Lamiel

by Stendhal

Es muy frecuente en las la narrativa stendhaliana el tema del individuo diferente e insumiso que se enfrenta con un medio hostil para afirmar sus creencias y tratar de imponérselas a los temas. En LAMIEL, manuscrito en cuya confusión sorprendió la muerte a STENDHAL (1783-1842), ese típico personaje se encarna en un protagonista femenino. El aburrimiento, la curiosidad y la disconformidad rebelde convierten a la heroína en una prefiguración de las jóvenes disidentes de hoy. Sin embargo, esa mujer intrépida, en desacato permanente y activo a todos los prejuicios sociales, desafíadoramente lanzada hacia todas las curiosidades, llevará hasta las últimas consecuencias su violento desacuerdo con las estructuras sociales y su propósito de modificarlas y acabará desertando de sus principios por una pasión amorosa. La novela tiene también un segundo protagonista, el doctor Sansfin, de quien André Gidpe ha dicho que es " una de las figuras más extraordinarias de toda la comedia humana de Stendhal".

Genres: Fiction, French Literature, France, Classics

234 pages, Paperback

First published January 1, 1889

About the author

Marie-Henri Beyle, better known by his pen name Stendhal, was a 19th-century French writer. Known for his acute analysis of his characters' psychology, he is considered one of the earliest and foremost practitioners of realism in his two novels Le Rouge et le Noir (The Red and the Black, 1830) and La Chartreuse de Parme (The Charterhouse of Parma, 1839).

Reviews

[°°°·.°·..·°¯°·._.· ʜᴇʟᴇɴ Ροζουλί Εωσφόρος ·._.·°¯°·.·° .·°°° ★·.·´¯`·.·★ Ⓥⓔⓡⓝⓤⓢ Ⓟⓞⓡⓣⓘⓣⓞⓡ Ⓐⓡⓒⓐⓝⓤⓢ Ταμετούρο Αμ · Rating 4 out of 5]

Διαβάζουμε τον  Stendhal που πάντα υπόσχεται να σκάψουμε μαζί βαθιά και να μοιραστούμε τις
πιο οικείες απόψεις, ερμηνείες και αντιλήψεις μας
για τις καλύτερες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές *σταυροφορίες* της Γαλλίας όταν, κάποτε,
μια φορά και πριν πολύ καιρό.

Ο επώνυμος χαρακτήρας Lamiel μια ισχυρή, ανεξάρτητη ηρωίδα είναι μια υπέροχη ύπαρξη , η πιο συναισθηματική αλήτισσα, η πιο αδέσποτη ερωμένη,
η πιο αδίστακτη εγωίστρια που ψάχνει την αγάπη και την ηδονή παθιασμένα και ανελέητα.
Στα χρόνια της βαθιάς ηθικής και ανήθικης νομοτέλειας της γαλλικής κοινωνίας η ηρωίδα του Stendhal,
η οποία επιλέγει να αψηφά τα ήθη που της επιβάλλουν και τις μοναχικές αρχές που δεν καταφέρνει να σεβαστεί και να ακολουθήσει. Είναι η ηρωίδα όλων των παραμυθιών, είναι η αναγνώστρια που κάνει εξέγερση μέσα απο την λογοτεχνία,που αρνείται την ανδρική υπέροχη, που χλευάζει την καθεστηκυία τάξη. Η ανάγνωση για τη Lamiel είναι μια βαθιά πολιτική πράξη. Μια επανάσταση. Κάθε επανάσταση.

Το μυθιστόρημα της Stendhal εκπέμπει γυναικεία δύναμη:

Η Lamiel ελέγχει το πεπρωμένο της. Ενθαρρύνει έναν νεαρό άνδρα του χωριού να της μάθει τον έρωτα πληρώνοντάς τον για τις σεξουαλικές της εμπειρίες. Αυτές οι στιγμές δεν ανταποκρίνονται στις υψηλές προσδοκίες της για την αγάπη.Αν ο έρωτας το πάθος και η ηδονή υπάρχουν εκείνη είμαι ανίκανη να τα νιώσει.

Όμως,δεν έζησε την υπέρτατη ηδονή και την απόλαυση του σαρκικού έρωτα. Δεν μπόρεσε να αισθανθεί τη γυναικεία της φύση να απογειώνεται στη λαγνεία του ανδρικού πάθους,
με τις αισθήσεις της απόλαυσης που μόνο ένα γνήσιο αρσενικό πλάσμα μπορεί να δονήσει μέσα απο το δικό του σώμα το δώρο της κορύφωσης στο γυναικείο κορμί, όταν πια έχουν γίνει ένα και χάνονται χωρίς να γνωρίζουν σε ποια άβυσσο ταξιδεύουν και σε ποια σάρκα θα σημαδεύουν την τρέλα της ανυπαρξία τους.

Εκεί, με τα φιλιά τους να οδηγούν σε έναν υπέροχο θάνατο γεμάτο ακόλαστη απόλαυση, σε μια ηδονή πόθου που αρνείται την ίδια τη ζωή για μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω επίκλησης της ανυπαρξίας !...

Στη συνέχεια αποφασίζει να αποπλανήσει τον γιο της Δούκισσας και να φύγει μαζί του στη Ρουέν. Αποκομίζει τα οφέλη από τα δώρα του, ντυμένη αριστοκρατικά και υποδυόμενη την αστική γυναίκα, που ξεγελάει την υιοθετημένη ταπεινή καταγωγή της μετατρέποντάς την από paysanne σε πλούσια Parisienne.
Η δύναμη της Lamiel ως ηρωίδα προέρχεται από αυτήν την ίδια την αταξία της : δεν είναι η τέλεια «ήσυχη» γαλλική κυρία που θα έπρεπε να είναι. Είναι αλλοπαρμένη , τρελή και αδέσποτη.
Επαναστατεί μέσω της ευφυΐας της σε κάθε κοινοτοπία μα παράλληλα θέλει να αγαπηθεί και να απολαύσει υλικές παροχές.
Δεν φοβάται να πει πώς αισθάνεται, αποφασίζει με ποιον θέλει να είναι και ποια πορεία θέλει να ακολουθήσει.

Είναι αυτονόητο ότι η Emma Bovary θεωρείται ένας
από τους πιο σημαντικούς γυναικείους χαρακτήρες
που δημιουργήθηκαν, αλλά πιστεύω εξίσου ότι
η Lamiel μπορεί να δώσει στον Flaubert μια αδελφή ψυχή απόλυτα συνυφασμένη με τους άγραφους νόμους της ζωοδόχου φύσης.

Το μυθιστόρημα απέμεινε ατελές από τον Stendhal
και δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατο του.
Ωστόσο, θα παραμείνει ένα από τα αγαπημένα κομμάτια της γαλλικής λογοτεχνίας.



Καλή ανάγνωση.
Πολλούς ασπασμούς.

[Fabrice del Dongo · Rating 5 out of 5]

Henri ma puce ENCORE un énorme banger????

> j'ai un nouveau but dans la vie : ressusciter Stendhal pour qu'il finisse ce chef-d'oeuvre
> même si inachevé (F), je pense que c'est vraiment un ouvrage sous-côté qui gagnerait à être connu ++ : le personnage est très intéressant et original pour l'époque (une girlboss qui fait que lire, elle s'ennuie mais pas à la Bovary car elle envoie péter tous les vieux mecs à ses basques) - ça change du personnage masculin tête à claque et STUPIDE comme 90% du temps dans cette littérature (même si on les aime bien, malgré tout)
> j'ai bien aimé le fait que Lamiel trouve l'amour inintéressant et n'en comprenne pas le but
> c'est bien écrit là comme d'haaaaab ça se dévore
> envie de lire toute son oeuvre

stendhal 1 - moustiques 0

[James F · Rating 4 out of 5]

Stendhal's unfinished last novel, set in France about 1830; a Bildungsroman about the life education of a young woman. Not only Stendhal's only novel (and one of the few good novels of the early nineteenth century) to be written with a female main character (and one who defies all the conventions), but written in a much more "modern" style than any other novel of the period, stripped down to the essentials without circumlocutions and euphemisms. The novel breaks off at the next-to-last chapter, and the final chapter is essentially just his notes for how it would have been continued; this is much more extravagant in its plot than the completed part and he would undoubtedly have changed it. Had he finished the novel, it would have probably been his best book.

[Paradoxe · Rating 4 out of 5]

Είναι το πιο μοντέρνο βιβλίο του Στεντάλ, είναι επίσης το λιγότερο συναισθηματικό. Βασικότερες θέσεις του βιβλίου:
Η αναγνώριση των δικαιωμάτων της γυναίκας να επιλέγει χωρίς να χαρακτηρίζεται φτηνή ή εύκολη.
Η θέση πως ένας απ’ τους μεγάλους πυρήνες του έρωτα προέρχεται όταν δείχνεις έφεση κι ενδιαφέρον, για ένα δικό μου ενδιαφέρον.
Ο φόβος του Στεντάλ πως η καταστροφικότερη αρρώστια της ψυχής είναι η πλήξη και πως μόνη λύση δεν είναι ο έρωτας, τότε δεν τον βρίσκεις ποτέ ( το οποίο έχει και ιδιαίτερα διαχρονική βάση ), αλλά η αναγνώριση της κι εν συνεχεία το κυνήγι του μανθάνειν και ερευνάν και του πράττειν και ενεργείν, όπως μας συστήνει κι ο Σοπενάουερ αντίστοιχα. Η περιέργεια, η διερεύνηση, η αναζήτηση της γνώσης βοηθούν τον άνθρωπο να κάνει βήματα τόσο προς τον αυτοπροσδιορισμό, όσο και προς την επίτευξη της ‘’συγγένειας’’ με τους άλλους ανθρώπους.

Μια άλλη μικρότερη στην αναφορά της θέση αλλά απίστευτης γοητείας αφορά τον προσδιορισμό του στενόχωρου συναισθήματος της ανίας ως παράπονο και αντίδραση της ψυχής που δηλώνει το παρόν.

Μια άλλη βασική θέση του βιβλίου που σε πρώτη φάση φαίνεται η λιγότερο διαχρονική, αν και δεν είναι ακριβώς έτσι, έχει να κάνει με το πως να μη νιώθει κάποιος πλήξη όταν όλα εκείνα που ονειρεύεται να δει, να γευτεί, να μάθει κρίνονται ως αμαρτίες, ή απαγορεύσεις;
Τέλος ένα άλλο ζήτημα που με έχει απασχολήσει κι εμένα πολύ και για να είμαι ειλικρινής με τρομάζει και έμμεσα σχετίζεται με τη γνώση, αλλά και με την εμπειρία, ωστόσο και με την ψυχολογία τόσο του καιρού, όσο και του ατόμου αφορά τις Λέξεις. Πόσο επαρκούν οι λέξεις που γνωρίζουμε για να μπορέσουμε να εκφράσουμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό αυτό που μας πνίγει, ή μας φέρνει σε αδιέξοδα; Παράλληλα δε, το αν και κατά πόσον η διαίσθηση μπορεί να αναπληρώσει αυτό το κενό, καθώς εκφράζει την άποψη πως η φυσικότητα με την οποία έρχονται οι ενστικτώδεις απαντήσεις βασίζεται στη μη αναγνωρισμένη από λέξεις λογική γνώση, ενώ σε άλλες περιπτώσεις την αναιρεί κιόλας.

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, περισσότερο φιλοσοφικό και λιγότερο μυθιστορηματικό, το οποίο όμως εισάγει και διατηρεί το κλίμα παρότι πρόκειται για ημιτελές, μη χτενισμένο χειρόγραφο.
Τι θα βρείτε σ’ αυτό το βιβλίο: Την ισοπεδωτική λογική του Στεντάλ και τον ξηρά δοσμένο συναισθηματισμό του. Με λίγα λόγια κάθε εξήγηση σε επίπεδο ρεαλισμού και λογικής ανάλυσης, ενώ παράλληλα θέτει τους όρους και το υπόβαθρο για ένα συναισθηματισμό που αφήνει να λειτουργεί μόνος του μέσω της αλληλεπίδρασης των ηρώων και της φαντασίας του αναγνώστη, ρισκάροντας έτσι τον αναγνώστη που ψάχνει για τον ακαριαίο λυγμό του φτηνού ειδυλλίου και στοχεύοντας στη βαθυστόχαστη φαντασία μέσω ψυχής και μυαλού ώστε να αναπτύξει το σκηνικό και τη σκηνοθεσία που του ταιριάζει. Θα βρείτε επίσης το κατηγορώ της εποχής του και της δικής μας στην πραγματικότητα.

Θεματικά για όποιον έχει διαβάσει το Λισιέν Λεβέν και την Αρμάνς, με τον Σανφέν ολοκληρώνεται η διάσταση τόσο του χαρακτήρα Ντι Πουαριέ, όσο και του Σουμπιράν. χρωματισμένες υπαινικτικά απ' τα ''λειτουργήματα'' τους: ο Σανφέν είναι γιατρός, ο Ντι Πουαριέ κληρικός και ο Σουμπιράν στρατιωτικός.

( Αρχικά η κριτική γράφτηκε στη Λέσχη του βιβλίου )

[Vittorio Ducoli · Rating 5 out of 5]

Non sapremo mai...

Non sapremo mai quali altre meravigliose pagine ci avrebbe regalato Stendhal se avesse avuto il tempo di concludere Lamiel. Il romanzo rimase infatti incompiuto per la morte dell'autore, e solo un piano dell'opera molto sintetico riportato in coda a questa bellissima edizione Einaudi ci fa intravedere quale sarebbe stato il prosieguo della vita di questa eroina.
I tredici capitoli che possiamo leggere, dove pure ci sono imprecisioni e contraddizioni, ci regalano un affresco molto balzacchiano della società francese degli anni '30 dell'ottocento, attraversata dalle contraddizioni restauratrici che sfoceranno nella rivoluzione di luglio.
La prospettiva iniziale è quella di un piccolo villaggio normanno, dove vive una fauna sociale che va dalla nobildonna locale che aspira ad essere ammessa nell'alta società parigina ad una serie di personaggi di contorno, ciascuno però rappresentante un preciso tipo sociale. Qui, all'improvviso, adottata dalla famiglia del sagrestano-maestro, appare Lamiel, ragazza vivace ed intelligente, ma soprattutto curiosa di sperimentare la vita.
Attraverso episodi ed avventure che richiamano (pur in una forma molto rattenuta nel linguaggio) l'andamento di un roman erotique settecentesco, Lamiel arriverà a Parigi, facendo il suo ingresso nel demi monde, ma mantenendo una libertà di comportamento e una curiosità intellettuale volti sempre a sfuggire il nemico più temuto: la noia.
A questo punto purtroppo il romanzo si interrompe, e solo un'appendice, come detto, ci dice cosa avesse in mente Stendhal.
Anche così tronco, e pur con tutti i difetti della bozza, le pagine stendhaliane ci regalano momenti indimenticabili: su tutti, a parer mio, quelle relative all'iniziazione sessuale di Lamiel, vero gioiello di letteratura esplicita che utilizza un linguaggio implicito.

[Patrick · Rating 3 out of 5]

Lamiel was the last novel Stendhal worked on, and it remained unfinished and unrevised at his death. While he had an outline for the novel, it's unclear whether he reached a point where he didn't know where to take his protagonist next or just ran out of steam. Nonetheless, Lamiel is worth reading, partly for Stendhal's hilarious, unsentimenal descriptions of human behavior, partly for his sympathetic portrait (written in the 1840s!) of a young woman who is sharp, curious, and sexually and emotionally independent. Lamiel is one of Stendhal's most interesting characters, and, while Stendhal shows how unmoored and naive she can be, he is also fascinated by the power her lack of caring about contemporary mores gives her.

[Nita Schmidt · Rating 4 out of 5]

Considering that it is an unfinished book I found it overwhelming. It contains the typical Stendhal themes one knows from
Le rouge et le noir. But here it is about a female protagonist who wants to be free from all the social bounds, which makes it really interesting. I recommend it. But do not be sad that it stops in the middle of the story. (I was.)

[Kerem · Rating 4 out of 5]

Definitely worth a read considering it's an unfinished book (so don't bother if you wouldn't like an unfinished story or imagining an end yourself) I found the all characters (but in particular the main character Lamiel) very vivid. Easy read, also some perspective on the times...

[Daphne · Rating 2 out of 5]

Why did they publish this book which isn't finished? It just leaves off in the middle of the story...

[J. D. Román · Rating 4 out of 5]

Cuando tenía 9 años, leí por primera vez a Stendhal con su libro "Vanina Vanini" y fue un aburrimiento total. Pero 11 años después, este autor me ha conquistado con esta novela póstuma (e incompleta) publicada en 1889.

Narra la historia de Lamiel, una huérfana adoptada por una pareja de ancianos en el pueblo de Carville, en Normandía, que gracias a su belleza y fortaleza se irá abriendo paso en la alta sociedad belga en la década de 1830 mientras reflexiona sobre cuestiones tales como la definición del amor.

Esta novela me ha sorprendido, para empezar, por su protagonista de convicciones fuertes que son notorias desde su humilde infancia y se mantienen a lo largo de su extravagante vida adulta entre palacios y banquetes. Pero fuera de las apariencias, en sus momentos más privados, ella reflexiona sobre cosas que no entiende aún por su juventud y su pobre crianza como el significado del amor. Ella intenta tener un amante tras otro con tal de sentir eso que la gente llama amor y Stendhal desarrolla ese tema con un erotismo sutil que se va hilando a través de las conversaciones entre Lamiel y sus amantes, que se fijan más en su belleza que en la personalidad.

A la vez, Stendhal va desarrollando el contexto histórico y político de la época a través de sus personajes secundarios, como los señores Hautemare, la duquesa de Miossens y el doctor Sansfin.

[Luis Adrián · Rating 5 out of 5]

Una mujer consciente de su sexualidad, ultra moderna, inteligente, con un sentido del amor bastante idealizado en todas las épocas, la cual opta más por el sentir que por el ver, más por lo sustancial que por lo físico. Erótica, sensual, llena de clase, un personaje femenino irresistible. El maestro Stendhal supo condensar en pocas páginas a una de las protagonistas más controvertidas y desconocidas de toda la literatura universal. Una joya que vale la pena leer sí o sí.

[Mónica · Rating 4 out of 5]

Libro inacabado por la muerte del autor, quién nos narra la novedosa vida de Lumiel, chica joven y guapa, que no busca la lujuria sino el amor novelesco, ese que no llegará a encontrar; que se aburre soberanamente dentro de esa burguesía ociosa y canalla que para su divertimento no dudan en causar dolor a otros, mayoritariamente de bajo nivel jerárquico, y que si tuvieran que ganarse la vida, no pensarían tan egoístamente.
Interesantes los personajes del matrimonio Hautemare, padres adoptivos de Lumiel, fanáticos religiosos. El médico jorobado Sansfins, quién busca reconocimiento e intentará utilizar a Lamiel para conseguir sus fines. Y la duquesa de Miossens, altiva y aburrida, que acogerá a Lumiel en el castillo como lectora, para intentar sacudirse el aburrimiento continuo en el que vive.
La novela se queda corta para todo lo que nos podría haber contado de sus personajes.

[Louise · Rating 2 out of 5]

I read this a third time for my Literature course. I’m done. I can’t take it one more time. I hate it. But also I keep discovering new aspects to discuss therefore implying that this book is worth a lot more than I want it to worth and I hate that it does.

[kris · Rating 4 out of 5]

Svi mi ljudi hvale i slave ljubav kao najveću sreću. U svim komedijama gledamo ljude kako govore o svojoj ljubavi. U tragedijama se ubijaju zbog ljubavi. Ja bih htjela da moj ljubavnik bude moj rob. Otpravila bih ga nakon četvrt sata.

[Taisa Patiño García]

es gracioso

[Dora · Rating 3 out of 5]

Ο Στανταλ σε γυναικεία έκδοση. Δεν μπόρεσε να το τελειώσει, αλλά άφησε σημειώσεις που δείχνουν πόσο υπέροχο θα είχε γίνει αν το τελείωνε.
Η πλήξη μπορεί να δημιουργήσει τέρατα!

[Marc · Rating 4 out of 5]

Me estaba pareciendo una novela bastante común, pero ha resultado ser un canto a la libertad y la curiosidad, propia de una joven que no desea la vida monótona, acomodada y simple.

[Mme V. · Rating 5 out of 5]

« C’est bête ! »
…et rien qu’avec cette phrase, la fée Stendhal nous a libérées - nous les enfants, les filles, soumises à des tutelles idiotes !
22 ans après l’avoir lue pour la première fois, elle continue pour moi de fonctionner comme un charme :)