What do you think?
Rate this book
Niets liever dan zwart
Antjie Krog is in 1992 een betrokken, politiek correcte ANC’er die al jarenlang alles doet wat in har vermogen ligt om het apartheidsregime dwars te zitten. Dan wordt voor har deur een bendeleider doodgeschoten. Het moordwapen blijkt verstopt onder haar stoep. Ongewild raakt ze betrokken bij de zwarte gemeenschap, zij het vanuit het perspectief van misdaad en geweld. Moet ze zwijgen of naar de politie gaan?
335 pages, Paperback
First published January 1, 2010
19 people are currently reading
287 people want to read
About the author
Antjie Krog
62 books97 followersKrog grew up on a farm, attending primary and secondary school in Kroonstad. In 1973 she earned a BA (Hons) degree in English from the University of the Orange Free State, and an MA in Afrikaans from the University of Pretoria in 1976. With a teaching diploma from the University of South Africa (UNISA) she would lecture at a segregated teacher’s training college for black South Africans.
She is married to architect John Samuel and has four children: Andries, Susan, Philip, and Willem. In 2004 she joined the Arts faculty of the University of the Western Cape.
She is married to architect John Samuel and has four children: Andries, Susan, Philip, and Willem. In 2004 she joined the Arts faculty of the University of the Western Cape.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 22 of 22 reviews
June 18, 2019
I bought this book in Cape (during my South Africa trip)... and this book is really thought provoking. Valuable insights for people from all races, with the main idea that we need to see and appreciate each other as individuals no matter our social position or skin color. A #mustread.
January 4, 2022
yup.
Antjie Krog in a "moral morass"
"when I reach the end of this tale, completely worn out, I will still be asking: What would have been the right thing to do? - and the terror, the real terror of moral bewilderment, is lost among the words" (5)
“It’s a moral decision, but the thing is, to what extent can you make a moral decision in an immoral context?”
“And what if you say the laws of the land have no legitimacy to you? Do you then make your own, no doubt unimportant, but individual decision in terms of a bigger moral framework?” (13)
"We have all been battered in our efforts to live in the way we think is right" (76)
“I am trying to become others, plural, interconnected-towards-caringness.” (200)
Antjie Krog in a "moral morass"
"when I reach the end of this tale, completely worn out, I will still be asking: What would have been the right thing to do? - and the terror, the real terror of moral bewilderment, is lost among the words" (5)
“It’s a moral decision, but the thing is, to what extent can you make a moral decision in an immoral context?”
“And what if you say the laws of the land have no legitimacy to you? Do you then make your own, no doubt unimportant, but individual decision in terms of a bigger moral framework?” (13)
"We have all been battered in our efforts to live in the way we think is right" (76)
“I am trying to become others, plural, interconnected-towards-caringness.” (200)
January 28, 2014
Ooit raakte de Zuid-Afrikaanse dichteres Antjie Krog betrokken bij een moordzaak. In 'Niets liever dan zwart' probeert ze, jaren later, te begrijpen of het uiteindelijk een politieke of een criminele moord was. Het was destijds een enorm dilemma hoe ze moest handelen. Moest ze getuigen tegen haar zwarte comrades van het ANC? ‘Het wordt onmogelijk om door het tij van goed en fout te navigeren’
Ze neemt de moordzaak tot uitgangspunt voor een ontdekkingstocht. In 2008 is ze een half jaar voor studie en bezinning in Berlijn en heeft daar gesprekken met een Australische filosoof: 'Ik wil deel uitmaken van het land waarin ik ben geboren. Ik moet toch weten of het voor iemand als ik mogelijk is om me te vereenzelvigen met de meerderheid, om "zwarter" te worden?'
‘is het voor een blanke als ik, die in Afrika is geboren, opgegroeid in een cultuur met sterke westerse wortels, doordrenkt van een politiek bestel dat zei dat zwarten anders waren en daarom minderwaardig, mogelijk om ‘zwart’ te worden in de betekenis die zwarte Zuid-Afrikanen er zelf onder verstaan?’
Ze vraagt zich af of ze werkelijk kan begrijpen wat er in het land gebeurt en hoe ze kan veranderen zodat ze een goed leven kan leiden in Zuid-Afrika? Ze houdt van haar land maar voelt zich toch buitenstaander, voelt zich schuldig, worstelt met het blank zijn. Verzoening, vergeving,onderlinge verbondenheid, het zijn begrippen die steeds terugkomen in het boek.
‘Deels ben ik hartstikke bang dat dat een indicatie is dat er ergens toch een restje smeulend racisme in mij zit, een onwillekeurige reflex. Dat ik me niet kan indenken wat het is om zwart te zijn, omdat ik eigenlijk een afkeer heb van zwart’
Deze diepgaande gesprekken (voor mij soms te complex om geheel te volgen) leiden tot analyses als: ‘Mensen hebben de neiging om zich binnen de kortste keren gelijk te stellen met het Westen en dan vergeten ze maar even dat onderlinge verbondenheid van een waardevolle invloed kan zijn. Misschien denken ze dan dat ze als primitieve inboorling worden gezien. De veronachtzaming van onderlinge verbondenheid wordt een groot probleem wanneer elementen als vergeving, of aanvallen op anderen, of het gedrag van Afrikaanse leiders los gezien worden van een wereldbeschouwing met onderlinge verbondenheid.’
Krog krijgt het advies: ‘praat niet steeds tegen blanken over zwarten. Praat met en luister naar zwarten’
Een andere verhaallijn beschrijft het leven van de koning van de Basotho : Moshoeshoe (om zijn belang aan te geven: hij staat nu nog op de bankbiljetten van Lesotho!). Een groot man met een loffelijk streven om voortdurend mensen met elkaar te verzoenen, hen in staat te stellen harmonieus in vrede met elkaar te leven. Veel van wat hij zei bleef onbegrepen bij de zendelingen, bij de Britse overheersers en de Afrikaner boeren. ‘Hij was niet in staat om een buitenlandse mogendheid ervan te overtuigen dat de diversiteit die hij in zijn koninkrijk toestond ook hen betrof, dat een samenleving goed kon zijn wanneer prioriteit werd gegeven aan onderling verbonden menselijkheid.’
Boeiend waren de hoofdstukken over deze man en zijn volk. Hij had bijvoorbeeld een heel goede band met Franse zendelingen,(vooral met Eugène Casalis) en maakte ook op een positieve manier gebruik van ze.
Wel een moeilijk boek om te lezen onder meer omdat ik gewoon kennis mis om het helemaal goed te begrijpen. Ook kwam ik er later achter dat het eigenlijk het laatste deel is in een serie van 3... En het gaat echt diep, wordt diepzinnig in gefilosofeerd. Wat is de mens, hoe is de mens, hoe bekijkt hij de wereld? Maar als conclusie kan ik zeggen dat het me veel inspanning kostte maar dat het een prachtig boek is, Krog formuleert prachtig. Om dat te laten zien heb ik haar vooral zelf aan het woord gelaten in deze reactie. En excuses dat het zo lang is geworden.;)
Een laatste opmerking nog: Je kunt goed merken dat Krog van origine dichteres is.
(over de jodentransporten) ‘al die lange jaren werden ze door het herfstvuur van het bos, de kou, het winderige, roestige gehuil van de winter gezonden, door de werveling van roze bloesem, de onbezonnen, zachte geuren van de zomer, Lindenluft en kandelaars”
Ze neemt de moordzaak tot uitgangspunt voor een ontdekkingstocht. In 2008 is ze een half jaar voor studie en bezinning in Berlijn en heeft daar gesprekken met een Australische filosoof: 'Ik wil deel uitmaken van het land waarin ik ben geboren. Ik moet toch weten of het voor iemand als ik mogelijk is om me te vereenzelvigen met de meerderheid, om "zwarter" te worden?'
‘is het voor een blanke als ik, die in Afrika is geboren, opgegroeid in een cultuur met sterke westerse wortels, doordrenkt van een politiek bestel dat zei dat zwarten anders waren en daarom minderwaardig, mogelijk om ‘zwart’ te worden in de betekenis die zwarte Zuid-Afrikanen er zelf onder verstaan?’
Ze vraagt zich af of ze werkelijk kan begrijpen wat er in het land gebeurt en hoe ze kan veranderen zodat ze een goed leven kan leiden in Zuid-Afrika? Ze houdt van haar land maar voelt zich toch buitenstaander, voelt zich schuldig, worstelt met het blank zijn. Verzoening, vergeving,onderlinge verbondenheid, het zijn begrippen die steeds terugkomen in het boek.
‘Deels ben ik hartstikke bang dat dat een indicatie is dat er ergens toch een restje smeulend racisme in mij zit, een onwillekeurige reflex. Dat ik me niet kan indenken wat het is om zwart te zijn, omdat ik eigenlijk een afkeer heb van zwart’
Deze diepgaande gesprekken (voor mij soms te complex om geheel te volgen) leiden tot analyses als: ‘Mensen hebben de neiging om zich binnen de kortste keren gelijk te stellen met het Westen en dan vergeten ze maar even dat onderlinge verbondenheid van een waardevolle invloed kan zijn. Misschien denken ze dan dat ze als primitieve inboorling worden gezien. De veronachtzaming van onderlinge verbondenheid wordt een groot probleem wanneer elementen als vergeving, of aanvallen op anderen, of het gedrag van Afrikaanse leiders los gezien worden van een wereldbeschouwing met onderlinge verbondenheid.’
Krog krijgt het advies: ‘praat niet steeds tegen blanken over zwarten. Praat met en luister naar zwarten’
Een andere verhaallijn beschrijft het leven van de koning van de Basotho : Moshoeshoe (om zijn belang aan te geven: hij staat nu nog op de bankbiljetten van Lesotho!). Een groot man met een loffelijk streven om voortdurend mensen met elkaar te verzoenen, hen in staat te stellen harmonieus in vrede met elkaar te leven. Veel van wat hij zei bleef onbegrepen bij de zendelingen, bij de Britse overheersers en de Afrikaner boeren. ‘Hij was niet in staat om een buitenlandse mogendheid ervan te overtuigen dat de diversiteit die hij in zijn koninkrijk toestond ook hen betrof, dat een samenleving goed kon zijn wanneer prioriteit werd gegeven aan onderling verbonden menselijkheid.’
Boeiend waren de hoofdstukken over deze man en zijn volk. Hij had bijvoorbeeld een heel goede band met Franse zendelingen,(vooral met Eugène Casalis) en maakte ook op een positieve manier gebruik van ze.
Wel een moeilijk boek om te lezen onder meer omdat ik gewoon kennis mis om het helemaal goed te begrijpen. Ook kwam ik er later achter dat het eigenlijk het laatste deel is in een serie van 3... En het gaat echt diep, wordt diepzinnig in gefilosofeerd. Wat is de mens, hoe is de mens, hoe bekijkt hij de wereld? Maar als conclusie kan ik zeggen dat het me veel inspanning kostte maar dat het een prachtig boek is, Krog formuleert prachtig. Om dat te laten zien heb ik haar vooral zelf aan het woord gelaten in deze reactie. En excuses dat het zo lang is geworden.;)
Een laatste opmerking nog: Je kunt goed merken dat Krog van origine dichteres is.
(over de jodentransporten) ‘al die lange jaren werden ze door het herfstvuur van het bos, de kou, het winderige, roestige gehuil van de winter gezonden, door de werveling van roze bloesem, de onbezonnen, zachte geuren van de zomer, Lindenluft en kandelaars”
December 5, 2014
Ive said it before: Krog will be our next South African Nobel Lauraearte. Building on themes from Country of My Skull and A Change of Tongue, she explorers in more detail what Africanness means and reasons why we are experiencing such levels of misunderstanding between the various cultures of our nation.
The book is a mix of vignettes of her stay in Berlin, South African history and poetry. Her writing style has you rereading certain paragraphs over and over - the beauty of the English language!
Two short pieces that impacted me:
-On national holidays we realise we have nothing in common - not what we read, not what we speak, not what we write, not what we sing, not whom we honour. Nothing binds us. Our daily third world lives are broken into hundreds of shards of unrooted, incoherent experiences.
-The world will never learn anything from Africa. We are just something cute, a mask to hang in a television lounge. We will never be recognised for having contributed something worthwhile to this world.
The book is a mix of vignettes of her stay in Berlin, South African history and poetry. Her writing style has you rereading certain paragraphs over and over - the beauty of the English language!
Two short pieces that impacted me:
-On national holidays we realise we have nothing in common - not what we read, not what we speak, not what we write, not what we sing, not whom we honour. Nothing binds us. Our daily third world lives are broken into hundreds of shards of unrooted, incoherent experiences.
-The world will never learn anything from Africa. We are just something cute, a mask to hang in a television lounge. We will never be recognised for having contributed something worthwhile to this world.
June 1, 2021
Bijzonder boek van Antjie Krog over identiteit en verbinding.
Kan je als blanke zwart worden in de betekenis die zwarte Zuid-Afrikanen er zelf onder verstaan?
Als we zwarten die westerse paradigma's aanvechten, negeren of verdoezelen, is dat dan niet apartheid en kolonisatie in een nieuwe vermomming? (116)
Wat kent Zuid-Afrika toch een heftige geschiedenis. Wanneer is iets politiek? Antjie Krog stelt zo veel belangrijke vragen. Af en toe raakte ik wel verloren in de filosofische passages.
Kan je als blanke zwart worden in de betekenis die zwarte Zuid-Afrikanen er zelf onder verstaan?
Als we zwarten die westerse paradigma's aanvechten, negeren of verdoezelen, is dat dan niet apartheid en kolonisatie in een nieuwe vermomming? (116)
Wat kent Zuid-Afrika toch een heftige geschiedenis. Wanneer is iets politiek? Antjie Krog stelt zo veel belangrijke vragen. Af en toe raakte ik wel verloren in de filosofische passages.
March 28, 2019
I have long longed to read Antjie Krog’s work. I have been wonderfully enamored.
The intertwining of the stories from the Basotho’s renowned King Moshoeshoe to the political turmoil in Kroonstadt in the early cusp prior South Africa’s first democratic elections to her period in Germany where she seems to be reconciling the new South Africa as a ‘monitory’, her part in it, how to say sorry and not knowing how.
The intertwining of the stories from the Basotho’s renowned King Moshoeshoe to the political turmoil in Kroonstadt in the early cusp prior South Africa’s first democratic elections to her period in Germany where she seems to be reconciling the new South Africa as a ‘monitory’, her part in it, how to say sorry and not knowing how.
October 22, 2022
Antjie Krog is geschokt doordat iemand die lid is van het ANC, waar zij nauw bij betrokken is een moord pleegt zonder politieke doel. Ze begint een zoektocht langs historici en filosofen om te onderzoeken of de moraliteit van de zwarte man een andere is dan van de witte man. Ze komt hier niet uit.
De stukken over de natuur en over koning Moeshoeshoe lijken vloeiend uit haar pen te komen en het prettigst om te lezen, maar verder werd de worsteling van Antjie ook voor mij een kwelling.
De stukken over de natuur en over koning Moeshoeshoe lijken vloeiend uit haar pen te komen en het prettigst om te lezen, maar verder werd de worsteling van Antjie ook voor mij een kwelling.
September 18, 2020
Poetic yet dense, academic and profound (not in a cliche way).
March 6, 2017
She is an excellent writer. I loved every angle of the story.
October 12, 2015
Antjie Krog's work generally takes the top of my head off, so to speak. In this book, she explores her yearning to truly experience blackness, though she is a white Afrikaner. Through alternating chapters of her life and the life of Basotho king Moshoeshoe, who does seem to have been able (relatively) to straddle the line between his tribal culture and the worldviews of white missionaries, Krog attempts to determine whether one can ever truly experience another's life and existence. Four stars instead of 5 because I think she can be overly discursive and pedantic in places. Enough with Deleuze already!
September 9, 2015
This is a complicated, thoughtful, and important book. Krog, a white Afrikaner South African wrestles deeply and honestly with her race and her location in South Africa. She is not admit her privilege and complicity. Her honest writing helps her readers wrestle with our own locations and privileges. For me personally, I was the least interested in the history sections of the book and yet I know they lent important lenses to her book as a whole. This is a book that is so rich, I'd like to read it again and learn even more from the author.
June 7, 2016
9 juni 2008
Als ik vanaf de Villa Walther de blauwe gietijzeren brug oversteek, is er plotseling een geur. Subtiel. Ik kijk omhoog; de Lindenbaum staat in bloei. Mijn hart springt op: dat is het dus! Het lied waar mijn moeder zo veel van houdt: 'Ich atmet' einen linden Duft! / Im Zimmer stand / Ein Zweig der Linde, / Ein Angebinde / Von lieber Hand!. Ik blijf onder de boom staan, terwijl tekst en leven samenkomen in mijn lichaam, in mijn adem, in mijn uitgestrekte hand die de bleke gele bloesem aanraakt. Opnieuw leert de poëzie me hoe ik een doorleefd leven moet leiden.
(2010:323)
Als ik vanaf de Villa Walther de blauwe gietijzeren brug oversteek, is er plotseling een geur. Subtiel. Ik kijk omhoog; de Lindenbaum staat in bloei. Mijn hart springt op: dat is het dus! Het lied waar mijn moeder zo veel van houdt: 'Ich atmet' einen linden Duft! / Im Zimmer stand / Ein Zweig der Linde, / Ein Angebinde / Von lieber Hand!. Ik blijf onder de boom staan, terwijl tekst en leven samenkomen in mijn lichaam, in mijn adem, in mijn uitgestrekte hand die de bleke gele bloesem aanraakt. Opnieuw leert de poëzie me hoe ik een doorleefd leven moet leiden.
(2010:323)
October 25, 2011
This stimulated a lot of discussion in our book club. I loved it, but not quite as much as "Country of My Skull" which to me every white South African with half a brain should read.
Krog's "Begging to be black" is a yearning to be able to understand and "live" inside the skin of people from other groupings, which I feel is a legitimate yearning for a white Afrikaaner of her age to have in South Africa.
Krog's "Begging to be black" is a yearning to be able to understand and "live" inside the skin of people from other groupings, which I feel is a legitimate yearning for a white Afrikaaner of her age to have in South Africa.
Read
August 8, 2019Thought provoking, as always. The way her brain works leaves me in awe. However, the book is not as powerful as the other two. So the four stars is really comparing Krog to Krog, not comparing her to other writers.
August 31, 2010
Brilliant. . ..
October 18, 2010
very different perspective - loved her descriptions of Berlin.....
Read
January 17, 2011Pitiful
April 15, 2012
Antjie writes as she thinks and feels. Her ability to communicate this very complex internal debate is incredible.
December 10, 2014
The structure of this book is quite tricky and I found myself skipping around, and not really getting it until after quite a few efforts. In the end I liked the Moshesh sections the best.
Read
December 15, 2018a must read with three stories. Important for South Africa.
Read
February 13, 2019Reader in group - Antjie Krog is a South African poet and journalist who earned international renown for her coverage of South African's Truth and Reconciliation Commission, as reported in her first book, Country of My Skull.
In her new book, Begging to be Black, Krog combines fictional, philosophical and historical writing, a fascinating mixture of literary genres that demands constant attention by the reader, to explore what it means to be part of a white Afrikaner minority in post-apartheid South Africa ruled by a black majority. The book begins with a murder committed by anti-apartheid activists, friends of the white Afrikaner protagonist (who resembles Antjie Krog), just as apartheid was ending. The author has to explore her political affiliations and moral beliefs in the face of this murder. Her explorations take us on a journey across the South African moral and historical landscape, sometimes desolate, but always with hope. The book forces us to question how we can lead a good life when faced by constant political compromise, by cultural confusion and misunderstanding, and most of all by the politics of fear. A compelling story and a thoughtful reflection on our political, moral, and emotional existences.
[Note: this book has not yet been published in the U.S.]
In her new book, Begging to be Black, Krog combines fictional, philosophical and historical writing, a fascinating mixture of literary genres that demands constant attention by the reader, to explore what it means to be part of a white Afrikaner minority in post-apartheid South Africa ruled by a black majority. The book begins with a murder committed by anti-apartheid activists, friends of the white Afrikaner protagonist (who resembles Antjie Krog), just as apartheid was ending. The author has to explore her political affiliations and moral beliefs in the face of this murder. Her explorations take us on a journey across the South African moral and historical landscape, sometimes desolate, but always with hope. The book forces us to question how we can lead a good life when faced by constant political compromise, by cultural confusion and misunderstanding, and most of all by the politics of fear. A compelling story and a thoughtful reflection on our political, moral, and emotional existences.
[Note: this book has not yet been published in the U.S.]
Displaying 1 - 22 of 22 reviews