Wat een inkijkje in het leven in een gevangenis in Thailand. Ongelooflijk gedetailleerd geschreven en boeiend om te lezen. De samenhang met de brieven die hij schreef en ontving is mooi gedaan.
Wel blijf ik wat vraagtekens hebben bij het leven van Pedro.. Deze man is net getrouwd met een vrouw die hij niet omschrijft als "zijn brandende liefde" maar als "aangenaam" (p. 10) en vervolgens gaat hij in Bangkok letterlijk alleen op zoek naar vrouwen om te seks mee te hebben (p. 19-21). Dus je bent voor het eerst in Thailand en het enige wat je doet is seks hebben met verschillende vrouwen? Terwijl je net bent getrouwd?! Vervolgens pas wanneer hij naar de gevangenis wordt getransporteerd door de politie, valt het hem op dat er ook mooie tempels zijn in Bangkok (p. 39).. ''Geen idee dat dit ook Bangkok is.'' Ongelooflijk.
Ook wordt weinig ingegaan op zijn vrouw die stopt met hem te berichten, behalve dat zij alle spullen in Nederland heeft verkocht en vertrekt naar Nigeria.. Dat is natuurlijk erg raar en ben nog wel benieuwd naar wat reflecties van Pedro. Maar hier gaat het boek niet over.
Een quote die mij opviel:
P. 7-8 Een jaar is op gegeven moment niks meer. Een getal. Een woord dat voor mij alle betekenis verloren heeft. Hoe ziet een jaar in Nederland er ook weer uit? Winter, de eerste lenteknoppen, Koninginnedag, vakantieplannen, lekker ergens heen, herfstbuien, Sinterklaas, kerst en oud en nieuw. Het zijn allemaal vage herinneringen uit een wereld die de mijne niet meer is. En misschien ook nooit meer wordt.