What do you think?
Rate this book
Γράμμα σ’ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ
Σου είπα ήδη ότι δεν σε χρειάζομαι. Αλλά θα σε μεγαλώσω, είτε σ’ αρέσει, είτε όχι. Θα σου επιβάλλω την ίδια υπεροψία που επιβλήθηκε και σ’ εμένα, στους γονείς μου, στους παππούδες μου, στους παππούδες των παππούδων μου· μέχρι το πρώτο ανθρώπινο πλάσμα που γεννήθηκε από ανθρώπινο πλάσμα, είτε του άρεσε, είτε όχι. Ίσως αν του ή της ζητούσαν να επιλέξει, να φοβόταν και να έλεγε «Όχι, δεν θέλω να γεννηθώ». Μα κανείς δεν ζήτησε τη γνώμη του και έτσι γεννήθηκε και έζησε και πέθανε, αφού έφερε στον κόσμο ένα ακόμα ανθρώπινο πλάσμα από το οποίο δεν ζήτησε να επιλέξει, και αυτό με τη σειρά του έκανε το ίδιο, επί εκατομμύρια χρόνια μέχρι εμάς, και κάθε φορά ήταν η ίδια υπεροψία, χωρίς την οποία δεν θα υπήρχαμε. Κουράγιο, μικρό μου. Νομίζεις ότι ο σπόρος ενός δέντρου δεν χρειάζεται κουράγιο, όταν τρυπάει τη γη και φυτρώνει; Αρκεί μια ριπή του ανέμου για να τον ξεριζώσει, το ποδαράκι ενός ποντικού για να τον τσακίσει. Κι όμως, φυτρώνει και αντιστέκεται και μεγαλώνει ρίχνοντας κι άλλους σπόρους. Και γίνεται ένα δάσος. Αν μια μέρα φωνάξεις «Γιατί με έφερες στον κόσμο, γιατί;», θα σου απαντήσω: «Έκανα αυτό που κάνουν και έκαναν τα δέντρα για εκατομμύρια εκατομμυρίων χρόνων πριν από μένα, και πίστευα ότι έκανα καλά».
152 pages, Paperback
First published January 1, 1975
590 people are currently reading
12401 people want to read
About the author
Oriana Fallaci
57 books1,575 followersOriana Fallaci was born in Florence, Italy. During World War II, she joined the resistance despite her youth, in the democratic armed group "Giustizia e Libertà". Her father Edoardo Fallaci, a cabinet maker in Florence, was a political activist struggling to put an end to the dictatorship of Italian fascist leader Benito Mussolini. It was during this period that Fallaci was first exposed to the atrocities of war.
Fallaci began her journalistic career in her teens, becoming a special correspondent for the Italian paper Il mattino dell'Italia centrale in 1946. Since 1967 she worked as a war correspondent, in Vietnam, for the Indo-Pakistani War, in the Middle East and in South America. For many years, Fallaci was a special correspondent for the political magazine L'Europeo and wrote for a number of leading newspapers and Epoca magazine. During the 1968 Tlatelolco massacre prior to the 1968 Summer Olympics, Fallaci was shot three times, dragged down stairs by her hair, and left for dead by Mexican forces. According to The New Yorker, her former support of the student activists "devolved into a dislike of Mexicans":
The demonstrations by immigrants in the United States these past few months "disgust" her, especially when protesters displayed the Mexican flag. "I don't love the Mexicans," Fallaci said, invoking her nasty treatment at the hands of Mexican police in 1968. "If you hold a gun and say, 'Choose who is worse between the Muslims and the Mexicans,' I have a moment of hesitation. Then I choose the Muslims, because they have broken my balls."
In the late 1970s, she had an affair with the subject of one of her interviews, Alexandros Panagoulis, who had been a solitary figure in the Greek resistance against the 1967 dictatorship, having been captured, heavily tortured and imprisoned for his (unsuccessful) assassination attempt against dictator and ex-Colonel Georgios Papadopoulos. Panagoulis died in 1976, under controversial circumstances, in a road accident. Fallaci maintained that Panagoulis was assassinated by remnants of the Greek military junta and her book Un Uomo (A Man) was inspired by the life of Panagoulis.
During her 1972 interview with Henry Kissinger, Kissinger agreed that the Vietnam War was a "useless war" and compared himself to "the cowboy who leads the wagon train by riding ahead alone on his horse".Kissinger later wrote that it was "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press."
She has written several novels uncomfortably close to raw reality which have been bestsellers in Italy and widely translated. Fallaci, a fully emancipated and successful woman in the man's world of international political and battlefront journalism, has antagonized many feminists by her outright individualism, her championship of motherhood, and her idolization of heroic manhood. In journalism, her critics have felt that she has outraged the conventions of interviewing and reporting. As a novelist, she shatters the invisible diaphragm of literariness, and is accused of betraying, or simply failing literature.
Fallaci has twice received the St. Vincent Prize for journalism, as well as the Bancarella Prize (1971) for Nothing, and So Be It; Viareggio Prize (1979), for Un uomo: Romanzo; and Prix Antibes, 1993, for Inshallah. She received a D.Litt. from Columbia College (Chicago). She has lectured at the University of Chicago, Yale University, Harvard University, and Columbia University. Fallaci’s writings have been translated into 21 languages including English, Spanish, French, Dutch, German, Greek, Swedish, Polish, Croatian and Slovenian.
Fallaci was a life-long heavy smoker. She died on September 15, 2006 in her native Florence from breast cancer.
Fallaci began her journalistic career in her teens, becoming a special correspondent for the Italian paper Il mattino dell'Italia centrale in 1946. Since 1967 she worked as a war correspondent, in Vietnam, for the Indo-Pakistani War, in the Middle East and in South America. For many years, Fallaci was a special correspondent for the political magazine L'Europeo and wrote for a number of leading newspapers and Epoca magazine. During the 1968 Tlatelolco massacre prior to the 1968 Summer Olympics, Fallaci was shot three times, dragged down stairs by her hair, and left for dead by Mexican forces. According to The New Yorker, her former support of the student activists "devolved into a dislike of Mexicans":
The demonstrations by immigrants in the United States these past few months "disgust" her, especially when protesters displayed the Mexican flag. "I don't love the Mexicans," Fallaci said, invoking her nasty treatment at the hands of Mexican police in 1968. "If you hold a gun and say, 'Choose who is worse between the Muslims and the Mexicans,' I have a moment of hesitation. Then I choose the Muslims, because they have broken my balls."
In the late 1970s, she had an affair with the subject of one of her interviews, Alexandros Panagoulis, who had been a solitary figure in the Greek resistance against the 1967 dictatorship, having been captured, heavily tortured and imprisoned for his (unsuccessful) assassination attempt against dictator and ex-Colonel Georgios Papadopoulos. Panagoulis died in 1976, under controversial circumstances, in a road accident. Fallaci maintained that Panagoulis was assassinated by remnants of the Greek military junta and her book Un Uomo (A Man) was inspired by the life of Panagoulis.
During her 1972 interview with Henry Kissinger, Kissinger agreed that the Vietnam War was a "useless war" and compared himself to "the cowboy who leads the wagon train by riding ahead alone on his horse".Kissinger later wrote that it was "the single most disastrous conversation I have ever had with any member of the press."
She has written several novels uncomfortably close to raw reality which have been bestsellers in Italy and widely translated. Fallaci, a fully emancipated and successful woman in the man's world of international political and battlefront journalism, has antagonized many feminists by her outright individualism, her championship of motherhood, and her idolization of heroic manhood. In journalism, her critics have felt that she has outraged the conventions of interviewing and reporting. As a novelist, she shatters the invisible diaphragm of literariness, and is accused of betraying, or simply failing literature.
Fallaci has twice received the St. Vincent Prize for journalism, as well as the Bancarella Prize (1971) for Nothing, and So Be It; Viareggio Prize (1979), for Un uomo: Romanzo; and Prix Antibes, 1993, for Inshallah. She received a D.Litt. from Columbia College (Chicago). She has lectured at the University of Chicago, Yale University, Harvard University, and Columbia University. Fallaci’s writings have been translated into 21 languages including English, Spanish, French, Dutch, German, Greek, Swedish, Polish, Croatian and Slovenian.
Fallaci was a life-long heavy smoker. She died on September 15, 2006 in her native Florence from breast cancer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 1,840 reviews
July 18, 2017
بارداری از جمله تجربیات اساسی یک زن است، که یک مرد از آن درکی ندارد. بارداری بیش از سنگین شدن شکم و تهوع های صبح است، این ها بخش فیزیکی بارداری اند و درک کردنشان چندان زحمتی برای مردها ندارد. مردها هم می توانند بفهمند حمل باری سنگین به مدت چند ماه چه احساسی می تواند داشته باشد، و حالت تهوع دائم یعنی چه. آن چه بارداری را تجربه ای غیرقابل درک برای مردان می کند، حالت روانی و احساسی زن نسبت به بارداری است، موقعیت وجودی زن در برابر بارداری، تعریف هویت زن توسط بارداری، که از سال ها پیش از انعقاد نطفه در شکمش آغاز می شود، شاید حتی پیش از بلوغ، و خواب های زن را از اضطراب و شاید اشتیاق می آکند و در شرایط وخیم، زن را به فوبیای بارداری مبتلا می کند. این ها را نمی توان تنها با مشاهدۀ حالات ظاهری زن، حرف های زن و رفتارهای زن فهمید، رفتار و گفتار ظاهری تمام احساسات پیچیده و گاه به لفظ ناآمدنی را نشان نمی دهد.
یک مرد نمی تواند به طور کامل با زن همذات پنداری کند، اما می توان در این مسیر حرکت کرد. می توان درک متقابل را بیشتر کرد، و اگر نمی شود به طور کامل موقعیت وجودی زن را "حس" کرد، می شود تا حدودی آن را فهمید. برای این منظور باید زن توصیفی پدیدارشناسانه از احساساتش به دست دهد، و این کتاب همان توصیف است از معنای باردار بودن، هر چند از نگاه مادری با خصوصیات اخلاقی خاص، مادری روشنفکر و ضدّ مرد و تنها، که الزاماً نمایندۀ تمام مادران نیست. اما به هر حال نیم نگاهی از لای در است به جهانی به کلی ناشناخته، و همین نیم نگاه هم بسیار ارزشمند است.
یک مرد نمی تواند به طور کامل با زن همذات پنداری کند، اما می توان در این مسیر حرکت کرد. می توان درک متقابل را بیشتر کرد، و اگر نمی شود به طور کامل موقعیت وجودی زن را "حس" کرد، می شود تا حدودی آن را فهمید. برای این منظور باید زن توصیفی پدیدارشناسانه از احساساتش به دست دهد، و این کتاب همان توصیف است از معنای باردار بودن، هر چند از نگاه مادری با خصوصیات اخلاقی خاص، مادری روشنفکر و ضدّ مرد و تنها، که الزاماً نمایندۀ تمام مادران نیست. اما به هر حال نیم نگاهی از لای در است به جهانی به کلی ناشناخته، و همین نیم نگاه هم بسیار ارزشمند است.
September 19, 2014
Once in a while, I stumble upon an unheard of book written by someone who expresses everything I have ever felt and says it as eloquently and without any reservations as I would hope to someday. And I realize once again why reading is so vital to my existence. Only literature helps me make my peace with all the ugliness in the world and infuses me with the strength to carry on with whatever futile everyday doings I busy myself with, in the hope that someone somewhere has summarized the greater human condition with profound empathy and sensitivity for me to derive my solace from.
Oriana Fallaci makes no pretensions in this book. Doesn't sugar-coat her attempt at shaking the very rigid walls that make up the citadel of patriarchy, doesn't shy away from tackling the entire spectrum of burning issues which if you proceed to discuss with friends and acquaintances even now in 2013, will earn you the raised eyebrows of some, urgently conducted hushed discussion of your 'morals as a woman' behind your back by others and vehement denouncement by the rest. And to think this brave war correspondent from Italy, who had removed the 'hijab' or 'chador' forced on her during an interview with Ayatollah Khomeini in Iran in addition to criticizing the imposed compulsion of wearing it, wrote this in 1975. (I am not going into the topic of her alleged Islamophobia)
A woman's right to her life over the life of her yet unborn child. Is there one?
And not just that. When do we say that life comes into being? At the moment of conception or in the ninth month and, in some cases, the seventh month when the foetus actually becomes viable?
How morally justifiable is it to ask a woman to behave, monitor her own mood changes, refrain from undertaking tasks which put a physical strain on her or treat her like an inanimate incubator designed to mold its existence around a foetus' needs? Is it okay to overlook the importance of the life of a full-fledged person of flesh and blood, with her own place in the world, taking only into consideration the hint of possibility of life that has taken roots inside of her? Given a choice, would an unborn child want to be born in a world like ours where a mother is unable to ensure her child's safety and well-being and slavery begins the moment we are liberated from our dark prison inside the mother's womb?
Oriana Fallaci writes with a poetic flair, fearlessly lending her voice to many questions which nearly all of us (specially women) battle with in solitude over a lifetime, but are often unable to articulate these ideas in front of an audience in fear of backlash by a predominantly conservative society. The central ideas are presented in the form of a young woman's internal monologue, in which she confronts her own fears, doubts, misgivings and suppressed anger while pretending to converse with her unborn child.
As I reached the end of the book I couldn't help but wonder if the irony of mostly men framing abortion laws in almost all nations of the world would have registered with the ones at the helm of matters if they had a copy of this book? Probably not. After all, a writer like Fallaci is more likely to be labelled a 'radical feminist' and her views snubbed coldly with a patronizing shake of the head without further thought.
I haven't 5-starred this book merely because it deals with a stronglyfeminist humanist theme or because it is so deftly written but also because it neatly presents a logical argument both in favor and in opposition of nearly every pronouncement of the pregnant woman. The unnamed protagonist's voice keeps shifting between the extremities of calm rationality and impatient resentment, sometimes making irrefutably cogent statements in front of an imagined jury silently judging her thoughts and actions, and sometimes just lashing out in cold fury at the unfairness with which the world treats her.
She is as humane and prone to error as any one of us, which is why it is most important to acknowledge that our established notions of life, death and motherhood could be just as flawed.
Oriana Fallaci makes no pretensions in this book. Doesn't sugar-coat her attempt at shaking the very rigid walls that make up the citadel of patriarchy, doesn't shy away from tackling the entire spectrum of burning issues which if you proceed to discuss with friends and acquaintances even now in 2013, will earn you the raised eyebrows of some, urgently conducted hushed discussion of your 'morals as a woman' behind your back by others and vehement denouncement by the rest. And to think this brave war correspondent from Italy, who had removed the 'hijab' or 'chador' forced on her during an interview with Ayatollah Khomeini in Iran in addition to criticizing the imposed compulsion of wearing it, wrote this in 1975. (I am not going into the topic of her alleged Islamophobia)
A woman's right to her life over the life of her yet unborn child. Is there one?
And not just that. When do we say that life comes into being? At the moment of conception or in the ninth month and, in some cases, the seventh month when the foetus actually becomes viable?
How morally justifiable is it to ask a woman to behave, monitor her own mood changes, refrain from undertaking tasks which put a physical strain on her or treat her like an inanimate incubator designed to mold its existence around a foetus' needs? Is it okay to overlook the importance of the life of a full-fledged person of flesh and blood, with her own place in the world, taking only into consideration the hint of possibility of life that has taken roots inside of her? Given a choice, would an unborn child want to be born in a world like ours where a mother is unable to ensure her child's safety and well-being and slavery begins the moment we are liberated from our dark prison inside the mother's womb?
Oriana Fallaci writes with a poetic flair, fearlessly lending her voice to many questions which nearly all of us (specially women) battle with in solitude over a lifetime, but are often unable to articulate these ideas in front of an audience in fear of backlash by a predominantly conservative society. The central ideas are presented in the form of a young woman's internal monologue, in which she confronts her own fears, doubts, misgivings and suppressed anger while pretending to converse with her unborn child.
As I reached the end of the book I couldn't help but wonder if the irony of mostly men framing abortion laws in almost all nations of the world would have registered with the ones at the helm of matters if they had a copy of this book? Probably not. After all, a writer like Fallaci is more likely to be labelled a 'radical feminist' and her views snubbed coldly with a patronizing shake of the head without further thought.
I haven't 5-starred this book merely because it deals with a strongly
She is as humane and prone to error as any one of us, which is why it is most important to acknowledge that our established notions of life, death and motherhood could be just as flawed.
September 3, 2012
برای هر زنی لازمه که ای کتاب 3 بار بخونه:1 مجردی 2 دوران حاملگی 3 وقتی صاحب فرزند شده ...چون هر بار معانی تازه از این کتاب درک میکنه!
May 31, 2008
کوچولو ، زندگی یعنی خستگی ، زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار می شود و در ازای لحظات شادی اش که مکث های کوتاهی بیش نیست باید بهای گزافی بپردازی..
May 14, 2019
مادر بودن، یک وظیفه اخلاقی نیست، یک وظیفه بیولوژیکی هم نیست، یک انتخاب آگاهانه است.
چه فضای یاس آلودی! چه تنشی!
کتاب پارادوکسی از خواستن و نخواستن است.
نمیتونم بگم قشنگه چون لذت نبردم، بیشتر از اون کتاباس ک اسم در کرده، من کتاب رو می فهمیدم، درد اون زن رو می فهمیدم اما درکش نمیکردم و اصلا براش ناراحت نمیشدم! چون بیشتر کتاب به نظرم حمایت و گسترش یه سری ایده های فمنیستی بود، چون تعریفی که از "مادر بودن" یاد گرفتم شبیه چیزی که تو این کتاب خوندم نبود!
پ.ن1: بعضا میگفتم حقش بود
پ.ن2: ترجمه فاطمه ابراهیمی/نشر آزرمدخت
پ.ن3: ۲.۲۵ ستاره
پ.ن آخر: خیلی ی جوری بود ترجمه
چه فضای یاس آلودی! چه تنشی!
کتاب پارادوکسی از خواستن و نخواستن است.
نمیتونم بگم قشنگه چون لذت نبردم، بیشتر از اون کتاباس ک اسم در کرده، من کتاب رو می فهمیدم، درد اون زن رو می فهمیدم اما درکش نمیکردم و اصلا براش ناراحت نمیشدم! چون بیشتر کتاب به نظرم حمایت و گسترش یه سری ایده های فمنیستی بود، چون تعریفی که از "مادر بودن" یاد گرفتم شبیه چیزی که تو این کتاب خوندم نبود!
پ.ن1: بعضا میگفتم حقش بود
پ.ن2: ترجمه فاطمه ابراهیمی/نشر آزرمدخت
پ.ن3: ۲.۲۵ ستاره
پ.ن آخر: خیلی ی جوری بود ترجمه
March 13, 2017
Ero ancora al liceo quando sentii parlare per la prima volta di Oriana Fallaci. Questo suo tormentatissimo libro, appena edito, entrò in casa mia accompagnato da un'inconsueta assenza di commenti. In Italia, invece, il dibattito era molto acceso. Lessi il libro d'un fiato. Ricordo che mi piacque il tono del dialogo intimo, austero e a tratti spietato. Mi colpì la sincerità disarmante delle riflessioni, la loro schiettezza, libera dai perbenismi di cui si vestivano, e si vestono, i pensieri espressi a voce. Ricordo il raccapriccio, più che la delusione, che suscitarono in me le parole scarne con cui la madre si rivolge al feto annunciandone la morte. Mi fece soffrire (un tormento oscuro, nascosto) il mio primo reale confronto con l'idea di sopprimere volontariamente un'inerme speranza. Negare una potenziale esistenza, ancora inespressa ma potenzialmente compiuta, pur racchiusa nei movimenti istintivi e indifesi di un cucciolo umano: qualcosa in me si ribellava all'idea pazzesca di dire no alla nostra stessa vita ab origine, di opporsi al determinismo primo e ineffabile della Natura stessa. Forse anche per via dei miei freschi studi classici.
Mezza Italia inneggiava alla scrittrice come a una paladina dei diritti civili e delle donne, come a un'abilissima pittrice espressionista capace di rappresentare le tinte crepuscolari del tormento più atroce, unitamente alle ragioni della Ragione. L'altra mezza inorridiva, esplicitamente o in silenzio: alcuni in semplice, e/o semplicistica, osservanza dei dettami di Santa Romana Chiesa, oppure coerentemente fedeli a un legittimo credo; altri con maggiore tormento, incerti di fronte al crollo di una barriera etica tanto grande, interdetti di fronte alla sfrontatezza di un simile arbitrio ideologico. Ciò che non avevo capito io, uomo in erba, e che - a mio giudizio - non aveva capito una gran parte degli italiani, era il tono giornalistico di rappresentazione della realtà, che permeava lo scritto della signora Fallaci. Questo libro non era uno spot in favore della legge sull'aborto, né - au contraire - un atto di denuncia. La signora Fallaci stava semplicemente fotografando una faccia della realtà. Con la penna, unico strumento capace di ritrarre anche l'animo umano. Questa istantanea prodigiosa divenne uno "specchio" per chiunque. Ognuno, in un modo o nell'altro, vi si scoprì ritratto, e fu sbattuto di fronte all'obbligo morale di verificare la saldezza dei propri convincimenti. Quali che fossero.
Come spesso accade, quando i temi sono tanto profondi e delicati, la reazione fu scomposta, accesa e - su larga scala - strumentale.
Mezza Italia inneggiava alla scrittrice come a una paladina dei diritti civili e delle donne, come a un'abilissima pittrice espressionista capace di rappresentare le tinte crepuscolari del tormento più atroce, unitamente alle ragioni della Ragione. L'altra mezza inorridiva, esplicitamente o in silenzio: alcuni in semplice, e/o semplicistica, osservanza dei dettami di Santa Romana Chiesa, oppure coerentemente fedeli a un legittimo credo; altri con maggiore tormento, incerti di fronte al crollo di una barriera etica tanto grande, interdetti di fronte alla sfrontatezza di un simile arbitrio ideologico. Ciò che non avevo capito io, uomo in erba, e che - a mio giudizio - non aveva capito una gran parte degli italiani, era il tono giornalistico di rappresentazione della realtà, che permeava lo scritto della signora Fallaci. Questo libro non era uno spot in favore della legge sull'aborto, né - au contraire - un atto di denuncia. La signora Fallaci stava semplicemente fotografando una faccia della realtà. Con la penna, unico strumento capace di ritrarre anche l'animo umano. Questa istantanea prodigiosa divenne uno "specchio" per chiunque. Ognuno, in un modo o nell'altro, vi si scoprì ritratto, e fu sbattuto di fronte all'obbligo morale di verificare la saldezza dei propri convincimenti. Quali che fossero.
Come spesso accade, quando i temi sono tanto profondi e delicati, la reazione fu scomposta, accesa e - su larga scala - strumentale.
July 13, 2021
This is a very difficult book to review, seeing as I don't have a womb, thus will never carry a child.
The whole narrative is a juggernaut of intense, heartrending and headline size sentences, presumably a fictional account of Fallaci's miscarriage, but I found her highly inflated state of emotion did begin to lose it's power later on. The dream sequences and imagined dialog from the viewpoint of the unborn child were a clever idea, and no doubt the book will be truly unforgettable for some, but for me, because she pulls towards the argument of pro-life and abortion—a heavy subject that I'd rather not dwell on right now, it didn't really stay with me for very long.
The whole narrative is a juggernaut of intense, heartrending and headline size sentences, presumably a fictional account of Fallaci's miscarriage, but I found her highly inflated state of emotion did begin to lose it's power later on. The dream sequences and imagined dialog from the viewpoint of the unborn child were a clever idea, and no doubt the book will be truly unforgettable for some, but for me, because she pulls towards the argument of pro-life and abortion—a heavy subject that I'd rather not dwell on right now, it didn't really stay with me for very long.
March 12, 2020
En mi largo viaje a través de la temática "maternidad" me topé con Oriana Fallaci. Carta a un niño que nunca nació fue interesante a la par que desgarrador. Además, no pierdo de vista la fecha en la que fue escrito.
February 24, 2019
دیگه هیچوقت سمت کتابای اوریانا فالاچی نمیرم!
اگر اعصابت خرده و میخوای غر بزنی، هیچ اشکالی نداره ولی لازم نیست غر زدناتو بصورت مکتوب به مردم بفروشی!
اگر اعصابت خرده و میخوای غر بزنی، هیچ اشکالی نداره ولی لازم نیست غر زدناتو بصورت مکتوب به مردم بفروشی!
January 25, 2025
به قول ناظم ��کمت…
شاعر تُرک:
{…و چیزای دیگه !}
خوش اومدی! کوچولو!
نوبت توئه که زندگی کنی!
منتظر توان…
آبله مرغون، دیفتیری…مالاریا…سکته…سرطان و چیزای دیگه!
بیکاری…
گرسنگی و چیزای دیگه!
تصادفِ قطار…تصادف اتوبوس…سقوط هواپیما…حادثهی کارخونه…زلزله…سیل…قحطی و چیزای دیگه!
عاشق شدن…ولگردی و چیزای دیگه!
باطوم پلیس…زندان…بمب اتم و چیزای دیگه!
خوش اومدی! کوچولو!
نوبت توئه که زندگی کنی!
منتظر توان…
سوسیالیسم…کمونیسم و چیزای دیگه!
نامهی پازولینی در مدح «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» :(
اوریانای احمق من! یک جلد از آخرین کتابت را تحت عنوان «نامه به کودکی که هرگز متولد نشد» که برایم فرستاده بودی، دریافت کردم. از تو متنفرم ، نه بخاطر خودت بلکه بخاطر آنچه در این کتاب مطرح کرده یی. بیش از دو صفحه آنرا نخواندم و کتاب را به گوشه ای پرت کردم هیچوقت هم آنرا نخواهم خواند. تو در مدح غریزه مادری داد سخن می دهی و من از هر چه غریزه مادری است استفراغم می گیرد. مرا ببخش ولی من هیچوقت نمی خواهم بدانم در داخل شکم یک زن چه میگذرد. من این دل بهم خوردگی و انزجار را سالهاست که با خود یدک می کشم. از وقتی که سه ساله بودم و شاید هم شش ساله.
شاعر تُرک:
{…و چیزای دیگه !}
خوش اومدی! کوچولو!
نوبت توئه که زندگی کنی!
منتظر توان…
آبله مرغون، دیفتیری…مالاریا…سکته…سرطان و چیزای دیگه!
بیکاری…
گرسنگی و چیزای دیگه!
تصادفِ قطار…تصادف اتوبوس…سقوط هواپیما…حادثهی کارخونه…زلزله…سیل…قحطی و چیزای دیگه!
عاشق شدن…ولگردی و چیزای دیگه!
باطوم پلیس…زندان…بمب اتم و چیزای دیگه!
خوش اومدی! کوچولو!
نوبت توئه که زندگی کنی!
منتظر توان…
سوسیالیسم…کمونیسم و چیزای دیگه!
نامهی پازولینی در مدح «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» :(
اوریانای احمق من! یک جلد از آخرین کتابت را تحت عنوان «نامه به کودکی که هرگز متولد نشد» که برایم فرستاده بودی، دریافت کردم. از تو متنفرم ، نه بخاطر خودت بلکه بخاطر آنچه در این کتاب مطرح کرده یی. بیش از دو صفحه آنرا نخواندم و کتاب را به گوشه ای پرت کردم هیچوقت هم آنرا نخواهم خواند. تو در مدح غریزه مادری داد سخن می دهی و من از هر چه غریزه مادری است استفراغم می گیرد. مرا ببخش ولی من هیچوقت نمی خواهم بدانم در داخل شکم یک زن چه میگذرد. من این دل بهم خوردگی و انزجار را سالهاست که با خود یدک می کشم. از وقتی که سه ساله بودم و شاید هم شش ساله.
January 18, 2019
فک کنم از عنفوان نوجوونی بود که مخالف سرسخت « اضافه کردن یه موجود پیچیده به لجنزار زندگی » شدم، و از اون موقع حتی لحظه ای نبوده که زندگی بتونه متقاعدم کنه که «وجود» رو به «عدم» ترجیح بدم.
این کتاب از جهتی برام ارزشمنده چون انسان هارو وادار میکنه کمی به چرایی بچه تولید کردن فکر کنن و زمینه های خوبی برای فکر در مورد این موضوع رو به مخاطب میده، و از طرفی با تمام جمله هایی که اوریانا باهاشون داشت به فرزندآوری توجیه میبخشید سرخورده و اذیت شدم.
معتقدم تو زندگی رنج و پوچی همیشه از شادی و معنا قوی تر، مستدل تر، واقعی تر و بیشتره و تو این کتابم اوریانا وقتی از رنج «وجود» حرف میزد خیلی قانع کننده تر بود تا وقتی که سعی میکرد دلیلی بیاره که در مقابل این رنج بتونه تولد رو موجه جلوه بده. ( خدایی ینی چی که چون طبیعت به این سو میره منم به دنیا میارمت؟ یه آدم چرا باید خودشو با یه درخت مقایسه کنه:)) )
این ستاره هایی که کم شده به خاطر اینه که اوریانا نگفت « هیچ مکتب و فلسفه و فکر و لذتی برای موجود کردن کسی که وجود نداره کافی نیست، چون کسیکه وجود نداره به هیچکدوم اینا نیازی نداره و همین تولید نیاز کردن با تولد شروع بدبختی هاست برای اون »
این کتاب از جهتی برام ارزشمنده چون انسان هارو وادار میکنه کمی به چرایی بچه تولید کردن فکر کنن و زمینه های خوبی برای فکر در مورد این موضوع رو به مخاطب میده، و از طرفی با تمام جمله هایی که اوریانا باهاشون داشت به فرزندآوری توجیه میبخشید سرخورده و اذیت شدم.
معتقدم تو زندگی رنج و پوچی همیشه از شادی و معنا قوی تر، مستدل تر، واقعی تر و بیشتره و تو این کتابم اوریانا وقتی از رنج «وجود» حرف میزد خیلی قانع کننده تر بود تا وقتی که سعی میکرد دلیلی بیاره که در مقابل این رنج بتونه تولد رو موجه جلوه بده. ( خدایی ینی چی که چون طبیعت به این سو میره منم به دنیا میارمت؟ یه آدم چرا باید خودشو با یه درخت مقایسه کنه:)) )
این ستاره هایی که کم شده به خاطر اینه که اوریانا نگفت « هیچ مکتب و فلسفه و فکر و لذتی برای موجود کردن کسی که وجود نداره کافی نیست، چون کسیکه وجود نداره به هیچکدوم اینا نیازی نداره و همین تولید نیاز کردن با تولد شروع بدبختی هاست برای اون »
May 12, 2016
عالی بود. گفتم یکم بخونم بعد برم درس، ۱۵ صفه خوندم، بعد دیدم نمیشه دوساعت بعد دیدم تموم شد!
October 7, 2024
کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد، با انتخاب اسمش خود را لو میدهد که داستان از چه قرار است و حالت تعلیق و کشش برای ادامه دادن را از خودش دریغ میکند.
با این حال یک سوم اول کتاب، اینکه گفتگوی مادری با فرزندش را بخوانی، بسیار جذاب مینماید و شما را به دنبال خود میکشاند. با این حال از یک جایی به بعد این یکی افسونش را نیز از خودش میگیرد و تقریبا از نیمههای کتاب، صحبت با کودک درون مادر، تنها بهانهای برای ادامه دادن حرفهایی که نویسنده میخواهد بزند میشود.
شخصیت اصلی داستان بسیار حق به جانب و متکلم وحده است و همین باعث میشود احساس همدلی کمی را در خواننده برانگیزد.
با اینکه نویسنده کتاب را به زنان تقدیم کرده، من به عنوان یک زن هنگام خواندن این کتاب، بیشتر این احساس را داشتم که یک زن دست کم گرفته شده است و یک زن خودخواه بدون در نظر گرفتن منطقهای بیرونی را برایم به نمایش گذاشته بود.
نقطهی قوت این کتاب بیان عالی احساسات و عواطف و هیجانات زنانه بود. خیلی جاها خیلی از زنان این احساسات را تجربه میکنند.
---------------------------------
جملات ماندگار کتاب:
زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار میشود و به ازای لحظات شادیاش که مکثهای کوتاهی بیش نیست باید بهای گزافی پرداخت.
...
حتی هنگام احساس بدبختی هم فکر میکنم هرگز دلم نمیخواست که زاده نمیشدم.
...
آیا هیچ بودن، بهتر از درد کشیدن است؟
...
درد کشیدن بهتر از هیچ بودن است.
...
آیا دنیایی هم که ما در آن زندگی میکنیم در اثر اشتباه یا اتفاق به وجود نیامده است؟
...
فقط آنهایی که خیلی گریه کردهاند میتوانند قدر زیباییهای زندگی را بدانند و خوب بخندند.
...
تو تنهایی، شکوهمندانه تنهایی.
...
دنیا تغییر میکند اما مثل گذشته باقی میماند.
...
احترام آدم تا وقتی دست خودش است که به دیگران احترام بگذارد و فقط اعتقاد به خود است که باعث میشود دیگران به انسان معتقد شوند.
با این حال یک سوم اول کتاب، اینکه گفتگوی مادری با فرزندش را بخوانی، بسیار جذاب مینماید و شما را به دنبال خود میکشاند. با این حال از یک جایی به بعد این یکی افسونش را نیز از خودش میگیرد و تقریبا از نیمههای کتاب، صحبت با کودک درون مادر، تنها بهانهای برای ادامه دادن حرفهایی که نویسنده میخواهد بزند میشود.
شخصیت اصلی داستان بسیار حق به جانب و متکلم وحده است و همین باعث میشود احساس همدلی کمی را در خواننده برانگیزد.
با اینکه نویسنده کتاب را به زنان تقدیم کرده، من به عنوان یک زن هنگام خواندن این کتاب، بیشتر این احساس را داشتم که یک زن دست کم گرفته شده است و یک زن خودخواه بدون در نظر گرفتن منطقهای بیرونی را برایم به نمایش گذاشته بود.
نقطهی قوت این کتاب بیان عالی احساسات و عواطف و هیجانات زنانه بود. خیلی جاها خیلی از زنان این احساسات را تجربه میکنند.
---------------------------------
جملات ماندگار کتاب:
زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار میشود و به ازای لحظات شادیاش که مکثهای کوتاهی بیش نیست باید بهای گزافی پرداخت.
...
حتی هنگام احساس بدبختی هم فکر میکنم هرگز دلم نمیخواست که زاده نمیشدم.
...
آیا هیچ بودن، بهتر از درد کشیدن است؟
...
درد کشیدن بهتر از هیچ بودن است.
...
آیا دنیایی هم که ما در آن زندگی میکنیم در اثر اشتباه یا اتفاق به وجود نیامده است؟
...
فقط آنهایی که خیلی گریه کردهاند میتوانند قدر زیباییهای زندگی را بدانند و خوب بخندند.
...
تو تنهایی، شکوهمندانه تنهایی.
...
دنیا تغییر میکند اما مثل گذشته باقی میماند.
...
احترام آدم تا وقتی دست خودش است که به دیگران احترام بگذارد و فقط اعتقاد به خود است که باعث میشود دیگران به انسان معتقد شوند.
February 20, 2021
اوایل این گفتگوی درونی برام جذاب بود؛ اما به مرور و با فضای تلخی که حاکم شد، جذابیت داستان هم برام کمتر شد؛ اخرهای داستان به نظرم غرغرهای یک بلاتکلیف رو میخوندم که با سرخوردگی نمیدونست چرا و چی میگه!
نکته جالب اما برام این همه تمایز میان زن بودن در دنیای مدرن بود که نویسنده ناراضیترین آن بود؛ البته با توجه به سال نگارش کتاب، احتمالا در اوم برهه هنوز بسیاری از حقوق زنان به رسمیت شناخته نشده بود!!؟
پایان باز داستان رو اما میتونم یکی از نقاط قوت این کتاب بدونم که با تموم اشارات نویسنده، ته مایههایی از امید برای خواننده میماند که...
نکته جالب اما برام این همه تمایز میان زن بودن در دنیای مدرن بود که نویسنده ناراضیترین آن بود؛ البته با توجه به سال نگارش کتاب، احتمالا در اوم برهه هنوز بسیاری از حقوق زنان به رسمیت شناخته نشده بود!!؟
پایان باز داستان رو اما میتونم یکی از نقاط قوت این کتاب بدونم که با تموم اشارات نویسنده، ته مایههایی از امید برای خواننده میماند که...
December 17, 2023
Risveglio della coscienza
"Il mio pensiero si appanna…le mie palpebre sembrano piombo…E’ il sonno o la fine? Non devo cedere al sonno, alla fine. Aiutami a stare sveglia, rispondimi: fu difficile usare le ali? Ti spararono in molti? Gli sparasti a tua volta? Ti oppressero nel formicaio? Cedesti alle delusioni e alle rabbie oppure rimanesti dritto come un albero forte? Scopristi se c’è la felicità, la libertà, la bontà, l’amore? Spero che i miei consigli ti siano serviti. Spero che tu non abbia mai urlato l’atroce bestemmia “perché sono nato?”. Spero che tu abbia concluso che ne valeva la pena: a costo di soffrire, a costo di morire. Sono così orgogliosa d’averti tirato fuori dal nulla a costo di soffrire, a costo di morire."
Penna di rara efficacia quella della Fallaci.
Un flusso di coscienza capace di risvegliare l'opinione pubblica negli anni '70, con una lucidità che non cede mai il passo al fatidico e tormentato processo di costruzione e decostruzione sostenuto nell'opera. Quello che, purtroppo, deturpa l'esercizio è l'esasperata - quasi artificiosa - visione nichilista che avvelena la prosa: la vita è compromesso; l'autonomia di pensiero non può prescindere dal dialogo, dalla consapevolezza che esistano anche gli altri.
Davvero un peccato che la presunzione e l'egocentrismo intellettuale abbiano contaminato quello che poteva essere un trattato perfetto sull'esercizio del dubbio.
Meravigliosa, invece, la riconciliazione finale verso la vita, unica parte dell'opera che si libera dalle catene dell'astio per abbracciare l'imponderabilità dell'esistenza.
"Il mio pensiero si appanna…le mie palpebre sembrano piombo…E’ il sonno o la fine? Non devo cedere al sonno, alla fine. Aiutami a stare sveglia, rispondimi: fu difficile usare le ali? Ti spararono in molti? Gli sparasti a tua volta? Ti oppressero nel formicaio? Cedesti alle delusioni e alle rabbie oppure rimanesti dritto come un albero forte? Scopristi se c’è la felicità, la libertà, la bontà, l’amore? Spero che i miei consigli ti siano serviti. Spero che tu non abbia mai urlato l’atroce bestemmia “perché sono nato?”. Spero che tu abbia concluso che ne valeva la pena: a costo di soffrire, a costo di morire. Sono così orgogliosa d’averti tirato fuori dal nulla a costo di soffrire, a costo di morire."
Penna di rara efficacia quella della Fallaci.
Un flusso di coscienza capace di risvegliare l'opinione pubblica negli anni '70, con una lucidità che non cede mai il passo al fatidico e tormentato processo di costruzione e decostruzione sostenuto nell'opera. Quello che, purtroppo, deturpa l'esercizio è l'esasperata - quasi artificiosa - visione nichilista che avvelena la prosa: la vita è compromesso; l'autonomia di pensiero non può prescindere dal dialogo, dalla consapevolezza che esistano anche gli altri.
Davvero un peccato che la presunzione e l'egocentrismo intellettuale abbiano contaminato quello che poteva essere un trattato perfetto sull'esercizio del dubbio.
Meravigliosa, invece, la riconciliazione finale verso la vita, unica parte dell'opera che si libera dalle catene dell'astio per abbracciare l'imponderabilità dell'esistenza.
February 5, 2017
کتاب سوم از چالش 300 کتاب:
امیدوارم به این نتیجه رسیده باشی که زندگی ارزش تولد یافتن را دارد. حتی به قیمت درد کشیدن و مردن.
کتاب معروفیه و مطمئنم اکثرتون این کتاب رو خوندین. از اون دسته کتابهاست که همه مدل نظر و عیقده ای میشه در موردش پیدا کرد چون موضوعش موضوع جنجالی و سنگینیه.
خوشحالم که این کتاب رو خوندم. گاهی لازمه ادم کتابهایی بخونه که یکم از سطح مکالمات روزمره عمیق تر باشه و یکی دو روزی باعث بشه ادم فکر کنه.
#سیوان #چالش_300_کتاب
امیدوارم به این نتیجه رسیده باشی که زندگی ارزش تولد یافتن را دارد. حتی به قیمت درد کشیدن و مردن.
کتاب معروفیه و مطمئنم اکثرتون این کتاب رو خوندین. از اون دسته کتابهاست که همه مدل نظر و عیقده ای میشه در موردش پیدا کرد چون موضوعش موضوع جنجالی و سنگینیه.
خوشحالم که این کتاب رو خوندم. گاهی لازمه ادم کتابهایی بخونه که یکم از سطح مکالمات روزمره عمیق تر باشه و یکی دو روزی باعث بشه ادم فکر کنه.
#سیوان #چالش_300_کتاب
October 11, 2022
অসাধারণ। অবিশ্বাস্য। অনবদ্য।
আজীবন মনে রাখার এবং বারবার পড়ার মতো বই Letter to a child never born। শেষ করার পর থমকে ছিলাম অনেকক্ষণ। ভনভন করে মাথায় ঘুরছিল “এটা কী পড়লাম আমি!” ইউনিক কন্টেন্ট,অসাধারণ লেখা এবং মারাত্মক সব সংলাপের দুর্দান্ত মেলবন্ধন এই বই। এই বছরের অন্যতম সেরা বইটা পড়ে ফেললাম আমি।
আজীবন মনে রাখার এবং বারবার পড়ার মতো বই Letter to a child never born। শেষ করার পর থমকে ছিলাম অনেকক্ষণ। ভনভন করে মাথায় ঘুরছিল “এটা কী পড়লাম আমি!” ইউনিক কন্টেন্ট,অসাধারণ লেখা এবং মারাত্মক সব সংলাপের দুর্দান্ত মেলবন্ধন এই বই। এই বছরের অন্যতম সেরা বইটা পড়ে ফেললাম আমি।
January 23, 2023
آه نمیدونم از کجا شروع کنم.این از اون کتابایی نیست که بخواید از طریق ریویوها تصمیم بگیرید که باید بخونیدش یا نه."فقط باید بخونیدش" تا خودتون برداشت کنین.در طول داستان آدم مدام در حال کلنجار رفتنه.مدام فکر درگیرِ"باهاش مخالفم،باهاش موافقم،اینجارو خیلی خوب گفت،اینجارو چرت و پرت گفت" هستش.
نویسنده به بهترین شکل ممکن این موضوع رو(انتخاب بین سقط یا تولد جنین)کامل و از چندین جهت باز کرده بود و از طریق کرکتری که هم زندگی مشکلی داشت و هم شخصیتِ مشکلی،به خوبی به تصویر کشیده بود.
بیشتر کتاب جملات بحثهای خیلی قشنگی داشت که خیلی لذت بردم(و اگه صوتی نبود همش خودکار به دست زیرشون خط میکشیدم) اما بعضی جاها هم خیلی به زندگی و دنیا بدبین میشد و یهو قاتی میکرد و همین کشمکش جذابش میکرد و خب نشون دهندهی پیچیده بودنِ بارداری و تصمیمِ به دنیا آوردن یا نیاوردن یک انسان به این دنیا بود.که برای این ��انم از اول مشخص بود همچین مسئولیتی زیادی بود.به هرحال پدرمادر شدن برای هرکسی نیست.
تو کل کتاب،چه زن باشید چه مرد،
هم این زن و حرفاشو درک میکنید هم نمیکنید.
هم بهش حق میدید هم نمیدید.
هم روشنفکره هم احمق.
و خب همش درسته.
چون انسان بودن و تصمیمگیری های بزرگ همینقدر پیچیده است و قشنگیش به همینه و هیچوقت هم تو هیچ مسئلهای به یه جواب ثابت نمیرسه.همه چیز و همه کس تو این دنیا متفاوته و در نهایت فقط گوش کردن به صدای قلب به همراه پژواکهای مغز،انسانیت رو نجات میده.
"زندگی هیچوقت نمیمیره"
"هیچی بدتر از نیستی نیست"
نویسنده به بهترین شکل ممکن این موضوع رو(انتخاب بین سقط یا تولد جنین)کامل و از چندین جهت باز کرده بود و از طریق کرکتری که هم زندگی مشکلی داشت و هم شخصیتِ مشکلی،به خوبی به تصویر کشیده بود.
بیشتر کتاب جملات بحثهای خیلی قشنگی داشت که خیلی لذت بردم(و اگه صوتی نبود همش خودکار به دست زیرشون خط میکشیدم) اما بعضی جاها هم خیلی به زندگی و دنیا بدبین میشد و یهو قاتی میکرد و همین کشمکش جذابش میکرد و خب نشون دهندهی پیچیده بودنِ بارداری و تصمیمِ به دنیا آوردن یا نیاوردن یک انسان به این دنیا بود.که برای این ��انم از اول مشخص بود همچین مسئولیتی زیادی بود.به هرحال پدرمادر شدن برای هرکسی نیست.
تو کل کتاب،چه زن باشید چه مرد،
هم این زن و حرفاشو درک میکنید هم نمیکنید.
هم بهش حق میدید هم نمیدید.
هم روشنفکره هم احمق.
و خب همش درسته.
چون انسان بودن و تصمیمگیری های بزرگ همینقدر پیچیده است و قشنگیش به همینه و هیچوقت هم تو هیچ مسئلهای به یه جواب ثابت نمیرسه.همه چیز و همه کس تو این دنیا متفاوته و در نهایت فقط گوش کردن به صدای قلب به همراه پژواکهای مغز،انسانیت رو نجات میده.
"زندگی هیچوقت نمیمیره"
"هیچی بدتر از نیستی نیست"
April 24, 2021
خیلی کتاب عمیقی بود
برای دومین بار خوندنش یه لطف دیگهای داشت
بحث توی مسائلی مثل آزادی، مسئولیت، گناه... جذابیت کتاب رو بیشتر کرده بود
خیلی جاها باهاش گریه کردم
خیلی حس کردم ما انسانها با وجود دردهای مشترک در نهایت همهمون تنهاییم
اینکه چقدر باید از قضاوت دور بمونیم
اینکه حقیقت یک چیز نیست. بلکه حقیقت “همه چیز” ه!
اولین کتابی بود که از این نویسنده خوندم
خیلی جاها دیدگاهشو دوست نداشتم، خیلی جاها باهاش همراه شدم
امیدوارم کتابهای آتی که از این نویسنده میخونم هم همینقدر گیرا باشه
برای دومین بار خوندنش یه لطف دیگهای داشت
بحث توی مسائلی مثل آزادی، مسئولیت، گناه... جذابیت کتاب رو بیشتر کرده بود
خیلی جاها باهاش گریه کردم
خیلی حس کردم ما انسانها با وجود دردهای مشترک در نهایت همهمون تنهاییم
اینکه چقدر باید از قضاوت دور بمونیم
اینکه حقیقت یک چیز نیست. بلکه حقیقت “همه چیز” ه!
اولین کتابی بود که از این نویسنده خوندم
خیلی جاها دیدگاهشو دوست نداشتم، خیلی جاها باهاش همراه شدم
امیدوارم کتابهای آتی که از این نویسنده میخونم هم همینقدر گیرا باشه
March 9, 2016
زن بودن خیلی قشنگه!چیزیه که یه شجاعت تموم نشدنی میخواد!یه جنگ که پایون نداره!اگه دختر به دنیا بیای خیلی چیزا رو باید یاد بگیری!
September 14, 2024
خیلی خوب بود. هم از نظر داستانی کشش داشت هم مفاهیم متعددی رو بنا بر جهانبینی نویسنده عنوان می کرد. فالاچی تونسته بود به خوبی حس خودشو منتقل کنه حتی به من که نه تجربه بارداری دارم و نه میتونم داشته باشم. برای من از قدیم مسئله به وجود آوردن موجود زنده ای و وارد کردنش به اجبار به این دنیا مهم بوده و هنوز هم نتونستم جواب درخوری براش پیدا کنم. شخصیت های داستان هرکودوم به خوبی نماینده ی دیدگاههای غالب موجود بودن و نویسنده اکثرا بدون سعی در تحریف اندیشه اونها رو از زبان شخصیت بیان می کرد و البته در انتها نقد خودشو هم میگفت. نگاه رادیکال و منطقیش به کار، خانواده، تولید مثل، عشق و امثالهم در کنار مواضع احساسی که در مورد بعضی از این مسائل می گرفت به خوبی نماینگر ذهن چندوجهی انسان بود. برای من هم بارها اتفاق افتاده که با عصبانیت و بیرحمانه به بعضی باورهای رایج حمله می کنم و اونها رو بعضا احمقانه میدونم اما در شرایطی و در فضایی احساسی با نظرات عموم همراهی می کنم. اگرچه از عنوان کتاب پایان سرنوشت کودک مشخصه اما این هیچی از ارزش کتاب کم نمیکنه چراکه این موضوع واقعا در کنار روند داستان کم ارزشه. در واقع مسیر وقوع اتفاقه که جذابه و نه نتیجه ی نهایی اون. در طول کتاب بارها یاد سیمون دوبوار افتادم. اصلا احساس می کردم که ضمیری مشترک این کتاب رو نوشته. شاید این صدای نسلی از زنان به خود متکی غرب در دوران عدم رواداری و سختگیریه و بسیار بسیار به فضای امروز ایران نزدیکه. حتی وضعیت امروز ایران بسیار عقب تر از دنیای این داستانه. به عنوان یک فمنیست از خوندن این کتاب به وجد اومدم و بارها براش دست زدم. برای جملاتی که همونطور که گفتم نه نظر یا عقیده شخصی یک نفر بلکه صدای مشترک میلیون ها نفره. امثال فالاچی و دوبوار کم نبودن اما بسیار بیشتر از اونها زنان و دخترانی بودن که اسیر و گرفتار جبر جامعهشون شدن و عقاید و استعدادها و توانایی هاشون سرکوب شد. در یک مقایسه ناعادلانه، وقتی زبان و ادبیات فالاچی رو کنار فمنیستای شومن و لمپن داخلی (مثل تهمینه میلانی) میذارم به جامعه حق میدم که هنوز صدای این قشر رو نشنیده باشه و در مقابل خواسته هاشون موضع بگیره. اگرچه به نظر میرسه عدالت و برابری جنسیتی مسئله واضح و مبرهنی شده و همه متفق القول تاییدش می کنن، اما اونچه در واقع میبینیم بسیار از این موضوع فاصله داره. بخشی از این فاصله ناشی از ایدئولوژی حاکم در ایرانه، بخشی به دلیل باورهای سنتی اقشار جامعه و بخشی هم به دلیل عدم بیان شفاف و صریح مواضع. در مورد قسمت سوم خوندن این کتاب میتونه خیلی مفید باشه. در انتها به همه توصیه مکینم حتما این کتاب رو با دقت بخونین و به دیگران هم هدیه بدین.
September 1, 2021
برای خیلی از ما مشکلاتی پیش میاد که روند زندگی ما تحت تأثیرش قرار میگیره، ما به این مشکل فکر میکنیم، تحلیلش میکنیم و با اطرافیان درموردش حرف میزنیم، ولی شاید بدترین اتفاق برای ما این باشه که با کسی صحبت کنیم و اون بخواد با منطق خودش ما رو راهنمایی کنه، این جور وقتها اون دوست کاری رو میکنه که ما نمیخوایم، چون واقعا مهم نیست که چرا این اتفاق افتاد، مهم اینه که من یا شما الان اذیتیم، ذهنمون درگیره و هزاران چیز دیگه بنابراین اون دوست با منطق خودش جز اینکه به زخم ما نمک میپاشه هیچ کار دیگه ای نمیکنه.
درمورد این کتاب (حالا چه اتفاقات واقعی باشه چه ساخته ذهن نویسنده) باید بگم که در وهله اول ما با یک نویسنده بزرگ طرف هستیم، کسی که در دنیایی که نه اینستاگرام بود، نه فیس بوک و نه شبکه های خبری. در دنیایی که بواسطه جبر زمانه بیشتر اتفاقات رو مردها رقم میزدن، اون معروف شد و محبوب، بنابراین قبل از هرچیزی باید به فالاچی بودن اون احترام بذاریم. دوم اینکه نویسنده یا راوی از ما نمیخواد منطقی باشیم، از ما نمیخواد قضاوتش کنیم، اصلا اون به ما میگه: ببین اگر میخوای منو قضاوت کنی یا نصیحت کنی همین الان کتاب رو پرت کن اون طرف و برو از فهیمه رحیمی(با احترام به این نویسنده بزرگ) بخون. من فقط میخوام حرف بزنم میخوام هرچی تو ذهنم هست رو بگم، یه جا تصمیم میگیرم بچه رو سقط کنم، و در قسمتی دیگه میخواد نگهش داره....
من فکر میکنم این کتاب چیزی ورای یک فرزند ناخواسته باشه... بلکه آینده جامعه رو پیش روی ما میذاره یعنی این بچه همون اتفاقاتی هست، که قراره در آینده در نتیجه رفتار کنونی ما بیفته. و وظیفه ای رو به ما یادآوری میکنه که ما در قبال نسل های بعد داریم... این وظایف چی هستن! من نمیدونم یعنی میدونم اما آنچه میدونم شاید یک یا دو وظیفه باشه که اگر بگم نظرم رو به شما تحمیل کردم...
در نهایت این رو بگم که بزرگ بودن نویسنده به اینه که با کمتر از صد صفحه ذهن خواننده رو درگیر بینهایت موضوع میکنه...
درمورد این کتاب (حالا چه اتفاقات واقعی باشه چه ساخته ذهن نویسنده) باید بگم که در وهله اول ما با یک نویسنده بزرگ طرف هستیم، کسی که در دنیایی که نه اینستاگرام بود، نه فیس بوک و نه شبکه های خبری. در دنیایی که بواسطه جبر زمانه بیشتر اتفاقات رو مردها رقم میزدن، اون معروف شد و محبوب، بنابراین قبل از هرچیزی باید به فالاچی بودن اون احترام بذاریم. دوم اینکه نویسنده یا راوی از ما نمیخواد منطقی باشیم، از ما نمیخواد قضاوتش کنیم، اصلا اون به ما میگه: ببین اگر میخوای منو قضاوت کنی یا نصیحت کنی همین الان کتاب رو پرت کن اون طرف و برو از فهیمه رحیمی(با احترام به این نویسنده بزرگ) بخون. من فقط میخوام حرف بزنم میخوام هرچی تو ذهنم هست رو بگم، یه جا تصمیم میگیرم بچه رو سقط کنم، و در قسمتی دیگه میخواد نگهش داره....
من فکر میکنم این کتاب چیزی ورای یک فرزند ناخواسته باشه... بلکه آینده جامعه رو پیش روی ما میذاره یعنی این بچه همون اتفاقاتی هست، که قراره در آینده در نتیجه رفتار کنونی ما بیفته. و وظیفه ای رو به ما یادآوری میکنه که ما در قبال نسل های بعد داریم... این وظایف چی هستن! من نمیدونم یعنی میدونم اما آنچه میدونم شاید یک یا دو وظیفه باشه که اگر بگم نظرم رو به شما تحمیل کردم...
در نهایت این رو بگم که بزرگ بودن نویسنده به اینه که با کمتر از صد صفحه ذهن خواننده رو درگیر بینهایت موضوع میکنه...
January 17, 2012
زخم ها خوب می شن ، جاشونم کم کم از بین می ره
ولی یه زنگ ِ تلفن واسه برگردوندن تمام دردا بسّه
ولی یه زنگ ِ تلفن واسه برگردوندن تمام دردا بسّه
January 27, 2024
لحن تند و نقادانه فالاچی از همان صفحات اول کتاب نوید یک اثر ژورنالیستی و تابوشکن را میدهد. هر چند در عین حال بخش هایی از جملات کتاب اسیر زیادهروی در رساندن پیامهای ضدجنسیتی میشود. اما ضد و نقیض های استفاده شده در این کتاب شاید یکی از زیباترین عناصری باشد که بتوان برای رساندن مفهوم معنای زندگی و هدف از خلقت، به کار برد. بهخصوص در صفحه آخر کتاب جایی که بر خلاف صفحات آغازینش این عبارت تکان دهنده را مینویسد:
امیدوارم هرگز این جملهٔ کفرآمیز را فریاد نزده باشی: «چرا من زاده شدم؟»
من ترجمه آقای مانی ارژنگی رو خوندم
که برای اولین بار از این کتاب در سال ۲۵۳۵ شاهنشاهی منتشر شده
بخش هایی از صفحات ابتدایی رو که تو ذهنم بیشتر ثبت شده عین جملات کتاب با هم بخونیم:
صفحه۵: کوچولو، زندگی یعنی خستگی! زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار میشود و در ازای لحظات شادیاش که مکث های کوتاهی بیش نیست باید بهای گزافی پرداخت!
صفحه۱۲: اگر دختر به دنیا بیایی باید خیلی بجنگی تا بتوانی بگویی آن روز که «حوا» سیب ممنوعه را چید «گناه» بهوجود نیامد آنروز یک فضیلت پرشکوه به دنیا آمد که آنرا «نافرمانی» میگویند.
صفحه۱۳: فکر نکن زندگی برای مرد هم خیلی آسان است. اگر نیرومند باشی ، مسئولیتهای سنگین و مستبدانه به گردنت میگذارند. چون ریش داری اکر گریه کنی یا محبت بطلبی همه به تو خواهند خندید. به تو حکم خواهند کرد که در جنگ بکشی یا کشته شوی...
امیدوارم هرگز این جملهٔ کفرآمیز را فریاد نزده باشی: «چرا من زاده شدم؟»
من ترجمه آقای مانی ارژنگی رو خوندم
که برای اولین بار از این کتاب در سال ۲۵۳۵ شاهنشاهی منتشر شده
بخش هایی از صفحات ابتدایی رو که تو ذهنم بیشتر ثبت شده عین جملات کتاب با هم بخونیم:
صفحه۵: کوچولو، زندگی یعنی خستگی! زندگی یعنی جنگی که هر روز تکرار میشود و در ازای لحظات شادیاش که مکث های کوتاهی بیش نیست باید بهای گزافی پرداخت!
صفحه۱۲: اگر دختر به دنیا بیایی باید خیلی بجنگی تا بتوانی بگویی آن روز که «حوا» سیب ممنوعه را چید «گناه» بهوجود نیامد آنروز یک فضیلت پرشکوه به دنیا آمد که آنرا «نافرمانی» میگویند.
صفحه۱۳: فکر نکن زندگی برای مرد هم خیلی آسان است. اگر نیرومند باشی ، مسئولیتهای سنگین و مستبدانه به گردنت میگذارند. چون ریش داری اکر گریه کنی یا محبت بطلبی همه به تو خواهند خندید. به تو حکم خواهند کرد که در جنگ بکشی یا کشته شوی...
June 8, 2020
অবিবাহিত মা।গর্ভে ধারণ করছেন এমন এক ভ্রূণ যেটিকে সমাজ মেনে নিতে চায় না, পরিবারবিমুখ, মেয়েটির প্রেমিকপ্রবর চাইছে ভ্রূণটিকে হত্যা করতে।
সংগ্রাম শুরু করলেন অবিবাহিত মা। তার অনাগত শিশুর সাথে গড়ে উঠলো অনির্বচনীয় এক সম্পর্ক। এই সম্পর্ক বোধকরি জন্মদাত্রীর সঙ্গেই শুধু গড়ে উঠতে পারে। পৃথিবী চেনাতে লাগতেন অনাগত ভবিষ্যতের দিশারিকে। সত্যিই মা কী পারবে শত প্রতিবন্ধকতা পেরিয়ে শিশুটিকে পৃথিবীর আলো দেখাতে? নাকী 'পাপের সন্তান' ভূমিষ্ঠ হওয়ার আগেই শিকার হবে হত্যাকান্ডের?
আনু মুহাম্মদের অনুবাদ পড়লে বোঝার জো নেই এটি মৌলিক না অনুবাদ। একেবারে দুর্দান্ত কাজ করেছেন তিনি। যাকে বলে মার্ভেলাস।
ফাল্লাচি প্রখ্যাত সাংবাদিক, নারীবাদী, ফ্যাসিবাদবিরোধী- এই পরিচয়গুলোর প্রতিটিই পরোক্ষভাবে এসেছে বইতে।
ভাষার বুনন অসম্ভব শক্তিশালী। রীতিমতো করোটিতে আঘাত হানে৷
সংগ্রাম শুরু করলেন অবিবাহিত মা। তার অনাগত শিশুর সাথে গড়ে উঠলো অনির্বচনীয় এক সম্পর্ক। এই সম্পর্ক বোধকরি জন্মদাত্রীর সঙ্গেই শুধু গড়ে উঠতে পারে। পৃথিবী চেনাতে লাগতেন অনাগত ভবিষ্যতের দিশারিকে। সত্যিই মা কী পারবে শত প্রতিবন্ধকতা পেরিয়ে শিশুটিকে পৃথিবীর আলো দেখাতে? নাকী 'পাপের সন্তান' ভূমিষ্ঠ হওয়ার আগেই শিকার হবে হত্যাকান্ডের?
আনু মুহাম্মদের অনুবাদ পড়লে বোঝার জো নেই এটি মৌলিক না অনুবাদ। একেবারে দুর্দান্ত কাজ করেছেন তিনি। যাকে বলে মার্ভেলাস।
ফাল্লাচি প্রখ্যাত সাংবাদিক, নারীবাদী, ফ্যাসিবাদবিরোধী- এই পরিচয়গুলোর প্রতিটিই পরোক্ষভাবে এসেছে বইতে।
ভাষার বুনন অসম্ভব শক্তিশালী। রীতিমতো করোটিতে আঘাত হানে৷
July 19, 2018
One of the most profoundly sad books I've ever read, Letter to a Child Never Born is a deeply personal conversation between a woman and her unborn child. You might call it a monologue, but to me it feels more like a dialogue, even if the child this 'letter' is directed to is still a fetus. The way Fallaci addresses the child makes it seem all too real. Yes, the fetus doesn't directly answer the mother, but one can feel there is a bond, a bond that grows as the novel progresses. Isn't pregnancy one of the greatest mysteries of life? Surely there are many bonds that tie a mother to her child. One might call this book an epistolary novel, as it is (as the title implies) written as a letter from a woman to her unborn child. I've called it a written dialogue, but I don't think it really matters how we classify it, what matter is that it is an exceptional novel.
Clearly, the book is, in many ways, autobiographical. I've just called it a deeply personal book, but it is a also a philosophical one. It questions life, gender roles, personal responsibility and freedom, abortion and parenting. It speaks of difficult topics with intelligence, honesty and bravery. It speaks of what is like to be a woman. A woman that loves her job, that is passionate about her writing and that is afraid to give up her artistic freedom because of pregnancy. Letter To a Child Never Born is a personal tale, but it is also a philosophical discussion. With so many ideas thrown around, discussed it detail and explained with eloquence, at times it seems like a collection of essayist writing, and yet it remains a personal story of an unplanned pregnancy. It's a brilliant novel, in the every sense of the word. Beautifully written, sensitive and sensible recount of what it feels like to be a woman.
I remember seeing some documentary in which it was mentioned that some Italian feminist have accused Fallaci of speaking against abortion, but that is not what this book is about. Quite on the contrary, it could even be called a feminist novel as it can easily be placed within the context of seventies feminism. It was written in a time when feminism still made sense, not like today when it sadly seems to be more about accusing men for everything, then about empowering women. Anyhow, this book is no pamphlet, and it's certainly neither pro or anti abortion. At one point Fallaci even asks the question whether we have the right to bring any child into this world of suffering? Does any child ask to be born? In reality, this is a book that speaks of the complex issues and isn't afraid to ask difficult questions.
The story of a young professional unmarried woman struggling with a difficult decision of whether or not to keep her child is not dated. Life will always present us with difficult choices. One way or another, parenting is always a complex subject. Sometimes not becoming a parent is not a choice, but an unfortunate accident or a result of health problems. Still, the existential questions of parenting are always there, even if we are not fortunate to realize ourselves as parents. There is always guilt and self-questioning, both for parents and childless adults. In this book, the pregnant woman (possibly the author herself) feels herself shunned by society, questioned by her gynecologist but in reality all that is secondary. Perhaps becoming a mother is most often a deeply personal choice. Perhaps it is never an easy one.
I felt that this book captures wonderfully all the complexities of being a woman. It's intelligent, brave and emotional. It was the second book by Fallaci that I have read. It's been years since I read it, but I remember it so clearly. Letter to a Child Never Born is a powerful pregnancy tale is there ever was one. I would recommend it to every adult person.
Clearly, the book is, in many ways, autobiographical. I've just called it a deeply personal book, but it is a also a philosophical one. It questions life, gender roles, personal responsibility and freedom, abortion and parenting. It speaks of difficult topics with intelligence, honesty and bravery. It speaks of what is like to be a woman. A woman that loves her job, that is passionate about her writing and that is afraid to give up her artistic freedom because of pregnancy. Letter To a Child Never Born is a personal tale, but it is also a philosophical discussion. With so many ideas thrown around, discussed it detail and explained with eloquence, at times it seems like a collection of essayist writing, and yet it remains a personal story of an unplanned pregnancy. It's a brilliant novel, in the every sense of the word. Beautifully written, sensitive and sensible recount of what it feels like to be a woman.
I remember seeing some documentary in which it was mentioned that some Italian feminist have accused Fallaci of speaking against abortion, but that is not what this book is about. Quite on the contrary, it could even be called a feminist novel as it can easily be placed within the context of seventies feminism. It was written in a time when feminism still made sense, not like today when it sadly seems to be more about accusing men for everything, then about empowering women. Anyhow, this book is no pamphlet, and it's certainly neither pro or anti abortion. At one point Fallaci even asks the question whether we have the right to bring any child into this world of suffering? Does any child ask to be born? In reality, this is a book that speaks of the complex issues and isn't afraid to ask difficult questions.
The story of a young professional unmarried woman struggling with a difficult decision of whether or not to keep her child is not dated. Life will always present us with difficult choices. One way or another, parenting is always a complex subject. Sometimes not becoming a parent is not a choice, but an unfortunate accident or a result of health problems. Still, the existential questions of parenting are always there, even if we are not fortunate to realize ourselves as parents. There is always guilt and self-questioning, both for parents and childless adults. In this book, the pregnant woman (possibly the author herself) feels herself shunned by society, questioned by her gynecologist but in reality all that is secondary. Perhaps becoming a mother is most often a deeply personal choice. Perhaps it is never an easy one.
I felt that this book captures wonderfully all the complexities of being a woman. It's intelligent, brave and emotional. It was the second book by Fallaci that I have read. It's been years since I read it, but I remember it so clearly. Letter to a Child Never Born is a powerful pregnancy tale is there ever was one. I would recommend it to every adult person.
September 23, 2021
এই বইটা হলো বারবার পড়ার মতো একটা বই। জীবন নিয়ে কঠিন কিছু বাস্তব কথাবার্তা চলেছে এক মা এবং তার পৃথিবীতে আসতে যাওয়া শিশুর মধ্যে।।
আমি আসলে এটার রিভিউ লিখলে "হা অনেক ভাল হয়েছে, সবার পড়া উচিত" এসব বলব। তার চেয়ে বরং বইয়ের ভাল লেগে note নিয়ে রাখা অংশগুলো এখানে দিয়ে দিচ্ছি ইচ্ছে হলে পড়তে পারেন, সেখান থেকে হয়তো ঘটনার অনেককিছু বুঝবেন---------
"গত রাতেই প্রথম টের পেলাম তুমি আছ—অসীম এক শূন্যতা থেকে আসা একটি ছোট্ট জীবনবিন্দুর মতো তোমার অস্তিত্বের এই আকস্মিক ঘোষণা আমাকে অভিভূত করল, বিস্মিত করল এবং বিদ্ধ করল একটা বুলেটের মতো। এক অজানা ভীতি আমার সারা শরীরে, সমগ্র সত্তায়"
"তোমার আর আমার জুটি এক অদ্ভুত জুটি । তোমার সবকিছু আমার ওপর নির্ভর করে এবং আমার সবকিছু নির্ভর করে তোমার ওপর । তোমার অসুস্থতা মানে আমার অসুস্থতা, আমার মৃত্যু মানে তোমার মৃত্যু । কিন্তু আমরা কেউ পরস্পরের সঙ্গে যোগাযোগ করতে পারি না-পরামর্শ করতে পারি না । এমনকি তুমি জানোও না আমি দেখতে কেমন, আমার বয়স কত, কী ভাষায় কথা বলি । তুমি জানো না আমি কোত্থেকে এসেছি, কোথায় থাকি, কী করি? জানো না আমি লম্বা না খাটো, শ্বেতাঙ্গ না কৃষ্ণাঙ্গ, তরুণী না বৃদ্ধা । দুই অপরিচিত ‘মানুষ’—একই গন্তব্যের দিকে যাচ্ছি । একই দেহের মধ্যে আছি তবু একজন থেকে আরেকজন কত দূরে"
"লজ্জিত হলাম আমি । ভাবতেও ঘেন্না লাগল যে, ওকে আমি ভালোবাসতাম । আমি এখনও বুঝি না ভালোবাসা কী? এখন মনে হয় এটি একটি বড় ধরনের তামাশা, যা মানুষকে বিভ্রান্ত করার জন্যে,
অশান্ত পৃথিবীতে তাকে শান্ত রাখার জন্যে উদ্ভাবিত হয়েছে"
‘স্বাধীনতা’ সম্পর্কে বহু কথা তুমি শুনবে। ‘ভালোবাসা’র মতোই বহুল ব্যবহৃত এবং বহুল প্রতারিত একটি শব্দ । এমন মানুষের সঙ্গে তোমার দেখা হবে যারা ‘স্বাধীনতা’র জন্যে কঠোর আত্মত্যাগ করছে, অত্যাচারিত হচ্ছে এমনকি মৃত্যুবরণ করছে। আমি চাই তুমি তাদের মতোই একজন হও। তুমিও দেখবে এর জন্যে তোমাকেও অত্যাচার সইতে হবে । দেখবে ‘স্বাধীনতা’-র অস্তিত্ব নেই— এটি একটি স্বপ্ন যা তোমার এখনকার অস্তিত্বের মধ্যে অতি সংগোপনে জন্ম নিচ্ছে। এ পৃথিবীর চেয়ে এখন তোমার স্বাধীনতা অনেক বেশি । তুমি এখন জানো না দাসত্ব কী—বাইরে এলে তাও তোমাকে বুঝতে হবে—মর্মে মর্মে। বাইরে তোমার অসংখ্য প্রভু থাকবে যারা সবকিছুই তোমার ওপর চাপিয়ে দিতে চেষ্টা করবে
"নিষ্ঠুরতম, সবলতম, হৃদয়হীন ব্যক্তিরাই সর্বক্ষেত্রে বিজয়ী হয়— এ সত্য আমি যেভাবে জেনেছি সেভাবে যেন তোমার কোনোদিন জানতে না হয়। আর এও মনে রেখো, এর প্রথম শিকার সবসময়ই হতে হয় মেয়েদের"
"অবিচার কাকে বলে তার ধারণা তুমি পাবে, পেতে বাধ্য হবে। অনেক কিছু আছে এবং কিছুই নেই---এই দুই গোষ্ঠী মানুষের বৈষম্যের যে অবিচার তা নিয়ে তোমাকে ভাবতে হবে — যে অবিচারের জন্যে এক মহিলা বসে থাকে আয়েশে; আরেকজন প্রচণ্ড অসুবিধার মধ্যেও তার কার্পেট পরিষ্কার করে। আমি জানি না কেমন করে এ অবস্থার অবসান সম্ভব"
আমি আসলে এটার রিভিউ লিখলে "হা অনেক ভাল হয়েছে, সবার পড়া উচিত" এসব বলব। তার চেয়ে বরং বইয়ের ভাল লেগে note নিয়ে রাখা অংশগুলো এখানে দিয়ে দিচ্ছি ইচ্ছে হলে পড়তে পারেন, সেখান থেকে হয়তো ঘটনার অনেককিছু বুঝবেন---------
"গত রাতেই প্রথম টের পেলাম তুমি আছ—অসীম এক শূন্যতা থেকে আসা একটি ছোট্ট জীবনবিন্দুর মতো তোমার অস্তিত্বের এই আকস্মিক ঘোষণা আমাকে অভিভূত করল, বিস্মিত করল এবং বিদ্ধ করল একটা বুলেটের মতো। এক অজানা ভীতি আমার সারা শরীরে, সমগ্র সত্তায়"
"তোমার আর আমার জুটি এক অদ্ভুত জুটি । তোমার সবকিছু আমার ওপর নির্ভর করে এবং আমার সবকিছু নির্ভর করে তোমার ওপর । তোমার অসুস্থতা মানে আমার অসুস্থতা, আমার মৃত্যু মানে তোমার মৃত্যু । কিন্তু আমরা কেউ পরস্পরের সঙ্গে যোগাযোগ করতে পারি না-পরামর্শ করতে পারি না । এমনকি তুমি জানোও না আমি দেখতে কেমন, আমার বয়স কত, কী ভাষায় কথা বলি । তুমি জানো না আমি কোত্থেকে এসেছি, কোথায় থাকি, কী করি? জানো না আমি লম্বা না খাটো, শ্বেতাঙ্গ না কৃষ্ণাঙ্গ, তরুণী না বৃদ্ধা । দুই অপরিচিত ‘মানুষ’—একই গন্তব্যের দিকে যাচ্ছি । একই দেহের মধ্যে আছি তবু একজন থেকে আরেকজন কত দূরে"
"লজ্জিত হলাম আমি । ভাবতেও ঘেন্না লাগল যে, ওকে আমি ভালোবাসতাম । আমি এখনও বুঝি না ভালোবাসা কী? এখন মনে হয় এটি একটি বড় ধরনের তামাশা, যা মানুষকে বিভ্রান্ত করার জন্যে,
অশান্ত পৃথিবীতে তাকে শান্ত রাখার জন্যে উদ্ভাবিত হয়েছে"
‘স্বাধীনতা’ সম্পর্কে বহু কথা তুমি শুনবে। ‘ভালোবাসা’র মতোই বহুল ব্যবহৃত এবং বহুল প্রতারিত একটি শব্দ । এমন মানুষের সঙ্গে তোমার দেখা হবে যারা ‘স্বাধীনতা’র জন্যে কঠোর আত্মত্যাগ করছে, অত্যাচারিত হচ্ছে এমনকি মৃত্যুবরণ করছে। আমি চাই তুমি তাদের মতোই একজন হও। তুমিও দেখবে এর জন্যে তোমাকেও অত্যাচার সইতে হবে । দেখবে ‘স্বাধীনতা’-র অস্তিত্ব নেই— এটি একটি স্বপ্ন যা তোমার এখনকার অস্তিত্বের মধ্যে অতি সংগোপনে জন্ম নিচ্ছে। এ পৃথিবীর চেয়ে এখন তোমার স্বাধীনতা অনেক বেশি । তুমি এখন জানো না দাসত্ব কী—বাইরে এলে তাও তোমাকে বুঝতে হবে—মর্মে মর্মে। বাইরে তোমার অসংখ্য প্রভু থাকবে যারা সবকিছুই তোমার ওপর চাপিয়ে দিতে চেষ্টা করবে
"নিষ্ঠুরতম, সবলতম, হৃদয়হীন ব্যক্তিরাই সর্বক্ষেত্রে বিজয়ী হয়— এ সত্য আমি যেভাবে জেনেছি সেভাবে যেন তোমার কোনোদিন জানতে না হয়। আর এও মনে রেখো, এর প্রথম শিকার সবসময়ই হতে হয় মেয়েদের"
"অবিচার কাকে বলে তার ধারণা তুমি পাবে, পেতে বাধ্য হবে। অনেক কিছু আছে এবং কিছুই নেই---এই দুই গোষ্ঠী মানুষের বৈষম্যের যে অবিচার তা নিয়ে তোমাকে ভাবতে হবে — যে অবিচারের জন্যে এক মহিলা বসে থাকে আয়েশে; আরেকজন প্রচণ্ড অসুবিধার মধ্যেও তার কার্পেট পরিষ্কার করে। আমি জানি না কেমন করে এ অবস্থার অবসান সম্ভব"
January 13, 2016
قلم نویسنده عالی بود. صراحت بیان قهرمان داستان ستودنی و دیدگاه واقع گرایانه اش تحسین بر انگیز بود. از خواندن این کتاب، خیلی زیاد، لذت بردم. هرچند در برخی موارد، بهیچوجه با قهرمان داستان، هم عقیده نبودم.
May 19, 2025
فالاچی در کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد خیلی استادانه در خصوص چالشها و مشکلات یک زن باردار صحبت میکنه. شاید به خاطر قداستی که همیشه به جایگاه مادران میدن، کتاب و نوشتهی زیادی پیدا نمیشه که نویسنده خیلی واضح از احساساتش صحبت کنه، غر بزنه، یه جاهایی خوشحال باشه و یه جاهایی ناراحت و متنفر از بچهی توی شکمش به خاطر اتفاقاتی که داره سرش میاره. در خیلی از جوامع پذیرفته نیست که از دوره بارداری و بچهدار شدن به خاطر تاثیراتی که روی جسم و روح و روان مادر میذاره با دلخوری و ناراحتی صحبت کرد. از محیط کاری و از دستدادن فرصتهای شغلی و تحصیلی صحبت کرد، به جاش ترجیح میدن یه هاله قدسی دور سر مادر باردار بکشن و یه بخشی از بهشت رو بزنن زیر پاش ولی خب بهتره زیاد در مورد بارداریش و حسهاش حرف نزنه، مخصوصا که هورمونها هم بالا پایین میشه و ممکنه یه چیزی بگه خدا قهرش بگیره یا بچه ناراحت بشه.
و خب فالاچی توی حدود ۱۰۰ صفحه خیلی راحت و بیپروا با بچهای که توی شکم داره در مورد این داستانها حرف میزنه. در خصوص اظهارنظرهای بقیه، قضاوتهای دیگران، رفتار پدر کودک بعد از اینکه متوجه بارداری میشه و موارد دیگه هم صحبت میکنه. از اون مهمتر به یکی از چالشهای مهم دوران ما یعنی حق نگهداشتن یا سقط جنین میپردازه.
به نظرم کتاب خوبی بود و خوندنش میتونه خواننده رو مدتی به فکر ببره که یعنی نویسنده کارش رو درست انجام داده!
و خب فالاچی توی حدود ۱۰۰ صفحه خیلی راحت و بیپروا با بچهای که توی شکم داره در مورد این داستانها حرف میزنه. در خصوص اظهارنظرهای بقیه، قضاوتهای دیگران، رفتار پدر کودک بعد از اینکه متوجه بارداری میشه و موارد دیگه هم صحبت میکنه. از اون مهمتر به یکی از چالشهای مهم دوران ما یعنی حق نگهداشتن یا سقط جنین میپردازه.
به نظرم کتاب خوبی بود و خوندنش میتونه خواننده رو مدتی به فکر ببره که یعنی نویسنده کارش رو درست انجام داده!
July 15, 2021
کاری به کتاب و محتوا ندارم.
کتابی که من دارم ترجمه یغما گلرویی چاپ هفتم انتشارات دارینوشه. وای افتضاااااااااااااااااااااااااااااااااح. نه هکسره، نه فاصله و نیمفاصله رعایت شده حتا غلط املایی داره و از همهههههه چی بدتر اینکه اعراب گذاری شده تک تک کلمه ها.. مثلن: مَن بِهِت گُفتَم که نَرو اونجا تا اُونُ نَبینی. وای بابا خب زهرمار واقن پدرم درومد تا تموم شد این کتاب.
فاجعه بود کتاب. :)))))))
خود داستانم آخراش خیلی بهتر شد باز اولاش یکم فاز فمنیست افراطی میداد که اکی شد. قبلن خیلی سال پیشا جنس ضعیف رو خونده بودم از فالاچی که خیلی دوسش داشتم.
کتابی که من دارم ترجمه یغما گلرویی چاپ هفتم انتشارات دارینوشه. وای افتضاااااااااااااااااااااااااااااااااح. نه هکسره، نه فاصله و نیمفاصله رعایت شده حتا غلط املایی داره و از همهههههه چی بدتر اینکه اعراب گذاری شده تک تک کلمه ها.. مثلن: مَن بِهِت گُفتَم که نَرو اونجا تا اُونُ نَبینی. وای بابا خب زهرمار واقن پدرم درومد تا تموم شد این کتاب.
فاجعه بود کتاب. :)))))))
خود داستانم آخراش خیلی بهتر شد باز اولاش یکم فاز فمنیست افراطی میداد که اکی شد. قبلن خیلی سال پیشا جنس ضعیف رو خونده بودم از فالاچی که خیلی دوسش داشتم.
Displaying 1 - 30 of 1,840 reviews