυθιστορήματος, ξεδιπλώνει τη συνηθισμένη ζωή της μέσα από δεκαετίες περίεργες: δικτατορία, ψυχρός πόλεμος, ροκ επανάσταση, πτώση του τείχους. Προσπαθεί να επιβιώσει πνευματικά μέσα σε μια αλλοπρόσαλλη οικογένεια. Ο μπαμπάς ένας κομμουνιστής του γλυκού νερού. Η μαμά απούσα. Η γιαγιά αυταρχική. Ο αδελφός μουγκός. Το συγγενολόι για τα σίδερα. Τελικά αυτή η ίδια μπαίνει στα σίδερα. Παντρεύεται. Χωρίζει. Ο εφηβικός της έρωτας ζει και πεθαίνει. Όνειρα ποδοπατημένα, ματωμένα, χτυπημένα. Να προσπαθείς και να αποτυχαίνεις. Να λες αν δεν δοκιμάσω, θα το έχω πάντα απωθημένο, και να αποτυχαίνεις. Δύο φορές. Ίσως τελικά να μην το ήθελες πραγματικά, απλά να μην είχες κάτι καλύτερο να κάνεις. Αηδία, αποτροπιασμός, να εύχεσαι άνθρωποι να πεθάνουν. Άνθρωποι να πεθαίνουν. Suck me, Freud! Και η γεωμετρία να χαμογελά.
Ένα μυθιστόρημα τρυφερό, σκληρό, ανάλαφρο και βαρύ μαζί. Η γραφή πρωτότυπη με εναλλαγές της αφήγησης από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο. Ο αφηγηματικός λόγος δυνατός που σε κρατάει σε εγρήγορση, με πισωγυρίσματα ευχάριστα και απρόσμενα. Ένα υπέροχο βιβλίο, όχι για τις διακοπές του καλοκαιριού. Για τις διακοπές του εφησυχασμού μας.
Η Ανατολή Μπότσαρη, η ηρωίδα του μυθιστορήματος, ξεδιπλώνει τη συνηθισμένη ζωή της μέσα από δεκαετίες περίεργες: δικτατορία, ψυχρός πόλεμος, ροκ επανάσταση, πτώση του τείχους. Προσπαθεί να επιβιώσει πνευματικά μέσα σε μια αλλοπρόσαλλη οικογένεια. Ο μπαμπάς ένας κομμουνιστής του γλυκού νερού. Η μαμά απούσα. Η γιαγιά αυταρχική. Ο αδελφός μουγκός. Το συγγενολόι για τα σίδερα. Τελικά αυτή η ίδια μπαίνει στα σίδερα. Παντρεύεται. Χωρίζει. Ο εφηβικός της έρωτας ζει και πεθαίνει. Όνειρα ποδοπατημένα, ματωμένα, χτυπημένα. Να προσπαθείς και να αποτυχαίνεις. Να λες αν δεν δοκιμάσω, θα το έχω πάντα απωθημένο, και να αποτυχαίνεις. Δύο φορές. Ίσως τελικά να μην το ήθελες πραγματικά, απλά να μην είχες κάτι καλύτερο να κάνεις. Αηδία, αποτροπιασμός, να εύχεσαι άνθρωποι να πεθάνουν. Άνθρωποι να πεθαίνουν. Suck me, Freud! Και η γεωμετρία να χαμογελά.
Ένα μυθιστόρημα τρυφερό, σκληρό, ανάλαφρο και βαρύ μαζί. Η γραφή πρωτότυπη με εναλλαγές της αφήγησης από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο. Ο αφηγηματικός λόγος δυνατός που σε κρατάει σε εγρήγορση, με πισωγυρίσματα ευχάριστα και απρόσμενα. Ένα υπέροχο βιβλίο, όχι για τις διακοπές του καλοκαιριού. Για τις διακοπές του εφησυχασμού μας.
December 31, 2016
Εντελώς χαριστικά τα δύο αστεράκια για το πρώτο μισό του βιβλίου.
Από την μέση και μετά, ο γάμος με τον κνίτη, το Χάρβαρντ, τραγούδια, τραγούδια, στίχοι, στίχοι, ένα συνονθύλευμα αυτολύπησης αλλά και αυτοθαυμασμού εις την ν , για να πω και εγώ κάτι μαθηματικό.
Αναρωτιέμαι πόσο αυτοβιογραφικό είναι αυτό το βιβλίο ; Από σκόρπιες πληροφορίες που έχω για την συγγραφέα, θα έλεγα αρκετά-αν και μόνο αυτή ξέρει. Πόσο της μοιάζει η ηρωίδα ; Θα έλεγα πολύ-αν και μόνο αυτή ξέρει. Στο τέλος όλο αυτό ο αχταρμάς αυτολύπησης- ο μπαμπάς ο αριστερός με έδερνε, ο σύζυγος ο αριστερός με έδερνε (και μετά πάνε οι αριστεροί in real life και της πετάνε αυγά)- και αυτοθαυμασμού-είμαι πολύ έξυπνη ακόμη και για το Χάρβαρντ μαδερφακερς, στον ελεύθερο μου χρόνο λύνω εξισώσεις και επιδιορθώνω υπολογιστές- δεν με ενδιέφερε καθόλου. Ή έστω με έκανε να μην με ενδιαφέρει. Και όχι άλλα ροκ τραγούδια να χαρείς-όπως και η άλλη η ροκ γκόμενα-συγγραφεύς Χίλντα Παπαδημητρίου. Οπότε όμως το βιβλίο έπιανε τα μυστικά και ψέματα της οικογένειας Μπότσαρη ακουμπούσε νεύρο. Και μετά έπιανε την αντιπαθητική περσόνα της πρωταγωνίστριας και ακουμπούσε τα δικά σου νεύρα.
Από την μέση και μετά, ο γάμος με τον κνίτη, το Χάρβαρντ, τραγούδια, τραγούδια, στίχοι, στίχοι, ένα συνονθύλευμα αυτολύπησης αλλά και αυτοθαυμασμού εις την ν , για να πω και εγώ κάτι μαθηματικό.
Αναρωτιέμαι πόσο αυτοβιογραφικό είναι αυτό το βιβλίο ; Από σκόρπιες πληροφορίες που έχω για την συγγραφέα, θα έλεγα αρκετά-αν και μόνο αυτή ξέρει. Πόσο της μοιάζει η ηρωίδα ; Θα έλεγα πολύ-αν και μόνο αυτή ξέρει. Στο τέλος όλο αυτό ο αχταρμάς αυτολύπησης- ο μπαμπάς ο αριστερός με έδερνε, ο σύζυγος ο αριστερός με έδερνε (και μετά πάνε οι αριστεροί in real life και της πετάνε αυγά)- και αυτοθαυμασμού-είμαι πολύ έξυπνη ακόμη και για το Χάρβαρντ μαδερφακερς, στον ελεύθερο μου χρόνο λύνω εξισώσεις και επιδιορθώνω υπολογιστές- δεν με ενδιέφερε καθόλου. Ή έστω με έκανε να μην με ενδιαφέρει. Και όχι άλλα ροκ τραγούδια να χαρείς-όπως και η άλλη η ροκ γκόμενα-συγγραφεύς Χίλντα Παπαδημητρίου. Οπότε όμως το βιβλίο έπιανε τα μυστικά και ψέματα της οικογένειας Μπότσαρη ακουμπούσε νεύρο. Και μετά έπιανε την αντιπαθητική περσόνα της πρωταγωνίστριας και ακουμπούσε τα δικά σου νεύρα.
January 23, 2016
Αν και δεν τα πάω καλά με τα μαθηματικά και ο τίτλος κάπως με προκατέλαβε, εν τούτοις το βιβλίο με απορρόφησε χωρίς αντιστάσεις.
Εκείνο που μπορώ να πω μετά την ανάγνωση του είναι ότι βίωσα έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, που εναλλάσσονταν από σελίδα σε σελίδα. Κάποιες φορές αισθανόμουν ένα βάρος στο στήθος, μια πίκρα στο στόμα, μια μεγάλη θλίψη και ήθελα να αναστείλω την ανάγνωση. Μετά πάλι, το βιβλίο μου δημιουργούσε την αίσθηση του καλειδοσκόπιου και επιθυμούσα να βυθιστώ στα ποικίλα χρώματα του.
Ευαίσθητο το αισθητήριο της συγγραφέως παγίδεψε ένα σωρό χαρακτήρες και τους ξεδίπλωσε βυθισμένους στην ανημπόρια τους. Η μητέρα - άβουλη απούσα, ο πατέρας δυνάστης αδυνάτων, επιτυχημένος - αποτυχημένος, ο μικρός αδελφός - σάντουιτς ανάμεσα στις πατρικές προσδοκίες και στην ευφυϊα της αδελφής, ο Παύλος σπουδασμένος ανίκανος, ανήμπορος να ανοίξει φτερά, ο Μιχάλης καθηλωμένος στο επαρχιώτικο όραμα της επιτυχίας.
Οι χαρακτήρες παρελαύνουν ως ένας ετερόκλητος θίασος του οποίου βασίλισσα αναδεικνύεται η Ανατολή. Η μικρή, πονεμένη, ήσυχη, σχιζοφρενής Ανατολή που είναι ευτυχισμένη με τα ελάχιστα, που μεγενθύνει τα ψίχουλα αγάπης που της πετάγονται, που δε ζητάει τίποτα, που είναι ευτυχισμένη με τη μουσική της και τη γεωμετρία, που τελικά κανένας δεν την κατάλαβε. Περιφέρεται μέσα στη ζωή σαν οπτασία ζώντας αφηρημένα με τα λίγα που έχει. Και ζει νοσταλγώντας το παρελθόν, το πολύ στενό παρελθόν των προεφηβικών και εφηβικών της χρόνων, τότε που όλα ήταν πιο απλά.
Μεγάλες οι αντιφάσεις του χαρακτήρα του πατέρα της Ανατολής, Λευτέρη. Διάψευση ήταν ακόμα και το ίδιο το όνομα του. Δεν υπήρξε ελεύθερος σε τίποτα. Παρά τη μόρφωση και το σχηματικό πολιτικό πιστεύω του αρνήθηκε να αποδεχτεί την ιδιαιτερότητα της κόρης του, να τη δει ως προσόν, να φερθεί στην ίδια με τρυφερότητα, να της δώσει λίγη αγάπη. Μεγάλη απογοήτευση και μεγάλη αποτυχία ολόκληρης της ζωής του.
Θα προτιμούσα ένα διαφορετικό εξώφυλλο.
Εκείνο που μπορώ να πω μετά την ανάγνωση του είναι ότι βίωσα έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Πολλά και διαφορετικά συναισθήματα, που εναλλάσσονταν από σελίδα σε σελίδα. Κάποιες φορές αισθανόμουν ένα βάρος στο στήθος, μια πίκρα στο στόμα, μια μεγάλη θλίψη και ήθελα να αναστείλω την ανάγνωση. Μετά πάλι, το βιβλίο μου δημιουργούσε την αίσθηση του καλειδοσκόπιου και επιθυμούσα να βυθιστώ στα ποικίλα χρώματα του.
Ευαίσθητο το αισθητήριο της συγγραφέως παγίδεψε ένα σωρό χαρακτήρες και τους ξεδίπλωσε βυθισμένους στην ανημπόρια τους. Η μητέρα - άβουλη απούσα, ο πατέρας δυνάστης αδυνάτων, επιτυχημένος - αποτυχημένος, ο μικρός αδελφός - σάντουιτς ανάμεσα στις πατρικές προσδοκίες και στην ευφυϊα της αδελφής, ο Παύλος σπουδασμένος ανίκανος, ανήμπορος να ανοίξει φτερά, ο Μιχάλης καθηλωμένος στο επαρχιώτικο όραμα της επιτυχίας.
Οι χαρακτήρες παρελαύνουν ως ένας ετερόκλητος θίασος του οποίου βασίλισσα αναδεικνύεται η Ανατολή. Η μικρή, πονεμένη, ήσυχη, σχιζοφρενής Ανατολή που είναι ευτυχισμένη με τα ελάχιστα, που μεγενθύνει τα ψίχουλα αγάπης που της πετάγονται, που δε ζητάει τίποτα, που είναι ευτυχισμένη με τη μουσική της και τη γεωμετρία, που τελικά κανένας δεν την κατάλαβε. Περιφέρεται μέσα στη ζωή σαν οπτασία ζώντας αφηρημένα με τα λίγα που έχει. Και ζει νοσταλγώντας το παρελθόν, το πολύ στενό παρελθόν των προεφηβικών και εφηβικών της χρόνων, τότε που όλα ήταν πιο απλά.
Μεγάλες οι αντιφάσεις του χαρακτήρα του πατέρα της Ανατολής, Λευτέρη. Διάψευση ήταν ακόμα και το ίδιο το όνομα του. Δεν υπήρξε ελεύθερος σε τίποτα. Παρά τη μόρφωση και το σχηματικό πολιτικό πιστεύω του αρνήθηκε να αποδεχτεί την ιδιαιτερότητα της κόρης του, να τη δει ως προσόν, να φερθεί στην ίδια με τρυφερότητα, να της δώσει λίγη αγάπη. Μεγάλη απογοήτευση και μεγάλη αποτυχία ολόκληρης της ζωής του.
Θα προτιμούσα ένα διαφορετικό εξώφυλλο.
December 2, 2019
Ωραίο βιβλιο, βουτηγμένο σε μια ελαφριά θλιψη, για πράγματα που δεν αντέχουν και σπάνε ευκολα, δηλαδή οι σχέσεις, και σε πρωτο πλανο, οι οικογενειακές, με την ηρωίδα να παλευει με τα ζωντανά της φαντάσματα και το ροκ εν ρολ που την σωζει πάντα, αλλά στο τέλος δεν γλυτωνει κανείς, μονο αυτοί που φταιξανε.
Γλυκούλη βιβλίο παρόλη την πικρα του, και σε αντίθεση με άλλα της βιβλία που τα παρατάς στη μέση, αυτό σε παίρνει μαζί του στο άρμα του μέχρι το τέλος, που σημαίνει οτι καλο έφτιαξε η συγγραφέας μας.
Γλυκούλη βιβλίο παρόλη την πικρα του, και σε αντίθεση με άλλα της βιβλία που τα παρατάς στη μέση, αυτό σε παίρνει μαζί του στο άρμα του μέχρι το τέλος, που σημαίνει οτι καλο έφτιαξε η συγγραφέας μας.
September 25, 2013
Αυτή είναι η ιστορία της Ανατολής, ενός κοριτσιού, μιας γυναίκας που δεν μοιάζει και πολύ ή ίσως και καθόλου με τις άλλες. Αυτή δεν κάνει όνειρα για να φτιάξει σπίτι, δεν ψάχνει τον τέλειο άντρα και δεν θέλει να σπουδάσει δικηγόρος για να έχει δουλειά στρωμένη, όπως ονειρεύεται ο μπαμπάς της.
Η Ανατολή βλέπει τον κόσμο με το δικό της ξεχωριστό βλέμμα, τον αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο, κι είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που τη βάζουν σε μπελάδες, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τη γνωρίζουν πιστεύουν ότι είναι τρελή για δέσιμο. Δύο μοναχά άνθρωποι την καταλαβαίνουν: ο καθηγητής της των μαθηματικών και ο γείτονας και καλύτερός της φίλος Παύλος. Τον Παύλο τον γνωρίζει από μικρή και ίσως να είναι το μοναδικό πλάσμα το οποίο θα μπορούσε να πει ότι είχε αγαπήσει. Μαζί έπαιξαν, μαζί έκλεψαν -το αυτοκίνητο του μπαμπά της-, μαζί ανακάλυψαν τις πρώτες ερωτικές συγκινήσεις και πολλές πολλές μουσικές. Εξάλλου, όπως σκεφτόταν εκείνος: «Για την Ανατολή, σε κάθε περίσταση, υπάρχει ένα τραγούδι. Ένα τουλάχιστον».
Η Ανατολή ωστόσο δεν ήταν μόνο ερωτευμένη με τη μουσική, αλλά και με τη γεωμετρία – σε πολλές μάλιστα περιστάσεις μπορούσε να περιγράψει τις σκέψεις της χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα. Κι αυτό την έσπαγε σε πολλούς, μα πάνω απ’ όλα στον μπαμπά της. Ο μπαμπάς! Ο επαναστάτης του γλυκού νερού. Ο κομμουνιστής. Αυτός που έκανε δήλωση μετανοίας την εποχή της δικτατορίας και παρά το ότι πίστευε στα δίκια των λαών, στα δικαιώματα των φτωχών και στα λοιπά τραγικά, διέθετε ένα τεράστιο διαμέρισμα, εγγλέζα γκουβερνάντα για τα παιδιά και ακόμη κι ένα δουλικό, ένα νιο κορίτσι από κάποιο χωριό. Επαναστάτης με τα όλα του δηλαδή.
Ο μπαμπάς ήταν ο μεγάλος εχθρός της Ανατολής, αλλά είχε κι άλλους. Πολλούς. Οι εχθροί της δεν ήταν όσοι δεν την καταλάβαιναν, αλλά όσοι δεν την αποδέχονταν. Κι αν ο ένας τη χτυπούσε πού και πού, οι άλλοι τη μαστίγωναν με τη γλώσσα. Αλλά αυτή δεν μάσαγε. Τους έφτυνε την περιφρόνησή της, κλείνονταν στο δωμάτιό της, άκουγε μουσική και έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας, όταν φυσικά δεν έκανε παρέα με τον Παύλο.
Για τον Παύλο, όταν ήταν μικρή, έκανε μεγάλα όνειρα, ή μάλλον είχε γι’ αυτόν ένα μεγάλο όνειρο: ότι δεν θα άλλαζε ποτέ και πώς κάποια μέρα θ’ άνοιγε ένα δισκάδικο, όπου θα χρησιμοποιούσε τις γνώσεις του για καλό σκοπό. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα έφευγε στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντάς τη μόνη. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα συμβιβαζόταν, αναγνωρίζοντας μια αλήθεια που δεν ήταν η δική του. «Κάποτε είχα αισθήματα: ήταν μια αρρώστια που κόλλησα στην εφηβεία μου», σκέφτεται τώρα. Αλλά η Ανατολή έχει τις δικές της απόψεις: «Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας θα χάσουν και τις δύο» και «Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι δεν θέλουν να κάνουν».
Ο Παύλος ωστόσο δεν υπήρξε ο μοναδικός άντρας στη ζωή της Ανατολής. Ήταν και ο Μιχάλης. Ο Μιχάλης, τον οποίο παντρεύτηκε σχεδόν για πλάκα. Ένας νεαρός ιδεαλιστής, Κνίτης με τα όλα του. Κάποιος που πίστευε τυφλά στις αλήθειες του κόμματος και όχι σ’ αυτές της ζωής και ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και να πηδάει τις συντρόφισσες από το να ξοδεύει χρόνο μαζί της. Είχαν επικούς καυγάδες, γλυκές συμφιλιώσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Εκείνη ήθελε να ζήσει τη ζωή της, εκείνος τη ζωή των άλλων.
Το Για την αγάπη της γεωμετρίας είναι μια ιστορία για την αγάπη, για τις μουσικές, για τις πατριωτικές εμμονές και τις κομματικές παρωπίδες, για τα όνειρα που τις περισσότερες φορές δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα, αφού οι άνθρωποι δεν τολμούν στ’ αλήθεια να τα κυνηγήσουν, αλλά και για την τρέλα – πραγματική ή μη. Η Ανατολή είναι ένας χαρακτήρας αντισυμβατικός, που δεν χωράει σε κουτιά και κατηγοριοποιήσεις, που κάνει ό,τι κάνει επειδή το θέλει ή γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά ποτέ για τα μάτια των άλλων, που αρνείται ίσως να μεγαλώσει μέσα σ’ ένα κόσμο που δεν της αρέσει, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν της ζωής την ουσία. Μια γυναίκα φευγάτη, που αιωρείται ανάμεσα στα σχήματα και τις μουσικές και χαράζει πορείες στα μονοπάτια των ονείρων της.
Το βιβλίο αυτό θυμίζει κάποια από τα παλαιότερα της συγγραφέως, ίσως περισσότερο το Αύριο, μια άλλη χώρα, αλλά είναι πολύ καλύτερο από αυτά. Πιο ώριμο. Πιο μεστό. Και πιο ταξιδιάρικο – όχι τόσο στο χώρο όσο στο χρόνο, και στις ψυχές.
Η Ανατολή βλέπει τον κόσμο με το δικό της ξεχωριστό βλέμμα, τον αντιμετωπίζει με το δικό της τρόπο, κι είναι αυτά ακριβώς τα στοιχεία εκείνα που τη βάζουν σε μπελάδες, αφού οι περισσότεροι απ’ αυτούς που τη γνωρίζουν πιστεύουν ότι είναι τρελή για δέσιμο. Δύο μοναχά άνθρωποι την καταλαβαίνουν: ο καθηγητής της των μαθηματικών και ο γείτονας και καλύτερός της φίλος Παύλος. Τον Παύλο τον γνωρίζει από μικρή και ίσως να είναι το μοναδικό πλάσμα το οποίο θα μπορούσε να πει ότι είχε αγαπήσει. Μαζί έπαιξαν, μαζί έκλεψαν -το αυτοκίνητο του μπαμπά της-, μαζί ανακάλυψαν τις πρώτες ερωτικές συγκινήσεις και πολλές πολλές μουσικές. Εξάλλου, όπως σκεφτόταν εκείνος: «Για την Ανατολή, σε κάθε περίσταση, υπάρχει ένα τραγούδι. Ένα τουλάχιστον».
Η Ανατολή ωστόσο δεν ήταν μόνο ερωτευμένη με τη μουσική, αλλά και με τη γεωμετρία – σε πολλές μάλιστα περιστάσεις μπορούσε να περιγράψει τις σκέψεις της χρησιμοποιώντας γεωμετρικά σχήματα. Κι αυτό την έσπαγε σε πολλούς, μα πάνω απ’ όλα στον μπαμπά της. Ο μπαμπάς! Ο επαναστάτης του γλυκού νερού. Ο κομμουνιστής. Αυτός που έκανε δήλωση μετανοίας την εποχή της δικτατορίας και παρά το ότι πίστευε στα δίκια των λαών, στα δικαιώματα των φτωχών και στα λοιπά τραγικά, διέθετε ένα τεράστιο διαμέρισμα, εγγλέζα γκουβερνάντα για τα παιδιά και ακόμη κι ένα δουλικό, ένα νιο κορίτσι από κάποιο χωριό. Επαναστάτης με τα όλα του δηλαδή.
Ο μπαμπάς ήταν ο μεγάλος εχθρός της Ανατολής, αλλά είχε κι άλλους. Πολλούς. Οι εχθροί της δεν ήταν όσοι δεν την καταλάβαιναν, αλλά όσοι δεν την αποδέχονταν. Κι αν ο ένας τη χτυπούσε πού και πού, οι άλλοι τη μαστίγωναν με τη γλώσσα. Αλλά αυτή δεν μάσαγε. Τους έφτυνε την περιφρόνησή της, κλείνονταν στο δωμάτιό της, άκουγε μουσική και έλυνε ασκήσεις γεωμετρίας, όταν φυσικά δεν έκανε παρέα με τον Παύλο.
Για τον Παύλο, όταν ήταν μικρή, έκανε μεγάλα όνειρα, ή μάλλον είχε γι’ αυτόν ένα μεγάλο όνειρο: ότι δεν θα άλλαζε ποτέ και πώς κάποια μέρα θ’ άνοιγε ένα δισκάδικο, όπου θα χρησιμοποιούσε τις γνώσεις του για καλό σκοπό. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα έφευγε στο εξωτερικό για σπουδές, αφήνοντάς τη μόνη. Το μόνο που κάποτε ο Παύλος θα συμβιβαζόταν, αναγνωρίζοντας μια αλήθεια που δεν ήταν η δική του. «Κάποτε είχα αισθήματα: ήταν μια αρρώστια που κόλλησα στην εφηβεία μου», σκέφτεται τώρα. Αλλά η Ανατολή έχει τις δικές της απόψεις: «Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας θα χάσουν και τις δύο» και «Οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι δεν θέλουν να κάνουν».
Ο Παύλος ωστόσο δεν υπήρξε ο μοναδικός άντρας στη ζωή της Ανατολής. Ήταν και ο Μιχάλης. Ο Μιχάλης, τον οποίο παντρεύτηκε σχεδόν για πλάκα. Ένας νεαρός ιδεαλιστής, Κνίτης με τα όλα του. Κάποιος που πίστευε τυφλά στις αλήθειες του κόμματος και όχι σ’ αυτές της ζωής και ο οποίος ενδιαφερόταν περισσότερο για συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και να πηδάει τις συντρόφισσες από το να ξοδεύει χρόνο μαζί της. Είχαν επικούς καυγάδες, γλυκές συμφιλιώσεις, αλλά στο τέλος της ημέρας κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Εκείνη ήθελε να ζήσει τη ζωή της, εκείνος τη ζωή των άλλων.
Το Για την αγάπη της γεωμετρίας είναι μια ιστορία για την αγάπη, για τις μουσικές, για τις πατριωτικές εμμονές και τις κομματικές παρωπίδες, για τα όνειρα που τις περισσότερες φορές δεν γίνονται ποτέ πραγματικότητα, αφού οι άνθρωποι δεν τολμούν στ’ αλήθεια να τα κυνηγήσουν, αλλά και για την τρέλα – πραγματική ή μη. Η Ανατολή είναι ένας χαρακτήρας αντισυμβατικός, που δεν χωράει σε κουτιά και κατηγοριοποιήσεις, που κάνει ό,τι κάνει επειδή το θέλει ή γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, αλλά ποτέ για τα μάτια των άλλων, που αρνείται ίσως να μεγαλώσει μέσα σ’ ένα κόσμο που δεν της αρέσει, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν αναγνωρίζουν της ζωής την ουσία. Μια γυναίκα φευγάτη, που αιωρείται ανάμεσα στα σχήματα και τις μουσικές και χαράζει πορείες στα μονοπάτια των ονείρων της.
Το βιβλίο αυτό θυμίζει κάποια από τα παλαιότερα της συγγραφέως, ίσως περισσότερο το Αύριο, μια άλλη χώρα, αλλά είναι πολύ καλύτερο από αυτά. Πιο ώριμο. Πιο μεστό. Και πιο ταξιδιάρικο – όχι τόσο στο χώρο όσο στο χρόνο, και στις ψυχές.
July 20, 2019
Χρόνια μετά από τότε που ήμουν μικρή και διάβασα το Άλμπατρος και το Εργοστάσιο των Μολυβιών, και με είχαν συνεπάρει -τότε με είχαν συνεπάρει, αλλά τότε δεν ξέρω και τι καταλάβαινα, σήμερα μπορεί να είχα άλλη γνώμη- δεν περίμενα να ξαναδιαβάσω κάτι τόσο καλό. Και πράγματι έτσι έγινε. Παρόλα αυτά, το βιβλιο ήταν από μόνο του, χωρίς σύγκριση με τα αδέρφια του, ανέλπιστα ωραίο.
October 29, 2020
Τρία αστεράκια ακριβώς: που σημαίνει πως μου άρεσε. Αναμφίβολα η Σώτη έχει ταλέντο. Ένα μυθιστόρημα με αυτοβιογραφικά στοιχεία (τραβηγμένα στα άκρα εννοείται), και μια αίσθηση πικρίας να αναδύεται. Με ενόχλησε η ιδιαιτερότητα της ηρωίδας: η Ανατολή/Σώτη, που μεγαλώνει με μια Αγγλίδα γκουβερνάντα (με αποτέλεσμα να μάθει άπταιστα Αγγλικά), που λατρεύει το σουίνγκ, τα μπλουζ και το τουίστ, που ειναι παιδί θαύμα και φυσικά τρυφερή κι ευαίσθητη. Ροκ συγκροτήματα όπως οι Creedence και άλλες "ψαγμένες" αλλά σχεδόν άγνωστες μπάντες στην Ελλάδα της εποχής πλημμυρίζουν τις σελίδες του βιβλίου. Για τους Doors ή τους Led Zeppelin, για το Νέο Κύμα, ή τους Socrates κουβέντα ! Φαίνεται πως αυτά τα γκρουπάκια ήταν πολύ του συρμού για τα γούστα της ηρωίδας-συγγραφέως, η οποία πνιγόταν μέσα στην μετριότητα των γύρω της. Την Αθήνα την αποκαλεί " μια πόλη μικρή, μια πόλη τιποτένια". Υπάρχει μια ενοχλητική εκζήτηση σ' αυτή την "προχωρημένη" ηρωίδα που ζει ανάμεσα σε έναν αριστερό πατέρα-κτήνος τον οποίο μισεί, και σε μια επίσης αριστερή μητέρα-θύμα την οποία περιφρονεί. Αυτή η σχέση της ηρωίδας με τους γονείς της καθώς και τα στιχάκια ξενόγλωσσων τραγουδιών στους τίτλους των κεφαλαίων του βιβλίου με ενοχλούν αφάνταστα: όταν γράφεις ένα βιβλίο, το γράφεις για να αγγίξεις και άλλους μέσω αυτού-κι όχι για να μας δείξεις πόσα εσύ ξέρεις που εμείς δεν ξέρουμε ! Σημειώνω ενδεικτικά μία από τις πολλές ιδιαιτερότητες της ηρωίδας-όπως αυτή την εμμονή της με το τουίστ. Μας λέει λοιπόν: "Χόρευα στους ήχους των Creedence όπως ο Ζορμπάς. Χόρευα όπως ο Ζαρατούστρα". Όμως η σύνδεση του Ζορμπά με τους Creedence είναι γελοία ακόμη και ως λογοτεχνική υπερβολή. Και πολύ θα ήθελα να μας εξηγούσε η Σώτη πώς ακριβώς χόρευε ο Ζαρατούστρα ! Ευτυχώς το βιβλίο έχει και τις μεγάλες στιγμές του. Η δύναμη του λόγου είναι δεδομένη και δεν λείπουν οι εύστοχες παρατηρήσεις όπως :" ...αν η αγάπη για το ωραίο αναβάλλεται διαρκώς ώσπου να επικρατήσει το καλό στον κόσμο θα δημιουργηθεί μια αφόρητη κόλαση ". Πρόκειται το δίχως άλλο για ένα καλογραμμένο βιβλίο το οποίο όμως δεν με άγγιξε. Οι προβληματισμοί, τα όνειρα, οι επιδιώξεις και οι απογοητεύσεις της ηρωίδας με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
February 22, 2013
Πρόκειται για ένα από τα πιο καλογραμμένα βιβλία της Σώτης. Άμεσο, "to the point", καυστικό, πολυεπίπεδο... Η δε σύνδεση με τα μαθηματικά που επιχειρεί η συγγραφέας και οι μεταφορές που χρησιμοποιεί είναι πάρα πολύ εύστοχες.
Για όποιον ενδεχομένως περιμένει ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, δυστυχώς το "Για την αγάπη της γεωμετρίας" δεν είναι κάτι τέτοιο. Το διάβασα σε τέσσερις μέρες και ο λόγος ήταν ότι μου δημιούργησε τόσο ισχυρά συναισθήματα που δεν έπαυα στιγμή να το σκέφτομαι.
Για μένα το τέλειο βιβλίο είναι αυτό που με κάνει να ζηλεύω τον συγγραφέα του και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα πολύ να μπορούσα κι εγώ να γράψω κάτι τόσο όμορφο. Το "Για την αγάπη της γεωμετρίας" ανήκει σίγουρα σε αυτή την κατηγορία.
Για όποιον ενδεχομένως περιμένει ένα ανάλαφρο ανάγνωσμα, δυστυχώς το "Για την αγάπη της γεωμετρίας" δεν είναι κάτι τέτοιο. Το διάβασα σε τέσσερις μέρες και ο λόγος ήταν ότι μου δημιούργησε τόσο ισχυρά συναισθήματα που δεν έπαυα στιγμή να το σκέφτομαι.
Για μένα το τέλειο βιβλίο είναι αυτό που με κάνει να ζηλεύω τον συγγραφέα του και να σκέφτομαι ότι θα ήθελα πολύ να μπορούσα κι εγώ να γράψω κάτι τόσο όμορφο. Το "Για την αγάπη της γεωμετρίας" ανήκει σίγουρα σε αυτή την κατηγορία.
January 25, 2012
Ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της και σίγουρα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τελευταία.
May 15, 2012
Ωραία όπως πάντα η Σώτη..
March 3, 2013
αχ Σώτη μου
u'r a rare bird!
u'r a rare bird!
March 23, 2013
Με κάλυψαν τα προηγούμενα σχόλια οπότε να πω απλώς ότι είναι από τα καλύτερά της. Μεγάλο ταλέντο και μετριοπαθής, για αυτό και σε κάθε βιβλίο της γίνεται καλύτερη. Μπράβο Σώτη.
September 27, 2014
Ό,τι συνταγογράφησε ο γιατρός. Just what the doctor prescribed.
March 2, 2025
Πριν καν διαβάσω το βιβλίο είχα παρατηρήσει ότι ο χαρακτηρισμός του ως ‘‘γλυκόπικρο’’ αποτελούσε κοινό γνώμονα μεταξύ της πλειοψηφίας των κριτικών του. Αν και αρχικά έσπευσα να τον ανάγω σε κοινότοπο cliché, μετά το πέρας της ανάγνωσης αναγνωρίζω ότι παρά την απλότητα του, δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο εύστοχος χαρακτηρισμός για το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απωθημένα, θραύσματα συντετριμμένων ονείρων, ατελέσφορες προοπτικές και απραγματοποίητες βλέψεις συνθέτουν το αριστοτεχνικό ανάγλυφο της Ανατολής, της πρωταγωνίστριας του μυθιστορήματος της Τριανταφύλλου.
Ταλαντεύτηκα πολύ σχετικά με το πώς να βαθμολογήσω το βιβλίο αλλά ο γενικός απολογισμός των γεγονότων και των χαρακτήρων σε συνδυασμό με την υπεροχή (ως συνήθως) γραφή της Σώτης το βοήθησαν να αποσπάσει το τέσσερα του.
Υ.Γ : Αν και ενίοτε κατά τα την διάρκεια της ανάγνωσης με κούραζαν τόσο οι εκτενείς αναφορές στην rock της εποχής, όσο και η περιφρόνηση της Ανατολής/Σώτης για ότι ακολουθήσε (τουλάχιστον ειρωνικό μια fan των Creedence να χαρακτηρίζει τους Duran Duran ως μουσική για ηλίθιους) αλλά πραγματικά χαίρομαι που το βιβλίο μου υπενθύμισε ποσό αγαπώ το Astral Weeks του Van Morrison. Είχε δίκιο η Ανατολή. Υπερβολικά ωραίο.
‘‘Θα χάσεις αυτούς που αγαπάς· όλους· στο τέλος, θα χάσεις τον εαυτό σου και τη γη’’
Ταλαντεύτηκα πολύ σχετικά με το πώς να βαθμολογήσω το βιβλίο αλλά ο γενικός απολογισμός των γεγονότων και των χαρακτήρων σε συνδυασμό με την υπεροχή (ως συνήθως) γραφή της Σώτης το βοήθησαν να αποσπάσει το τέσσερα του.
Υ.Γ : Αν και ενίοτε κατά τα την διάρκεια της ανάγνωσης με κούραζαν τόσο οι εκτενείς αναφορές στην rock της εποχής, όσο και η περιφρόνηση της Ανατολής/Σώτης για ότι ακολουθήσε (τουλάχιστον ειρωνικό μια fan των Creedence να χαρακτηρίζει τους Duran Duran ως μουσική για ηλίθιους) αλλά πραγματικά χαίρομαι που το βιβλίο μου υπενθύμισε ποσό αγαπώ το Astral Weeks του Van Morrison. Είχε δίκιο η Ανατολή. Υπερβολικά ωραίο.
‘‘Θα χάσεις αυτούς που αγαπάς· όλους· στο τέλος, θα χάσεις τον εαυτό σου και τη γη’’
April 29, 2023
Ενδιαφέρον!
Ταλαντούχα πληγωμένη και σαλταρισμένη νεαρά της εποχής του πατέρα μου περιγράφει την ζωή στην ζώνη 14-ενηλικίωση στην Αθήνα από τη χούντα (γιεγιέδες και πάρτι με βερμούτ) έως το μιλένιουμ (βολεμένοι ΠΑΣΟΚες και γιαλαντζί ευτυχία).
Παρελάζει η οικογενειακή παράνοια της εποχής, αριστεροί γονείς του γλυκού νερού που έχουν ενοχές για το κότερο που ονειρεύονται και χεριάζουν σε κάθε ευκαιρία τα παιδιά, η θεία που εντρυφεί στα ταρώ, ο μπάρμπας που κυνηγάει πιτσιρίκες. Η Ελλάδα ως Ψωροκώσταινα.
Οι εφηβικοί έρωτες που απογοητεύουν, οι σύντροφοί μας που βολεύονται ρημάζοντας πρώτα και κύρια τον εαυτό τους.
Και στην αβανταδόρικη θεσάρα η Ανατολή, ευφυέστατη, ευαίσθητη, υψηλής αισθητικής αλλά λούζερ, τρελούτσικη και μετέωρη. Μια ωραία ελληνική ιστορία τύπου 'ο χαμένος τα παίρνει όλα'.
Η Σώτη πέτυχε πιστεύω εδώ κάτι αυθεντικό, δεν μπορώ να φανταστώ ότι το ανάγνωσμα δεν είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Και τεχνικά το βιβλίο είναι αξιόλογο.
Η θεματολογία είναι καθαρά ελληνική.
Ταλαντούχα πληγωμένη και σαλταρισμένη νεαρά της εποχής του πατέρα μου περιγράφει την ζωή στην ζώνη 14-ενηλικίωση στην Αθήνα από τη χούντα (γιεγιέδες και πάρτι με βερμούτ) έως το μιλένιουμ (βολεμένοι ΠΑΣΟΚες και γιαλαντζί ευτυχία).
Παρελάζει η οικογενειακή παράνοια της εποχής, αριστεροί γονείς του γλυκού νερού που έχουν ενοχές για το κότερο που ονειρεύονται και χεριάζουν σε κάθε ευκαιρία τα παιδιά, η θεία που εντρυφεί στα ταρώ, ο μπάρμπας που κυνηγάει πιτσιρίκες. Η Ελλάδα ως Ψωροκώσταινα.
Οι εφηβικοί έρωτες που απογοητεύουν, οι σύντροφοί μας που βολεύονται ρημάζοντας πρώτα και κύρια τον εαυτό τους.
Και στην αβανταδόρικη θεσάρα η Ανατολή, ευφυέστατη, ευαίσθητη, υψηλής αισθητικής αλλά λούζερ, τρελούτσικη και μετέωρη. Μια ωραία ελληνική ιστορία τύπου 'ο χαμένος τα παίρνει όλα'.
Η Σώτη πέτυχε πιστεύω εδώ κάτι αυθεντικό, δεν μπορώ να φανταστώ ότι το ανάγνωσμα δεν είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό. Και τεχνικά το βιβλίο είναι αξιόλογο.
Η θεματολογία είναι καθαρά ελληνική.
January 4, 2026
(3.5/5 )
“Όταν δεν πετυχαίνεις τίποτα, μην ρίχνεις το φταίξιμο στις συνθήκες, στους άλλους… φταις εσύ ο ίδιος”
Είχα πολλά χρόνια να διαβάσω Τριανταφύλλου και συνεχίζει να είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα συγγραφέας.
Μια γενιά που μεγάλωσε στην δεκαετία του 70-80 και η διήγηση παρουσιάζει την οπισθοδρομικότητα της ελληνικής κοινωνίας και το πόσο κάποιο (μεγάλο μέρος;) των γονιών την εποχής κατέστρεψαν τα παιδιά τους.
“Όταν δεν πετυχαίνεις τίποτα, μην ρίχνεις το φταίξιμο στις συνθήκες, στους άλλους… φταις εσύ ο ίδιος”
Είχα πολλά χρόνια να διαβάσω Τριανταφύλλου και συνεχίζει να είναι μια άκρως ενδιαφέρουσα συγγραφέας.
Μια γενιά που μεγάλωσε στην δεκαετία του 70-80 και η διήγηση παρουσιάζει την οπισθοδρομικότητα της ελληνικής κοινωνίας και το πόσο κάποιο (μεγάλο μέρος;) των γονιών την εποχής κατέστρεψαν τα παιδιά τους.
November 3, 2021
Ο τρόπος που γράφει είναι εξαιρετικός, δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω.. Οι περιγραφές καταπληκτικές. Τα κενά που κάνει και πετάει μία φράση ή ένα στίχο δίνουν ένταση σε αυτό που περιγράφει με τρόπο μοναδικό.
January 10, 2025
Ωραία γραφή. Όμορφες και γλαφυρές περιγραφές. Θλιβερή ιστορία, μια μελαγχολική ‘γεύση’ στο τέλος που σε κάνει να σκεφτείς πολύ για το πώς τα οικογενειακά βιώματα κ οι ενδοοικογενειακές συγκρούσεις μπορούν να διαμορφώσουν και να καταστρέψουν ζωές…
January 24, 2024
Απο τα καλυτερα της, τετοια δυναμη ψυχής και πείσματος που καταντά εξαντλητικό πρωτίστως για την ιδια, μετα απο αυτο το βιβλιο (που ταιριαζει κ με τα πρωτα της ) έριξε λιγο παλμούς η Σωτη, αγαπημενη παντα!
Displaying 1 - 20 of 20 reviews