What do you think?
Rate this book
Το στοίχημα των ανθρώπων
«Υπάρχουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα, στο γαλαξία μας μόνο. Υπάρχουν, ας πούμε, άλλοι εκατό δισεκατομμύρια γαλαξίες. Η συμπαντική θέση του γαλαξία μας αλλά και του πλανήτη μας δε φαίνεται να έχει κάτι το μοναδικό. Αν εσύ μπορείς να μου αποκλείσεις την πιθανότητα να μην είμαστε μόνοι μας, εγώ θα χαρώ να μην ξανασχοληθώ. Κι ας πούμε ότι κάποτε λαμβάνουμε σήμα, τότε τι γίνεται; Τότε ο κόσμος που ξέρουμε θα έχει αλλάξει».
Το ξανασκέφτηκε, συνειδητοποίησε την ατέλεια της απάντησής της και διόρθωσε: «Αν κάποτε λάβουμε σήμα, τότε η Γη θα συνεχίσει να γυρίζει, το σύμπαν όμως δε θα μπορεί να περιμένει τους ανθρώπους να κερδίσουν το στοίχημα».
Η Νίκη προσλαμβάνεται στο τμήμα υπολογιστών ενός παγκόσμιου κολοσσού πληροφορικής που εδρεύει στην Αμερική. Όταν ξαφνικά λαμβάνει σήμα από το διάστημα, μέσω υπολογιστή, που υποδηλώνει την ύπαρξη εξωγήινης, φοβερά εξελιγμένης ζωής, πιστεύει πως είναι η εκλεκτή της νέας εποχής και γίνεται ηγέτις σέκτας και τελικά προφήτης της νέας κοινωνίας του μέλλοντος.
Ένα βιβλίο όπου, παράλληλα με την καταιγιστική δράση, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη, την ψυχή, τις αξίες του πολιτισμού.
Το ξανασκέφτηκε, συνειδητοποίησε την ατέλεια της απάντησής της και διόρθωσε: «Αν κάποτε λάβουμε σήμα, τότε η Γη θα συνεχίσει να γυρίζει, το σύμπαν όμως δε θα μπορεί να περιμένει τους ανθρώπους να κερδίσουν το στοίχημα».
Η Νίκη προσλαμβάνεται στο τμήμα υπολογιστών ενός παγκόσμιου κολοσσού πληροφορικής που εδρεύει στην Αμερική. Όταν ξαφνικά λαμβάνει σήμα από το διάστημα, μέσω υπολογιστή, που υποδηλώνει την ύπαρξη εξωγήινης, φοβερά εξελιγμένης ζωής, πιστεύει πως είναι η εκλεκτή της νέας εποχής και γίνεται ηγέτις σέκτας και τελικά προφήτης της νέας κοινωνίας του μέλλοντος.
Ένα βιβλίο όπου, παράλληλα με την καταιγιστική δράση, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη, την ψυχή, τις αξίες του πολιτισμού.
511 pages, Paperback
First published March 1, 2011
7 people want to read
About the author
Μιχάλης Σπέγγος
10 books7 followersΟ Μιχάλης Σπέγγος γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1963. Σπούδασε πυρηνική φυσική. Έχουν εκδοθεί τα παρακάτω έργα του: "Περί αισθημάτων", μυθιστόρημα (Νέα Σύνορα, 2001), "Η τελευταία συγγνώμη", μυθιστόρημα (Ελληνικά Γράμματα, 2002), "Μπίλη ο τίγρης", διηγήματα (Αιγέας, 2004), "Η εξομολόγηση ενός πυρηνικού φυσικού" (2004), "Μ' αεροπλάνα και βαπόρια", Δέκα μικρά κεφάλαια, κι ένα μεγάλο, που τα συνδέει λιγότερο ή περισσότερο η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου (2005), "Imperium", (2007), "Το στοίχημα των ανθρώπων", (2011) κ.ά.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
August 19, 2015
Το θέμα είναι ενδιαφέρον και διττό: είναι άραγε δυνατή η επικοινωνία μας με άλλους νοήμονες πολιτισμούς στο δικό μας γαλαξία - δεν τολμώ να διανοηθώ σε άλλους γαλαξίες... πόσο ηθική είναι η κλωνοποίηση των ανθρώπων επιλέγοντας τους καλύτερους του είδους μας για τη μελλοντική μας εξέλιξη; Ο συγγραφέας βασισμένος στα παραπάνω μας δίνει ένα σενάριο ανατροπών εκμεταλλευόμενος χαρακτηριστικά στοιχεία του Ανθρώπου όπως τον ξέρουμε ανέκαθεν. Οι πρωταγωνιστές του είναι τρεις: η Νίκη, μία σύγχρονη προφήτης, με συγκεντρωμένα όλα τα ελαττώματα και παραδομένη στα πάθη της, ο Μαξιμίλιαν, ένας μεγιστάνας του πλούτου, που οι επιχειρήσεις του στόχο έχουν να καθορίσουν το μέλλον της ανθρωπότητας, ο όχλος που άγεται και φέρεται. Καταλύτης ο Κεν, ένας πρώην ομοσπονδιακός πράκτορας, με θρησκευτική παιδεία που το όραμα της Νίκης μίλησε στην ψυχή του. Οι χαρακτήρες της ιστορίας πορεύονται με ένα χορευτικό βηματισμό που τους σφυρίζει ο Μάρκος, ένας εξελιγμένος αθάνατος από έναν πλανήτη μακρινού γαλαξία που θέλει να τους προετοιμάσει για το δικό τους μέλλον θέτοντάς τους ευθύνες και επιλογές. Ποιος είναι ο αμνός και ποιος ο λύκος; Ποιος είναι εν τέλει ο ηθικός και ο γνήσιος;
August 4, 2012
http://www.diavazontas.blogspot.gr/20...
Παρ’ όλους κάποιους πλατειασμούς και μερικές «κοιλιές» στην ιστορία και την αφήγηση, «Το στοίχημα των ανθρώπων» του Μιχάλη Σπέγγου είναι από τα πιο ολοκληρωμένα ελληνικά μυθιστορήματα από πλευράς πλοκής που διάβασα τα τελευταία χρόνια. Με λίγη οικονομία στο λόγο, υποψιάζομαι πως θα μιλούσαμε για ένα εκπληκτικό βιβλίο.
Ηρωίδα η Νίκη, ένα άγριο θηλυκό με piercing σε όλο του το σώμα, χωρίς ιδιαίτερες επιδόσεις στα μαθήματα, που κατορθώνει στην αρχή να περάσει στο μαθηματικό, μετά να βρεθεί στο Στάνφορντ, έπειτα να ειδικευτεί στο χάκινγκ, να την προσλάβει μια εταιρεία που ψάχνει εξωγήινα σήματα, ενώ ταυτόχρονα ειδικεύεται στην ανθρώπινη κλωνοποίηση. Ένα βράδυ, ένα άγνωστο σήμα από το διάστημα θα την μετατρέψει στην «εκλεκτή».
Η ιστορία πηδά από το παρόν στο μέλλον, τα «μελλοντολογικά» στοιχεία είναι αρκετά προσεγμένα, και για μένα πάντα ενδιαφέροντα -βίτσια είναι αυτά- οι πεντακόσιες σελίδες φεύγουν σα νεράκι. Τόσο που κάπως στεναχωριέσαι όταν όλα λάβουν ένα τέλος. Το ευχαριστήθηκα.
November 23, 2018
Lenore’s big sis is here! (κάποιες σκέψεις για το ‘’Στοίχημα των Ανθρώπων’’ του Μιχάλη Σπέγγου)
Αν δεν έγραφα την Λενόρ, είχα καλύτερη πένα και αντί για 7 βιβλία ήταν 1, θα ήταν αυτό το βιβλίο! Για έναν δημιουργό που αγαπάει τόσο το δημιούργημά του (όσοι με ξέρετε) η άνωθεν πρόταση δεν γράφεται ελαφρά τη καρδία, οπότε καταλαβαίνετε τι σοκ έπαθα με αυτό το βιβλίο και με τον συγγραφέα του!
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή…
Τελειώνω το δέκατο χέρι της Λενόρ και όσο είναι στο τυπογραφείο, αποφασίζω να πιάσω το Στοίχημα των Ανθρώπων. Η ηρωίδα με κάνει να λαχανιάσω, να ζαλιστώ, να παθιαστώ να την ερωτευτώ. ‘’Μην αγχώνεσαι Γιώργη, δε παίζει παρθενογένεση να ουμ, άραξε!’’ μου λέω και συνεχίζω. Μπαμ, σκάει ο πρώτος έρωτας της: Μηχανόβιος. Ρον. ‘’Για κάτσε, για μια στιγμή…’’ σκέφτομαι και πλέον είμαι μέσα στο κόσμο του κύριου Σπέγγου, που τον νιώθω πιο οικείο από ποτέ. Μπαμ, έρωτας 2 μα ο βασικός: εκατομμυριούχος! Πετάω το βιβλίο…
Δε γίνονται αυτά! Ορκίζομαι σε ό,τι έχω και δεν έχω, δεν τον ήξερα τον κύριο!
Κλασικός Μπελαούρης λοιπόν, αποφασίζω να τον συναντήσω. «Είστε πυρηνικός φυσικός, έχω δημιουργήσει ένα πολυσύμπαν στο πυρήνα της μυθολογίας μου, θα σας ενδιέφερε να ρίξετε μια ματιά;». Τρεμοκάρδι. Αν καταφέρει να εισηγηθεί αυτός για τη Λενόρ, θα είναι σα να μιλάει για την Νίκη του! Τι σχέση με παππού, τι σχέση με γιαγιά, σωστά; Φοβάμαι για το θάρρος μου, γιατί μπορεί το όλο πράγμα να το πάρει στραβά αν διαβάσει το βιβλίο μου. Ίσως θεωρήσει ότι είναι κάποιου είδους κακό αστείο. Άτεχνο κόπι πέηστ, ανερχόμενου γραφιά. Μα το τολμώ, γιατί με την Λενόρ νιώθω σίγουρος πάντα και για τα πάντα.
Βγαίνουμε για καφέ. Έχει γεννηθεί (ημερολογιακά) μια μέρα πριν από εμένα! Συμπίπτουν κάμποσες ακόμη συμπτώσεις, οπότε του δίνω το βιβλίο μου πριν όλο αυτό το σκηνικό γίνει άβολο. Κοιτάει το εξώφυλλο και μου λέει: ‘’Για κάτσε, για μια στιγμή…’’ και δεν λέω τίποτε, γιατί αυτό ακριβώς είχα σκεφτεί μέρες πριν. Πηγαίνει στην σελίδα 102 του βιβλίου του (το είχα μαζί για να μου το υπογράψει), μου δείχνει το εξώφυλλο και διαβάζει ένα απόσπασμα που για κάποιο λόγο δεν είχα συγκρατήσει: ‘’[]η Νίκη[…] γέμισε την μπανιέρα με καυτό νερό και βυθίστηκε μέσα. […]αισθάνθηκε ένα κύμα μίσους για τους ανθρώπους. Όλους.[…]’’
«Σας ορκίζομαι, δεν σας ήξερα!» είναι το μόνο που μπόρεσα να πω. Και πραγματικά, όσο διάβαζα το βιβλίο, ειδικά όσο πλησίαζα στο τέλος, απορούσα με το πώς γίνεται δύο άνθρωποι με διαφορετικές προσλαμβάνουσες, διαφορετική παιδεία, διαφορετικές εμπειρίες να περπατήσουν στα ίδια λογοτεχνικά μονοπάτια! Όταν διάβασα το τέλος, ανατρίχιασα ολόκληρος. Δε κάνω σπόιλερς, μα ακόμα κι εκεί είχαμε πλήρη ταύτιση!
Όπως είναι λογικό, άρχισα να τρέφω μια τρομερή συμπάθεια και αγάπη για την πένα αυτού του ανθρώπου. Η τύχη ήθελε να γνωριστούμε και κάπως καλύτερα (με την παρουσίαση ειδικά και μετά) και πραγματικά, σαν άνθρωπος, είναι ακόμη συμπαθέστερος από τα έργα του. Τον θαυμάζω πραγματικά, για το θάρρος του να παρατήσει την ακαδημαϊκή καριέρα του και να γυρίσει (ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!!) να κυνηγήσει το όνειρό του με τα βιβλία του.
Ας επιστρέψω στο βιβλίο όμως! Αν με πιάσει το συναίσθημα, θα γίνει μελό το ποστ…
Το βιβλίο είναι πολυεπίπεδο. Τα θέματα που θίγει (κλωνοποίηση, ευεργετική/καταστροφική επιστήμη, αβέβαιο μέλλον) δίνουν τροφή για σκέψη και συζήτηση ημερών. Η δράση το κάνει σχεδόν πολιτικό θρίλερ. Η προεκτάσεις της θρησκείας και η δημιουργία της αίρεσης, παίζει με το βλάσφημο (αν είστε ευαίσθητοι με αυτά τα θέματα). Οι ρυθμοί καταιγιστικοί, το χιούμορ δε σε κάνει απλά να μειδιάς, τα συναισθήματα ακραία σαν την ηρωίδα του. Οι χαρακτήρες ολοζώντανοι, ελάχιστοι καρικατουρίζουν και αυτό γίνεται τεχνηέντως και σκόπιμα, εξυπηρετώντας σε κάτι όποτε συμβαίνει, συμψηφίζοντας στα θετικά του βιβλίου. Οι παράλληλες δράσεις, οι πρωταγωνιστές και οι εχθροί τους και τα κεφάλαια-παραίσθηση (?) που δεν αριθμούνται μα δίνονται αλφαβητικά, σε κάνουν να μην μπορείς να το αφήσεις. Όλα είναι εναρμονισμένα με έντονη ροκ, είναι μια βόμβα που πάλλεται αυτό το έργο, συγκρατημένη μόνο από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Σε ταξιδεύει, σε προβληματίζει, σε κάνει να βιώσεις μια απόδραση ύψιστου λογοτεχνικού επιπέδου!
Μα η ειδικά η Νίκη! Γραμμένη ανθρώπινα και σαρκωμένη σχεδόν, από μία ανδρική πένα που σε κάνει να απορείς πώς κατάφερε να μπει τόσο στο πετσί μιας κοπέλας! Επαναστάτρια, γεμάτη όραμα, βιώνει την άνοδο, τον κολοφώνα και την διάβρωσή της από τη δόξα και την πτώση. Απίστευτη! Αν συναντιόταν με την Λενόρ σε ένα καφέ (όπως εγώ με τον συγγραφέα), μόλις αντάλλαζαν κάμποσο ξυλίκι και ηρεμούσαν, ίσως η Νίκη να της έδινε κάποια tips και όχι το αντίθετο!
Michael Spengos oσα γράφω εδώ στα έχω πει και από κοντά, μα έπρεπε να κάνω αυτό το ποστ! Αγάπησα την Νίκη όσο και τη Λενόρ μου και αυτό δεν το έχω ξαναπεί πουθενά! Να σαι πάντα υγιής, δημιουργικός και ευτυχισμένος σου εύχομαι ολόψυχα! Συνέχιζε να γράφεις να συνεχίζουμε να σε διαβάζουμε!
(15/12/2017)
Αν δεν έγραφα την Λενόρ, είχα καλύτερη πένα και αντί για 7 βιβλία ήταν 1, θα ήταν αυτό το βιβλίο! Για έναν δημιουργό που αγαπάει τόσο το δημιούργημά του (όσοι με ξέρετε) η άνωθεν πρόταση δεν γράφεται ελαφρά τη καρδία, οπότε καταλαβαίνετε τι σοκ έπαθα με αυτό το βιβλίο και με τον συγγραφέα του!
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή…
Τελειώνω το δέκατο χέρι της Λενόρ και όσο είναι στο τυπογραφείο, αποφασίζω να πιάσω το Στοίχημα των Ανθρώπων. Η ηρωίδα με κάνει να λαχανιάσω, να ζαλιστώ, να παθιαστώ να την ερωτευτώ. ‘’Μην αγχώνεσαι Γιώργη, δε παίζει παρθενογένεση να ουμ, άραξε!’’ μου λέω και συνεχίζω. Μπαμ, σκάει ο πρώτος έρωτας της: Μηχανόβιος. Ρον. ‘’Για κάτσε, για μια στιγμή…’’ σκέφτομαι και πλέον είμαι μέσα στο κόσμο του κύριου Σπέγγου, που τον νιώθω πιο οικείο από ποτέ. Μπαμ, έρωτας 2 μα ο βασικός: εκατομμυριούχος! Πετάω το βιβλίο…
Δε γίνονται αυτά! Ορκίζομαι σε ό,τι έχω και δεν έχω, δεν τον ήξερα τον κύριο!
Κλασικός Μπελαούρης λοιπόν, αποφασίζω να τον συναντήσω. «Είστε πυρηνικός φυσικός, έχω δημιουργήσει ένα πολυσύμπαν στο πυρήνα της μυθολογίας μου, θα σας ενδιέφερε να ρίξετε μια ματιά;». Τρεμοκάρδι. Αν καταφέρει να εισηγηθεί αυτός για τη Λενόρ, θα είναι σα να μιλάει για την Νίκη του! Τι σχέση με παππού, τι σχέση με γιαγιά, σωστά; Φοβάμαι για το θάρρος μου, γιατί μπορεί το όλο πράγμα να το πάρει στραβά αν διαβάσει το βιβλίο μου. Ίσως θεωρήσει ότι είναι κάποιου είδους κακό αστείο. Άτεχνο κόπι πέηστ, ανερχόμενου γραφιά. Μα το τολμώ, γιατί με την Λενόρ νιώθω σίγουρος πάντα και για τα πάντα.
Βγαίνουμε για καφέ. Έχει γεννηθεί (ημερολογιακά) μια μέρα πριν από εμένα! Συμπίπτουν κάμποσες ακόμη συμπτώσεις, οπότε του δίνω το βιβλίο μου πριν όλο αυτό το σκηνικό γίνει άβολο. Κοιτάει το εξώφυλλο και μου λέει: ‘’Για κάτσε, για μια στιγμή…’’ και δεν λέω τίποτε, γιατί αυτό ακριβώς είχα σκεφτεί μέρες πριν. Πηγαίνει στην σελίδα 102 του βιβλίου του (το είχα μαζί για να μου το υπογράψει), μου δείχνει το εξώφυλλο και διαβάζει ένα απόσπασμα που για κάποιο λόγο δεν είχα συγκρατήσει: ‘’[]η Νίκη[…] γέμισε την μπανιέρα με καυτό νερό και βυθίστηκε μέσα. […]αισθάνθηκε ένα κύμα μίσους για τους ανθρώπους. Όλους.[…]’’
«Σας ορκίζομαι, δεν σας ήξερα!» είναι το μόνο που μπόρεσα να πω. Και πραγματικά, όσο διάβαζα το βιβλίο, ειδικά όσο πλησίαζα στο τέλος, απορούσα με το πώς γίνεται δύο άνθρωποι με διαφορετικές προσλαμβάνουσες, διαφορετική παιδεία, διαφορετικές εμπειρίες να περπατήσουν στα ίδια λογοτεχνικά μονοπάτια! Όταν διάβασα το τέλος, ανατρίχιασα ολόκληρος. Δε κάνω σπόιλερς, μα ακόμα κι εκεί είχαμε πλήρη ταύτιση!
Όπως είναι λογικό, άρχισα να τρέφω μια τρομερή συμπάθεια και αγάπη για την πένα αυτού του ανθρώπου. Η τύχη ήθελε να γνωριστούμε και κάπως καλύτερα (με την παρουσίαση ειδικά και μετά) και πραγματικά, σαν άνθρωπος, είναι ακόμη συμπαθέστερος από τα έργα του. Τον θαυμάζω πραγματικά, για το θάρρος του να παρατήσει την ακαδημαϊκή καριέρα του και να γυρίσει (ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!!) να κυνηγήσει το όνειρό του με τα βιβλία του.
Ας επιστρέψω στο βιβλίο όμως! Αν με πιάσει το συναίσθημα, θα γίνει μελό το ποστ…
Το βιβλίο είναι πολυεπίπεδο. Τα θέματα που θίγει (κλωνοποίηση, ευεργετική/καταστροφική επιστήμη, αβέβαιο μέλλον) δίνουν τροφή για σκέψη και συζήτηση ημερών. Η δράση το κάνει σχεδόν πολιτικό θρίλερ. Η προεκτάσεις της θρησκείας και η δημιουργία της αίρεσης, παίζει με το βλάσφημο (αν είστε ευαίσθητοι με αυτά τα θέματα). Οι ρυθμοί καταιγιστικοί, το χιούμορ δε σε κάνει απλά να μειδιάς, τα συναισθήματα ακραία σαν την ηρωίδα του. Οι χαρακτήρες ολοζώντανοι, ελάχιστοι καρικατουρίζουν και αυτό γίνεται τεχνηέντως και σκόπιμα, εξυπηρετώντας σε κάτι όποτε συμβαίνει, συμψηφίζοντας στα θετικά του βιβλίου. Οι παράλληλες δράσεις, οι πρωταγωνιστές και οι εχθροί τους και τα κεφάλαια-παραίσθηση (?) που δεν αριθμούνται μα δίνονται αλφαβητικά, σε κάνουν να μην μπορείς να το αφήσεις. Όλα είναι εναρμονισμένα με έντονη ροκ, είναι μια βόμβα που πάλλεται αυτό το έργο, συγκρατημένη μόνο από το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο. Σε ταξιδεύει, σε προβληματίζει, σε κάνει να βιώσεις μια απόδραση ύψιστου λογοτεχνικού επιπέδου!
Μα η ειδικά η Νίκη! Γραμμένη ανθρώπινα και σαρκωμένη σχεδόν, από μία ανδρική πένα που σε κάνει να απορείς πώς κατάφερε να μπει τόσο στο πετσί μιας κοπέλας! Επαναστάτρια, γεμάτη όραμα, βιώνει την άνοδο, τον κολοφώνα και την διάβρωσή της από τη δόξα και την πτώση. Απίστευτη! Αν συναντιόταν με την Λενόρ σε ένα καφέ (όπως εγώ με τον συγγραφέα), μόλις αντάλλαζαν κάμποσο ξυλίκι και ηρεμούσαν, ίσως η Νίκη να της έδινε κάποια tips και όχι το αντίθετο!
Michael Spengos oσα γράφω εδώ στα έχω πει και από κοντά, μα έπρεπε να κάνω αυτό το ποστ! Αγάπησα την Νίκη όσο και τη Λενόρ μου και αυτό δεν το έχω ξαναπεί πουθενά! Να σαι πάντα υγιής, δημιουργικός και ευτυχισμένος σου εύχομαι ολόψυχα! Συνέχιζε να γράφεις να συνεχίζουμε να σε διαβάζουμε!
(15/12/2017)
November 6, 2015
Παράξενο μου φάνηκε. Σαφώς και αναγνωρίζει κανείς τη γραφή του, κι αυτό γιατί έχει ένα ιδιαίτερο ύφος που τον κάνει άμεσα αναγνωρίσιμο. Η ιδέα είναι καλή, απλά ίσως όχι του γούστου μου. Υποθέτω ότι όσοι αγάπησαν την ταινία “8th Wonderland” θα λατρέψουν και το "Στοίχημα", αλλά εμένα από τη μία δεν με συγκλόνισε κι από την άλλη έπιασα τον εαυτό μου να διαφωνεί με πολλά σημεία της θεωρίας (άσχετα αν ο συγγραφέας έχει τη λεπτότητα να μ��ν παίρνει ο ίδιος θέση ποτέ -άλλο ένα ατού του τρόπου γραφής). Οι χαρακτήρες είναι πιστοί σ’ αυτό που σου λένε ότι είναι εξαρχής, και πραγματικοί, χειροπιαστοί. Κάπου όμως πλατειάζει. Ενώ θέλω πολύ, δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω το ταξίδι της Νίκης προς την ενηλικίωση (αν μου επιτρέπεται ο παραλληλισμός με τα γνωστά ταξίδια, των γνωστών ηρώων). Παραθέτει ανακατεμένες σκέψεις, πράξεις και πεποιθήσεις, σε ένα απέραντο tell, με το show υπαρκτό μεν, αλλά σαφώς υποβαθμισμένο.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews