احمد دهقان در سال ۱۳۴۵ ه. ش در کرج متولد شد. در سال ۱۳۶۸ با ورود به دانشگاه مدرک خود را ابتدا در رشته مهندسی برق و پس از آن در رشته علوم ارتباطات اجتماعی گرفت. در مقطع فوق لیسانس رشته مورد علاقهاش (مردم شناسی) را تحصیل کرد. وی سالها به عنوان کارشناس ادبی در دفتر ادبیات و هنر مقاومت و مرکز آفرینشهای ادبی حوزه هنری فعالیت میکند. اولین رمانش با عنوان «سفر به گرای ۲۷۰ درجه» در سال ۱۳۷۵ منتشر شد. دو سال بعد همین رمان ابتدا به عنوان یکی از آثار برگزیده ۲۰ سال داستاننویسی گردید و مدتی بعد بهعنوان برگزیده ۲۰ سال ادبیات پایداری معرفی شد. «پال اسپراکمن» نایب رئیس مرکز مطالعات دانشگاهی خاورمیانه در دانشگاه راتجرز نیوجرسی آمریکا این رمان را به زبان انگلیسی ترجمه کرده است. در حال حاضر دانشگاه جرج واشنگتن دی سی، دانشگاه هاروارد (کتابخانه دانشکده هاروارد) MA، کتابخانه کنگره واشنگتن دی سی، کتابخانه UCLA لس آنجلس، دانشگاه برکلی کالیفرنیا، دانشگاه ماریلند (دانشکده پارک کالج) و دانشگاه ورمونت (کتابخانه بیلی هوو برلینگتن) از جمله مراکزی هستند که این کتاب را در دسترس علاقمندان قرار دادهاند. از آثار دیگر احمد دهقان میتوان به «گردان چهار نفره»، «پرنده و تانک–»، «روزهای آخر»، «من قاتل پسرتان هستم»، «ستارههای شلمچه»، «ناگفتههای جنگ»، «نگین هامون» و «هجوم» اشاره کرد.
این کتاب دو شوخی بزرگ دارد. یکی این که پشت جلدش نوشته "متون فاخر". من هیچ چیز در این داستان ندیدم که بتوان به آن فخر کرد! دوم این که به این کتاب می گویند ادبیات دفاع مقدس. خوب با کمی چشم پوشی کلمه ی دفاع را قبول می کنم ولی در بیشتر کتاب چیز مقدسی ندیدم و این که چند بار نماز خواندن و از زکریای نبی حرف زدن، یک دفاع را مقدس نمی کند. به نظرم این کتاب ادبیات جنگ است. مثلا مانند داستان گروهی از سربازان روسی که در کوه های پر از برف با دشمن می جنگند. فقط همین! واین که دو ستاره می دهم فقط به خاطر این است که در انتها، داستان کم کم داشت کشش پیدا می کرد و قسمت ها ی مربوط به پناهنده ها و پایان کتاب خیلی تکان دهنده بود. کاش این مو ضوع درباره ی کل کتاب صادق بود. فکر می کردم با خواندن این کتاب دوباره تجربه ی خوب "سفر به گرای 270 درجه" تکرا می شود ولی حیف...
به نظر من نویسنده بخوبی نتوانسته است فضای حاکم بر داستان را برای خواننده توصیف کند. در این کتاب سعی شده است که به جوانب زیادی پرداخته شود که این موضوع ضعیف شدن اثر را به دنبال داشته است. به طور خلاصه می توان گفت که نویسنده نتوانسته است تصویر ذهنی خود را از داستان به خوبی بر روی کاغذ منتقل کند.