Nooit ziek geweest

Familie in Amstelveen #1

by Nico Dijkshoorn

Met mededogen en de kracht van een vuistslag beschrijft Dijkshoorn hoe de familie zich schikt naar de nukken van zijn vader.Klaas zit in een verzorgingstehuis. Zijn zoon zit naast hem, zwijgend. De losgezongen zinnen van de vader roepen herinneringen op aan woeste verjaardagsfeesten van vroeger, aan vakanties met veel gelach en ruzie, aan een moeder die altijd volgde – en een vader die er ondanks zijn permanente aanwezigheid nooit echt was.‘Wat heel bijzonder is, zuster, is dat ik nooit ziek ben geweest. Nooit. Nooit ziek geweest. Andere mensen om ons heen, vrienden, je hoort niet anders, maar ik vind dat waanzin.’

Genres: Fiction, Dutch Literature, Literature, Humor, Audiobook

248 pages, Paperback

First published January 1, 2012

About the author

Dijkshoorn studeerde Nederlands en aardrijkskunde aan de lerarenopleiding. Bijna twintig jaar was hij medewerker van de bibliotheek in Amstelveen, tot 2005. Vanaf 1999 timmerde hij aan de weg als internetcolumnist met columns over het televisieprogramma Big Brother die hij onder het pseudoniem Doordevil plaatste in nieuwsgroepen en op het forum van de website FOK!. Na afloop van het dagelijkse programma reageerde hij binnen het uur met een lang actueel stuk. De columns werden zo populair dat Veronica hem uitnodigde een bijdrage aan het programma te leveren. Dijkshoorn sloeg dit aanbod af. Later schreef Dijkshoorn alsnog voor Veronica en voor verscheidene andere websites. Hij schreef op de weblogs Retecool.com en GeenStijl onder zowel het pseudoniem P. Kouwes als zijn eigen naam. Voor FOK! maakte hij de strip eikel & eikel en schreef hij columns onder de naam C. Adriaanse, waarin hij voetbalcoach Co Adriaanse op de hak nam. Voor GeenStijl maakte hij onder de titel Dijkshoorn Dinsdag een wekelijkse audiocolumn, waarin hij in 15 tot 30 minuten actualiteiten besprak.

De doorbraak naar een breder publiek kwam toen hij door de Volkskrant werd uitgenodigd een sportcolumn te schrijven. Via televisiemaker Philip Woldringh werd hij ingeschakeld om teksten te schrijven voor Café de Wereld en later door Harm Edens voor de soapserie Samen en de satirische nieuwsquiz Dit was het nieuws. Dijkshoorn schreef verder columns voor Johan, Voetbal International, dagblad de Pers, Muziekkrant OOR, NU.nl en Webwereld. In het tijdschrift Torpedo publiceerde hij twee lange verhalen. Ook publiceerde hij verhalen in de tijdschriften Hard Gras, Reload, Bouillon en JFK. Hij levert tekstbijdragen aan het satirische televisieprogramma Draadstaal en is sinds 2008 iedere woensdag te gast in De Wereld Draait Door, waarin hij actuele gedichten schrijft en direct voordraagt.

In november 2007 verscheen onder de GeenStijl-vlag het door Dijkshoorn geschreven Grote GeenStijl Winterboek. Als P. Kouwes publiceerde hij de dichtbundel Daar schrik je toch van. Begin 2009 verscheen De tranen van Kuif den Dolder, een roman over een fictieve legendarische voetbalheld. In het najaar van 2010 ging Dijkshoorn samen met Leon Verdonschot, de band The Hank Five en de Eindhovense rockzanger Denvis op theatertournee, onder de titel Ook voor Vrouwen. Ze speelden meer dan dertig shows, waaronder twee in de Kleine Komedie in Amsterdam.

In 2011 speelde Nico samen met zanger/acteur Bob Fosko en Hoopdanseres Karin de Wit de hoofdrol in een videoclip van "Hoopla!" van Sven Hammond Soul featuring Patt Riley

In 2012 schreef Dijkshoorn het boekenweekessay voor de Boekenweek 2012, getiteld Verder alles goed.

In april 2013 schreef Dijkshoorn een alternatief Koningslied Jij En Ik Onder De Zon.

In november 2014 en januari 2015 was hij regelmatig te gast bij Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten, een programma op de Belgische omroep Radio 1. Dagelijks sloot hij het programma af met een column. In maart ging zijn eerste solovoorstelling Vuig in première. Hierin weet Dijkshoorn, aldus de Volkskrant, 'het doodgewone met eenvoudige woorden bijzonder te maken.' De teksten over zijn tienertijd doen de recensent denken aan 'een iets rauwere kopie van Kees van Kooten'. Hoewel recensent Patrick van den Hanenberg in het muzikale gedeelte 'een magistrale ode aan Amstelveen' opmerkt, heeft hij minder waardering voor Dijkshoorns muziek, die volgens de krant blijft steken op 'het niveau van een goedbedoelende liefhebber'.

Reviews

[Chantal · Rating 4 out of 5]

*Never been ill* is a Dutch book about a sons describing his childhood and further life with a father that is difficult and nasty. The book starts off when the dad has dementia and Nico looks back at his childhood. You feel the irritation and frustration he has about his dad. It stems from feeling not accepted and his father always had the dominating upper hand. He always needed to be in the spotlight and taking other peoples spotlight. Since my own childhood has comparisons with this story, I really understood the book well. I do however have to say that if you had a happy childhood you might not get it all, being around someone like that for 24/7 is a whole new level of crazyness. A well deserved 4 points for this book!

[Maria · Rating 4 out of 5]

In de media is al veel gezegd en geschreven over dit heel persoonlijke boek. Nico Dijkshoorn schrijvend over zijn vader Klaas, zweeft ergens tussen mededogen en minachting/ergernis.
Klaas is een egocentrische man, eigenlijk een groot kind, die altijd het middelpunt wil zijn en hij is altijd enigszins of behoorlijk over de top. Iemand die hunkert naar complimenten maar ze zelf nooit uitdeelt. Iemand die zijn vrouw uitscheldt wanneer ze tegen een boom rijdt als ze net gehoord heeft dat haar zus is overleden met een brand. Een man die op bezoek bij zoon Nico expres met champagne gaat zwaaien over een nieuwe vloer. Ja, wat moet je ervan vinden als een zoon zo’n boek over z’n vader schrijft? Een boek voor
discussie. Je kunt er erg over van mening kunt verschillen.

Ik vond het zeker de moeite waard, de herinneringen zijn kort en puntig beschreven en ondanks de ergerlijke en af en toe vreselijke verhalen toch ook met humor en liefde. Soms dan….
Erg veel liefde is er niet in het gezin en zeker wordt deze niet getoond, er worden geen armen om schouders geslagen, zoenen uitgewisseld of aaien over de bol gegeven. Over wezenlijke en belangrijke dingen wordt niet gepraat.
“we doen wat wij zo goed kunnen. Doen alsof er niets aan de hand is.”

[Claire · Rating 2 out of 5]

A good book for a beach read. The writing is ok, the story is sometimes entertaining and recognizable, but that sums it up. It is very superficial and the storyline is not without strange meanders

[Dolf Patijn · Rating 3 out of 5]

Twee-en-een-halve ster, afgerond naar boven voor "Nooit Ziek Geweest" van Nico Dijkshoorn. Het is een verhaal over een vader maar vooral over een zoon die een haat-liefde verhouding heeft met die vader, of liever gezegd, de zoon hunkert naar liefde en erkenning die hij nooit echt heeft gekregen. Vader overschreeuwt steeds zijn eigen middelmatigheid door zichzelf al egotrippend te poneren als een winnaar, daarbij de waarheid steeds verdraaiend en grapjes makend ten koste van anderen, waaronder zijn zoon. Dat de zoon daar steeds gefrustreerder van raakt is begrijpelijk. De moeder en de vader lijken tot elkaar veroordeeld, iets wat ik ook uit mijn eigen gezinssituatie herken. Het lijkt het kenmerk van een generatie waarin niet gescheiden werd maar men elkaar binnenshuis nog gedoogde met regelmatig gekat en steken onder water maar naar de buitenwereld toe een harmonieus front vormend.

Nico Dijkshoorn schrijft hard en medogenloos over zijn vader (later ook over zijn moeder) en dat vind ik prima. Hij schrijft net zo hard en medogenloos over de zoon. Het blijft echter, vooral in het eerste gedeelte, te anekdotisch. Het lijkt meer een verzameling schetsen die nog tot een roman moet worden omgevormd.

Nico Dijkshoorn is goed met korte tekst. Vooral van zijn kunstobservaties heb ik genoten. Het lijkt erop dat de roman als genre hem nog niet echt in de vingers zit. Het is een vlot lezend boek met anekdotes geworden dat nergens echt de diepte in gaat.

[Jeanne · Rating 5 out of 5]

Dit boek is zo geweldig geschreven. Een jaar of tien geleden heb ik 't al een keer gelezen, nu opnieuw en met veel plezier. Je gaat al lezend vanzelf een beetje van Klaas en Nel houden. Pijnlijk portret van een moeizame en toch liefdevolle relatie.

[Rowie · Rating 4 out of 5]

Hoe doet iemand dat, een boek over zieke ouders schrijven? Ik was benieuwd hoe dat zou worden aangepakt. De reviews beloofden niet altijd veel goeds. Over je ouders schrijven, dat doe je zo niet, vonden ze. Veel te hard, veel te respectloos. Ja, dit boek is hard en Dijkshoorn lijkt in de loop van het verhaal het respect voor zijn vader te verliezen. Toch blijft hij op verjaardagen komen, alle verhalen aanhoren, samen op vakantie gaan en zijn ouders overal naartoe rijden. Waarom? Het is en blijft je vader.

Ik vond dit boek juist mooi in zijn eerlijkheid. Het is heel beschouwend met veel dialoog, waardoor het puur aanvoelt. Alles voelt alsof het echt zo gezegd is, ook al kun je herinneringen van vroeger nooit met zoveel details voor de geest halen. Dijkshoorn reflecteert af en toe op de dialogen nadat ze hebben plaatsgevonden. Ook dit is mooi om te lezen. Het had nog levendiger aangevoeld als de locaties iets meer beschreven werden, maar al met al is dit een mooi portret van een Amsterdams gezin.

[Patricia · Rating 4 out of 5]

Ontroerend, eerlijk, pijnlijk. Mooi en oprecht geschreven. Reflectie van Nico zelf ontbreekt, maar dat zorgt er juist voor dat je als lezer zelf een mening kunt vormen. Reflectie had het boek minder interessant en zelfs soft gemaakt.

[Elianne van Elderen · Rating 3 out of 5]

Eigenlijk boven mijn verwachting, ik was aangenaam verrast om eerlijk te zijn. Vooral de eerste 70% ongeveer vond ik sterk, en eigenlijk minder zodra zijn ouders echt duidelijk last van hun ziektes krijgen. De vakantiemomentjes, de alledaagse flashbacks werken het beste. Daarna voel je heel erg de worsteling van zijn ouders zelf, maar ook Dijkhoorns frustratie en hoe hij niet echt weet wat hij er mee aan moet. Soms miste ik wat context, misschien omdat elk hoofdstuk zo gedetailleerd is, en je dan ineens het volgende hoofdstuk erachterkomt dat Dijkshoorn gaat scheiden van zijn vrouw en wordt daar wel een hoofdstuk aan wordt gewijd, terwijl je eigenlijk daarvoor überhaupt niks over hun relatie hebt gehoord. Maar toegankelijk geschreven, leest prettig. De korte, strakke zinnen zijn kenmerkend voor zijn stijl en werken wel voor mij. Ik heb wel het idee dat sommige hoofdstukken veel meer nuance hebben dan andere, en juist de hoofdstukken met wat meer nuance, en waar echt duidelijk wordt wat er nu gedacht wordt, werken het beste door de afwisseling met de hele concrete situaties.

(Maar opnieuw moet gezegd worden, zoals bij wel meerdere boeken die ik dit jaar heb gelezen: het gebruik van het n-woord, tot twee keer toe in dit boek, was echt weer helemaal niet nodig natuurlijk.)

3.5*

[Jette Mes · Rating 5 out of 5]

Een van de beste boeken die ik de afgelopen tijd las. Dijkshoorn omschrijft met humor de tragiek en charme van het leven van en met zijn vader. Maar cynisch wordt het nooit. De moeilijkheid van samen oud worden en je ouders oud zien worden wordt prachtig blootgelegd. Ik heb er van genoten en er van geleerd.

[Jesjepesje · Rating 4 out of 5]

Leest lekker weg. Mooi geschreven, aanrader

[Ad · Rating 4 out of 5]

Mooi boek, nergens ongemakkelijk. Het gaat over de vader van de hoofdpersoon, maar evengoed over de hoofdpersoon zelf. We zien de vader immers door zijn ogen. Ik lees veel wrok en dat is ook wel voorstelbaar gezien houding van de vader. Het is goed mogelijk dat bij een broer van de hoofdpersoon de blik wat anders is gericht en dat de vader er dan beter vanaf komt.
Voorlopig herken ik de vader in meerdere mannen en vrouwen die ik ben tegengekomen, ook in de literatuur, bijvoorbeeld in Wees onzichtbaar van Murat Isik. Ook daarin een sneue, domme, egocentrische man, die zichzelf opblaast en over andere mensen heendendert.

[Irene · Rating 3 out of 5]

De vader in dit boek is uitermate bijzonder. Onuitstaanbaar, maar op de een of andere manier vond ik hem toch sympathiek. Het hele gezin kent zijn gebruiksaanwijzing en leeft daar grotendeels naar. Eerst lijkt het boek een collectie van losse verhalen, maar naarmate het verhaal vordert, komt er meer samenhang in.

[Hanneke Wildschut · Rating 3 out of 5]

In de typische stijl van Nico word je door zijn (jong)volwassen leven geleid en lees je hoe zijn ouders aftakelen. Onder veel hardheid en bravoure klinkt heel veel warme liefde door. Dit boek is ook een mooi liefdesverhaal van een gezin, een gezin dat onder alle omstandigheden er toch altijd voor elkaar is; en dat is gewoon mooi.

[Jessi · Rating 2 out of 5]

2,5 ster: In rake, korte zinnen vertelt Nico het verhaal van zijn aftakelende ouders, de verstoorde verhoudingen in het gezin en ook de spaarzame mooie momenten. Gaat imho nergens echt diep genoeg, maar leest wel vlot weg.

[Jose · Rating 4 out of 5]

Grappig, pijnlijk, ontroerend, bijzonder. In dit boek beschrijft Nico Dijkshoorn het leven van zijn vader, de "klaasjes" die hij regelmatig post zijn ineens een stuk begrijpelijker want: Klaas was gewoon zo.

[Joey Huisman · Rating 4 out of 5]

Grappig, aangrijpend. Erg mooi.

[Vivianne Bendermacher · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig boek! Herkenbaar, droog, wrang, op momenten hilarisch maar ook heel verdrietig. Ik heb naar het boek geluisterd: voorgelezen door Dijkshoorn zelf. Aanrader!

[Andrea · Rating 3 out of 5]

Indrukwekkend, mooi beschreven.

[Willem-jan Slaats · Rating 4 out of 5]

Mooi, hilarisch en ontroerend.

[Henriette · Rating 5 out of 5]

Alle reviews ten spijt: ik vond dit gewoon een prachtig boek...

[Els · Rating 2 out of 5]

Nadat ik 'Ooit gelukkig' van Dijkshoorn had gelezen wou ik absoluut dit boek over zijn relatie met zijn vader lezen. Maar ik weet niet of het een goed idee was.
Dijkshoorn had niet zo'n hoge pet op van zijn vader en dus lees ik een boek dat voor driekwart over een etter van een Hollander gaat. Het andere kwart geeft gelukkig wat meer diepgang en nuance.
We krijgen - uiteraard - een erg subjectieve kijk op honkbalcoach Klaas Dijkshoorn: het type man waarom je niet uit kamperen gaat. Stel je voor dat dit vleesgeworden cliché van de luid lallende Nederlander in het tentje rechtover jou zit: altijd in voor een mop en een verhaal maar reflectie, empathie of nuance lijken altijd zo ver weg.
Voor de kleinkinderen moet hij een geweldige opa zijn geweest die erg toegewijd was en met ze dolde. Daarom blijft het voor mij een beetje wringen dat het falen van deze vader-zoon relatie 'en public' moest gemaakt worden. De man kan zich niet meer verdedigen en een afrekening ... daar lijkt dit boek toch bij momenten echt wel op.
"Het kwam niet van de grond bij de Dijkshoorns" lees ik in dit boek. Er zijn veel relaties die niet van de grond komen - maar of ze een interessant uitgangspunt zijn voor een leuk of goed boek is een ander verhaal. Ik houd van de pen van Nico Dijkshoorn maar heb moeite met deze insteek.

[Gijs Zandbergen · Rating 4 out of 5]

¹Aanbevolen door vriend W.v.S. Episoden uit het leven van Nico Dijkshoorn, waarin diens vader een hoofdrol speelt. Klaas Dijkshoorn is zijn leven lang een egocentrisch kind gebleven. Pa Klaas Dijkshoorn was een oppervlakkige praatjesmaker en oudste zoon Nico vindt hem een klootzak, maar breekt niet met hem en bezoekt hem tot en met de tijd dat zijn vader broekpiesend op een gesloten afdeling wordt verzorgd. Er staat "roman" op de cover, maar dat lijkt me sterk. Ik weet ook niet zo goed of ik al die particuliere sores wel wil weten, hoe vlot ze ook geschreven zijn. Anderzijds, ik heb het boek in drie sessies uitgelezen, inclusief de slothoofdstukken, waarin Dijkshoorn wel erg uitgebreid de problemen van zijn dementerende en sukkelende ouders beschrijft, dus aanspreken deed het geklaag me wel. Maar dat geldt, denk ik, voor heel veel mensen van mijn generatie, wier ouders niet plots zijn omgevallen of na een snelle dodelijke ziekte zijn overleden.

[Daniël · Rating 4 out of 5]

Een raak portret van Nico Dijkshoorn over zijn familie, waarin niemand ooit echt zichzelf heeft kunnen zijn. En dat komt allemaal door één man, vader Klaas die iedereen in zijn greep houdt. Het is net een klein kind die altijd zijn zin wil doordrukken, andere kanten niet kan of wil begrijpen en dwars doet tot anderen hem laten 'winnen'. De talloze voorbeelden zijn treffend en ronduit beschamend. Met de moeder krijg je nog het meeste te doen, die heeft haar hele leven met deze tiran doorgebracht. Tenslotte, ondanks het weerzinwekkende karakter van Klaas, wekt zijn mentale aftakeling uiteindelijk toch nog een soort van medelijden bij de lezer.

Het schrijfwerk van Nico is dan ook zoals we hem kennen, fantastisch. Een van de lessen die dit boek meegeeft is hoe cruciaal communicatie is, blijf altijd vragen aan elkaar stellen. Ook Nico ziet daarin zijn eigen tekortkomingen. Ach, wat een tragiek.

[Sanne (SignedbySanne) · Rating 3 out of 5]

Een niet onprettige leeservaring, met een aantal herkenbare punten, heldere personages en veel pijnlijke situaties die goed zijn neergezet. De staccato zinnen begonnen mij tegen het einde wel te irriteren.

Overigens zie ik veel commentaar over de manier waarop de auteur over zijn ouders schrijft. Onlangs hoorde ik een interview met de auteur omtrent zijn nieuwe boek waarbij hij toch toegeeft inmiddels wat nieuwe inzichten te hebben en waarin hij ook de hand enigszins in eigen boezem steekt. Dit stemde mij wat milder tijdens het lezen van dit boek, ik weet niet hoe ik dit zou hebben gelezen als ik dit interview niet had gehoord.

[Jeroen Sytsma · Rating 5 out of 5]

'Schitterend. Echt schitterend.' Om het met woorden van hoofdpersoon Klaas te zeggen. Dijkshoorn schreef een keihard èn liefdevol portret van zijn vader, die een soort Donald Trump van de Amsterdamse arbeidersklasse is: Hij is altijd en overal de beste. Dijkshoorn is een meester in kleine details en weet met hamerende taal zijn verhaal bij je binnen te laten komen. Dijkshoorns eerste optreden op een schoolavond, de uitbarsting van jaren opgekropt onbegrip en woede van zijn vader tegen hem, hoe het huwelijk van zijn ouders gesloopt wordt door dementie en TIA, ze horen wat mij betreft vanaf nu tot de klassiekers uit de NL literatuur. (Ik heb het boek geluisterd via Luisterbieb, het is voorgelezen door Nico Dijkshoorn zelf, dat vergroot ongetwijfeld de impact van het boek).

[Monica Wies · Rating 4 out of 5]

Nico Dijkshoorn beschrijft zijn jeugd en verdere leven met de focus op zijn vader.
Leest heel vlot en ik vond het geweldig.
Ben inmiddels op zoek naar het boek dat hij onlangs schreef over zijn moeder.

[Lieve Vanneste · Rating 4 out of 5]

Ongelooflijk scherpe observaties van zijn vader van 'ster' tot een demente man. Knappe soms hilarische voorbeelden van het reilen en zeilen in zijn ouderlijke huis. Confrontaties met zijn narcistiche vader.
Ontroerend geschreven. Echt een aanrader.

[Ingrid Booij · Rating 4 out of 5]

Ik vond het een erg goed bpek. Het beschrijft het gezin waarin Nico is opgegroeid, met een egocentrische vader die altijd in het middelpunt van de belangstelling wil staan en geen oog heeft voor de behoeften van anderen. Rake eerlijke beschrijvingen. Ik vind het een aanrader.

[Niels Kuijpers · Rating 4 out of 5]

4*. Nico weet onmeunig goed over te brengen wat een 'klootzak' van een vader hij had. Maar wat kon ie honkballen hè? Nico niet, die leest.

"Het begon allemaal in het licht, niet in het donker. Het begon met geluid, niet in stilte. het begon buiten, niet binnen."

[Kevin Gabriël · Rating 4 out of 5]

Leest makkelijk weg.