Ik weet niet zo goed wat ik over dit boek kan zeggen. ‘Mijn meneer’ is prachtig geschreven, maar Teds verhaal is ook verschrikkelijk. Ik kreeg een naar en verdrietig gevoel tijdens het lezen, maar dat was niet per se onprettig. Misschien wil ik vooral de schrijver bedanken. Dus, Ted van Lieshout, bedankt voor dit mooie, invoelbare verhaal, waarin de verwarring, ambivalentie en (natuurlijk totaal misplaatste, maar o zo begrijpelijke) schuldgevoelens van een kind dat wordt misbruikt in al hun oprechtheid worden opgetekend. Ook uw nawoord - eveneens bijzonder oprecht - vond ik mooi:
“Ik vind dat wat mij in mijn jeugd is overkomen verkeerd was en dat mijn meneer het risico niet had mogen nemen dat ik beschadigd zou raken, los van of ik daadwerkelijk beschadigd raakte of niet. Maar van het gebeuren zelf heb ik geen spijt en als ik het uit mijn leven kon wissen, zou ik dat niet doen. Onder andere omdat ik niet weet wat daarmee allemaal nog meer uitgewist zou worden. Hoe deze relatie uit mijn jeugd mijn verdere leven en ontwikkeling heeft beïnvloed, weet ik domweg niet precies. Het zou te makkelijk zijn om ongeluk dat ik later in mijn leven heb meegemaakt te wijten aan meneer; dan zou ik kiezen voor het lot van slachtoffer, en daar voel ik niets voor. Ik ben van mening dat deze ervaring, samen met alle andere, ervoor heeft gezorgd dat ik ben geworden wie ik ben, en dat wijs ik niet af. Misschien was mijn leven anders gelopen zonder meneer, maar er is geen mogelijkheid om dat te weten te komen, en daar heb ik vrede mee.”