Η ανθρώπινη φύση της γυναίκας

by Lou Andreas-Salomé

Μεγάλος έρωτας του Νίτσε, ερωμένη του Ράινερ Μαρία Ρίλκε, μαθήτρια του Φρόυντ, η Λου Αντρέας-Σαλομέ (1861-1937) υπήρξε μια πραγματική γυναίκα. . . του καιρού μας. Η ευαισθησία, η εξυπνάδα, η αμεσότητα, το πάθος της, την καθιστούσαν ακαταμάχητη όσο ζούσε, και διαποτίζουν όλα τα κείμενά της. Η «Ανθρώπινη φύση της γυναίκας» (1899) αποτελεί μια παθιασμένη εξομολόγηση και ταυτόχρονα μια θερμή συνηγορία υπέρ του έρωτα, ιδωμένου από τη σκοπιά της γυναίκας. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

96 pages, Paperback

First published April 30, 1899

About the author

Lou Andreas-Salomé (née Louise von Salomé or Luíza Gustavovna Salomé) was born in St. Petersburg, Russia to parents of French Huguenot and northern German descent. Her diverse intellectual interests led to friendships with an astounding array of luminaries, including Nietzsche, Wagner, Freud, and Rilke.

Andreas-Salomé was a prolific author, writing several plays, essays and more than a dozen novels. It was Andreas-Salome who began calling Rilke "Rainer" instead of "René." Her Hymn to Life so deeply impressed Nietzsche that he was moved to set it to music. She was one of the first female psychoanalysts (a career she maintained until a year before her death) and also one of the first women to write on female sexuality. Her book, Lebensrückblick, written toward the end of her life, is based on her memories as a liberated woman.

Reviews

[Ρένα Λούνα]

Εννοείται πως μόλις διάβασα για την ύπαρξη της Λου Αντρέας-Σαλομέ έσπευσα να πάρω κάτι δικό της. Η πολύγλωσση ρωσογερμανίδα από την Αγία Πετρούπολη είναι το δίχως άλλο εντυπωσιακή, έχοντας ακουμπήσει τόσους τομείς: συγγραφέας, αφηγήτρια, δοκιμιογράφος, ψυχαναλύτρια και θεωρητικός τέχνης (εντάξει και μια μανία με θρησκευτικό έργο υπήρχε..). Ακούμπησε μεταξύ άλλων τους Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Φρίντριχ Νίτσε, Σίγκμουντ Φρόυντ, Άννα Φρόυντ και Πάουλ Ρέε. Παντρεύτηκε τον ιστορικό Φρίντριχ Καρλ Αντρέας, με τον οποίο ωστόσο δεν είχαν ερωτικές σχέσεις.

Το «Η Ανθρώπινη φύση της γυναίκας» (1899) είναι ένα κάπως φιλοσοφικό κείμενο με μερικές προσωπικές πινελιές, όπου κάποια σημεία είναι τρυφερά και με οξυδέρκεια και άλλα, πολύ δυστυχώς, πέφτουν στις παγίδες της εποχής. Είναι κακό αυτό; Όχι. Εάν έχουμε ακόμα μέρη ζεστής καρδιάς για Μπουκόφσκι και Φάντε, δεν θα είχαμε για την Λου, η οποία το δίχως άλλο αναρωτιέται τι πάει να πει χειραφέτηση το 1899;
Σκοπεύω να πάρω και περισσότερα στο μέλλον, για περαιτέρω εξερεύνηση.

«Εξ ου και η συχνή εντύπωση ότι η γυναίκα είναι καμωμένη από ένα παράξενο συνονθύλευμα αντίθετων στοιχείων, όπου συνυπάρχουν η αγριότητα, η παρορμητικότητα, το πνεύμα αντιλογίας με την αρμονία, την ειρήνη, την ισορροπία. Η ενστικτώδης εναντίωση στον νόμο, στην πειθαρχία, στην ευθύνη, με μια ανώτερη ηθική ζωή, που ποτέ δεν παραβιάζεται. Αν θέλαμε να διακινδυνεύσουμε μια εντελώς ακραία παρομοίωση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι, απ’ αυτή την άποψη, η γυναίκα μοιάζει με μια καλά οργανωμένη αλητοπαρέα, η οποία ακολουθεί ένα τρόπο ζωής εντελώς ξένο προς τους νόμους και δεν αισθάνεται με κανένα τρόπο συνδεδεμένη με τις άλλες κοινωνικές ομάδες, αλλά τηρεί τόσο αυστηρά τους ιδιαίτερους κανόνες του περιθωρίου».

Είναι εξωφρενικό για την εποχή και εκ διαμέτρου αντίθετο από την παραδοσιακή ψυχανάλυση της οποίας τα χρυσά κλειδιά κουβαλούσαν Φρόυντ and company, αλλά θα ήταν πιο κατάλληλο το «Η γυναικεία φύση του Ανθρώπου» και είμαι ευγνώμων που γεννήθηκα σε εποχή που δεν είναι παράλογο, τουλάχιστον όχι όσο ήταν.

[Margherita]

conturbante mi ha dato una spintarella dopo giornate aride di non lettura

[Drottnigu]

Εξαιρετικό ανάγνωσμα από μια εμβληματική γυναικεία μορφή, πολύ μπροστά από την εποχή της.

"Η αυθόρμητη, βαθιά και αδιαμφισβήτητη βουλιμία τους για μια τροφή πιο θρεπτική και πλούσια [..] διότι ενώ φαίνεται πως έχει ως μοναδικό και διακαή πόθο την χειραφέτηση της, μια νέα γυναίκα μπορεί να μην αναζητεί παρά μόνον τον εαυτό της και την προσωπική της ανάπτυξη."

[Ange]

Difícil de leer, como buen ensayo. Es interesante ver cómo un libro escrito hace más de 100 años nos muestra cómo han cambiado y no-cambiado las cosas para la mujer. Ha habido avances enormes, pero aún queda mucho por hacer. La visión de lo que es ser mujer cambia con los años, pero el fin es el mismo: sentirse libre.

[Sandra Ci]

Un ensayo donde ella va tejiendo lo que es para ella la mujer frente al hombre, sociedad, mundo... es un ensayo que realizo joven sin haberse acercado aun al psicoanálisis pero se va viendo desde ahí su gran habilidad reflexiva

[Kat]

Brilliant book!

[Domizia]

si vede da dove le sorelle di rivolta femminile hanno preso ispirazione! filosofeggiante ma chiaro e come al solito fresco e d’ispirazione!

[Aseret]

2'5

[Miriam Barcones]

Aunque hay cositas que rebatir, y no tanto por contexto, pero es una figura muy infravalorada. La descubrí hace unos años y me impactó mucho tanto sus ideas como su forma de vivir, en ciertos aspectos me siento identificada y no entiendo como está tan invisibilizada siempre (como la musa de...).