Benjamin, een succesvolle jonge kunstenaar, is verbijsterd als hij in een tbs-kliniek belandt. Hij kan niet geloven dat hij schuldig is aan wat hem ten laste wordt gelegd - maar door drank en drugs kan hij zich van de bewuste avond niets meer herinneren. Het leven als tbs'er is meedogenloos, en hoe hij zich ook probeert af te schermen, de confrontaties in de kliniek laten hem niet onberoerd. Langzamerhand krijgt Benjamin weer grip op zichzelf, en geschokt kijkt hij terug op de asociale narcist die hij was in zijn vorige leven. Stap voor stap wordt Benjamin weer mens en verandert hij in een man die schijnbaar met beide benen stevig op de grond staat. Maar dan krijgt hij een brief die zijn wereld wederom op zijn grondvesten laat schudden. Wat is nu eigenlijk de waarheid?
Het is zeker geen boek wat ik opnieuw zou lezen. Een ontzettend raar boek, veel dingen gelezen dat ik dacht van wat in de vredesnaam ben ik aan het lezen?
Of ik gek ben? Ja, dat vroeg ik me ook af terwijl ik dit boek las. Zo staat er op blz. 27:
"Ik staarde een beetje naar het water terwijl ik Gregor met een half oog bespioneerde. We praatten niet zo vaak en waren allang niet meer bang voor de oncomfortabele stiltes in een vriendschap. 'Wat doe je?' vroeg ik, als altijd bang voor oncomfortabele stiltes in een vriendschap."
He? Ik heb dit echt tien keer opnieuw gelezen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het geen raar grapje, maar gewoon een treurige fout is. En zo begonnen me meer dingen op te vallen. Zoals dat ik maar geen grip kreeg van de hoofdpersoon. Hoe oud is ie? Wat vinden andere mensen van hem? Is ie een slungel of een stevige vent? En dat geldt ook voor de andere karakters: in mijn ogen kan iemand niet zowel op een Friese knol als een golden retriever lijken, maar in de fantasie van Stroinks blijkbaar wel.
Stroinks leek maar niet te kunnen kiezen. Waarschijnlijk met zijn studie Literatuurwetenschappen nog vers in zijn geheugen, komen alle mogelijke vormen van verhalen aan bod. Dan lees ik weer een documentaire, dan weer een collage van allerlei verschillende typetjes, een romantische komedie, een whodunnit, een coming of age verhaal, een verhandeling over onze maatschappij. De losse eindjes vliegen om je oren.
Waar hij uitblinkt in woordgrapjes en spitsvondigheden, vergeet hij om beelden te scheppen. Hij zegt dat een meisje mooi is, of dat iemand alle mannen wil versieren, maar hoe zie je dat? Geef me een plaatje. En dan verzint ie een mooie metafoor; gaat ie het letterlijk uitleggen! Wat zonde! Ik word als lezer graag wat meer uitgedaagd.
Kortom, het is niet eens zozeer niet 'mijn ding', ik vind het ook gewoon echt niet goed gemaakt. Sorry Michiel, mocht je dit lezen, ik heb het vast niet goed begrepen. Of ik ben de doelgroep niet. Nu.nl en De Pers zijn volgens de kaft wel enthousiast.
Deze roman heb ik kunnen lezen dankzij de schrijver Michiel Stroink zelf. Gelijk was ik geïntrigeerd door de achterflap tekst. Door mijn nieuwsgierigheid naar de daadwerkelijke inhoud van het boek heb ik die dan ook binnen korte tijd verslonden. Het betreft voor mij een zeer origineel verhaal en ik heb er oprecht van genoten.
Het boek gaat over de jonge kunstenaar Benjamin die tot zijn eigen grote verwarring terecht komt in een tbs-kliniek. In de tbs-kliniek maakt hij ontzettend heftige dingen mee en wordt hij tevens keihard geconfronteerd met zichzelf inclusief zijn verleden. Dit alles leidt tot een zoektocht naar wie hij daadwerkelijk is, zelfinzicht en naar de waarheid achter zijn veroordeling.
De schrijfstijl leest vlot weg, het taalgebruik past bij de jonge Benjamin en zijn situatie. Doordat het verhaal vanuit het ik perspectief geschreven is kon ik mij gemakkelijk verplaatsen in, en mee voelen met, het hoofdpersonage. De verdeling in 15 hoofdstukken aangeduid met Romeinse cijfers en diens onderlinge verdeling in korte genummerde tekst stukken veraangenaamde de leesflow.
De realistisch setting in de tbs-kliniek, de uitwerking van de personages in het verhaal en de verrassende plottwist wist mij echt te overrompelen. Aangezien dit boek een debuut was van de schrijver, en het ook nog eens verfilmd is onder regie van Frank Lammers, ben ik zeer benieuwd naar de andere boeken die Stroink inmiddels op zijn naam heeft staan.
Ik geef dit boek dan ook met plezier de volle vijf sterren.
'Of ik gek ben' is een soort wandeling. Eerst is de weg recht en loop je soms achteruit. Gaandeweg loopt de weg steeds iets verder omhoog. Als de top bereikt is wordt je van de berg gesmeten. En dan gaat de weg weer verder recht vooruit. Ik vond het prachtig en weet niet precies waarom. Ik houd een beetje van iedereen in dit boek.
(Alleen die flaptekst weer, heeft diegene het boek überhaupt gelezen?)
Het verhaal is vlot geschreven en leest lekker weg. Toch vond ik het boek een klein beetje tegenvallen. Vooral het einde vond ik niet verrassend en zelfs een beetje te ver gezocht.
Het verhaal gaat over Benjamin, die tot dingen in staat was wat je niet van een kind verwacht van succesvolle / rijke ouders. Hij komt terecht in een TBS kliniek in Utrecht voor iets wat hij gedaan had, waar hij niets meer van wist vanwege zijn gebruik van drank en drugs. Op een gegeven moment durfde hij zichzelf kwetsbaar te stellen tijdens een therapiesessie bij zijn behandelende psychiater. Sinds hij in het reine met zichzelf is gekomen, wordt hij steeds optimistischer. Benjamin wordt verliefd op een vrouwelijke personeelslid en hij denkt geen toekomst met haar te kunnen hebben, pas als hij zelf zich een toekomst kan verwerven. De mieren op de kaft heeft te maken met Benjamin’s vergelijking van het mierenleven en onze maatschappij, moet je zelf lezen hoe hij dat omschrijft. Aan het eind komt komt een verrassende wending in het verhaal. Niet alles is wat het lijkt en dit heeft Benjamin zeer verrast en gelukkig niet terug bij af gebracht.
Titel: of ik gek ben Auteur: Michiel Stroink Uitgever: Meulenhof
Dit boek gaat over Benjamin die in een tbs kliniek is beland door gebruik van alcohol en drugs. Hij probeert zich zoveel mogelijk buiten de activiteiten en gebeurtenissen te houden, maar hij komt tevergeefs toch in confrontaties terecht. Na een tijd in de kliniek gaat het eindelijk wat beter maar hij krijgt hierdoor wel een helder beeld en hij kijkt met schok terug op wat hij vroeger was. Benjamin word steeds helderder en komt steeds meer tot zijn zinnen in de kliniek totdat hij een bericht krijgt wat alles veranderd…
Dit is een super leuk en meeslepend boek het gaat over het leven in een tbs kliniek. Het boek is een aanrader want het is origineel en anders dan elk boek dat ik hiervoor heb gelezen. Het boek is in 2012 uitgebracht en in 2016 verfilmd de film heb ik niet gezien maar na het boek te lezen ga ik dat zeker doen en ik raad het ook aan iedereen aan.
Ik werk in een tbs-kliniek en ik prijs me gelukkig dat het daar in werkelijkheid een stuk saaier is dan wordt beschreven in dit boek. Ondanks dat het boek bol staat van de fouten als het over forensische psychiatrie gaat (de schizofrene persoonlijkheidsstoornis bestaat niet), is het een vlot en vermakelijk weglezertje.
2,5 ⭐️ Ondanks dat ik het een interessant kijkje vind in een wereld die me onbekend is, vond ik het boek al snel langdradig en… ja, saai…? De roman begon veelbelovend, maar al snel was ik niet meer heel erg geboeid. De schrijfstijl was prima, soms cynisch, ironisch én sarcastisch, met veel (zelf)spot, maar daarmee is ook alles gezegd.
In het begin, dacht ik, wel aardig; het leest lekker weg. Ik kwam steeds beter in het verhaal en de hoofdpersoon en dacht toch wel een goed boek eigenlijk. Maar toen kwam het einde, en toen dacht ik wauw, echt goed!
Wel uitgelezen omdat ik perce wilde weten hoe het zou aflopen maar heb er lang over gedaan. Vond het namelijk helemaal niet pakkend en interessant of grappig geschreven, het pakte me niet echt. Helaas.
Ben zit al vier jaar tamelijk wazig in een TBS kliniek voor een delict dat hij zich vanwege excessief drank en drugs gebruik niet kan herinneren. Jaren sudderde hij zo voort, maar ineens komt er toch een beetje beweging: hij bekent en voelt schuld, al kan hij zich niet herinneren wat hij gedaan heeft. Daarmee komt hij uit de lethargie, gaat weer schilderen en komt uiteindelijk vrij,terug in de maatschappij en kan weer 'normaal' meedraaien, althans, hij neemt het heft van zijn eigen leven weer in handen. Wat is normaal, en wie is er eigenlijk gek.
De wereld in een TBS kliniek gezien door de ogen van een niet onsympathieke patient beschreven op een manier die gemakkelijk leest en voor een deel invoelbaar is.
Stroink reikt een aantal zeer veelomvattende thema's aan: over religie, ethiek, verveling, schuld, boete, kunst, waanzin maar het kernthema is 'de waarheid' : de waarheid is relatief / er is geen waarheid, behalve het steven ernaar.
Ik kan daar overigens zeker in meegaan, maar het zou sterker gebracht kunnen worden. Een boek dat je leest vanwege de kennismaking met die wereld, maar niet een literair hoogstandje: de schrijver heeft er zich wat gemakkelijk vanaf gemaakt: als je blijkbaar zoveel thema's nodig hebt ontbreekt de spanning in de tekst zelf.. Het blijft toch een beetje aan de oppervlakte. Bovendien is -qua plot- de ontknoping eigenlijk niet onverwacht en de sjoemelende directeur wat overdone.
Dit verhaal, geschreven in de ik-persoon, gaat over een jongeman in een tbs-kliniek. Hij is opgepakt na een avondje stappen en kan zich niets herinneren van wat hij die avond gedaan heeft. Hij vindt daarom ook niet dat hij schuldig is. Maar zolang hij niet onder ogen ziet dat hij die misdaad begaan heeft, blijft hij steken in zijn behandeling en zijn zijn vooruitzichten op vrijlating minimaal.
De saaie dagen in de tbs-kliniek worden in het begin van het boek wat al te levensecht omschreven. Er gebeurde weinig en ik vond het boek daarom ook wat saai. Verder vond ik het niet zo interessant om te lezen over iemand met wie het toch nooit goed zou komen. Vooral omdat ik vermoedde dat hij misschien veroordeeld was voor iets wat hij niet eens gedaan had. Dus hoe kon hij dan ooit gaan inzien dat hij fout was geweest?
Gelukkig gebeurt er op een gegeven moment toch iets, waardoor ik weer wat rechter op ging zitten. De gevangenisdirecteur blijkt niet helemaal fris te zijn. En zo werd het verhaal uiteindelijk toch nog interessant. Zelfs interessanter dan ik gedacht had!
Het boek deed me enigszins denken aan PAAZ van Myrthe van der Meer, waarin de hoofdpersoon op een psychiatrische afdeling zit. In beide gevallen zijn er grappige personages die het verhaal opleuken.
Ik vond Of ik gek ben niet zo sterk als Tilt, het eerste boek dat ik van Michiel Stroink las, dat ik echt heel erg goed vond. Dus ja, dat was misschien ook wel wat te veel gevraagd.
Ben(jamin) is een jongeman van in de dertig. Naar aanleiding van een gebeurtenis in de zomer van meer dan drie jaar geleden, werd hij veroordeeld voor tbs. Hij herinnert zich niet meer wat er is gebeurd die nacht door de drank en de drugs die hij nam. De psychologische tests die bij hem zijn afgenomen in het Pieter Baan Centrum, wezen aan dat hij schizofreen is, een antisociale persoonlijkheidsstoornis heeft en dat hij erg hoog scoorde op narcisme.
een jonge verveelde kunstenaar moet in een tbs-kliniek. hij weet dat hij unschuldig is maar hij herinnert zich niet aan de avond van de daad, wegens drugs-gebruik en alcohol. hij trekt zich terug tot dat hij merkt dat de therapeuten hem opgeven, dan besliesst hij voor zijn vrijheid te vechten. en dan komt alles anders...
het eind is verrassend en de conclusie die getrokken wordt verschrikkelijk, maar geniaal.
Knap debuut. Als lezer zit je 230 pagina's lang opgesloten in het hoofd van kunstenaar en tbs'er Ben en dat levert hilarische en soms schrijnende anekdotes op, intelligente bespiegelingen en rake observaties. Toch wist het verhaal me niet te raken, misschien door de bij vlagen wat gemakzuchtige stijl of het te hoge tempo. ik zou dit boek eerder aanraden als inkijkje in een tbs-kliniek dan als roman op zich.
Makkelijk te herlezen, in een paar uurtjes uit. Denk toch dat ondanks de realiteit van de auteur dit verhaal te fantastisch is. En de plottwist te makkelijk. Amusant, maar niet echt een beeld van een tbs kliniek
Dit was zeker een leuk boek. Toen ik hier aan begon, zat ik er gelijk al helemaal in en een paar dagen later is 'ie alweer uit. Lekker luchtig geschreven, met een grapje hier en daar maar toch nog een redelijk serieuze sfeer over het geheel. Me like.
Eerste helft heel goed geschreven, tweede helft te snel, vliegt over allerlei details heen en daardoor is er alleen ruimte voor de ontknoping zonder dat er iets van bespiegeling is. Goed leesbaar, maar wel onevenwichtig.