Μύρτος είναι ένα μικρό αγόρι, γεννήθηκε κοιμώμενο και τώρα, στα οχτώ του χρόνια, δεν έχει ξυπνήσει. Γιατί ο Μύρτος αρνείται την επικοινωνία με τον κόσμο που ήρθε δεν θα μάθουμε. Κοιμάται χαμογελαστός, με την παλάμη στο μάγουλο, σαν για να προστατευτεί από φιλήματα. Γύρω και δίπλα του, σε μία κλειστή επαρχιακή κοινωνία του 1940, άνθρωποι ανυποψίαστοι φορείς του Κακού, βέβαιοι πως ευαγγελίζονται το Αγαθόν, θα κινήσουν το μυθιστόρημα με ανατριχιαστική αθωότητα. Εν πλήρη συγχύσει ένοχοι, και με (ερήμην τους) υπόγειο σαρδόνιο χιούμορ, προβαίνουν σε (ή ανέχονται) αβυσσαλέες πράξεις μελοδραματικών κορυφώσεων: θα εξωθήσουν τον κοινωνικό περίγυρο σε σκανδαλισμό και σε λιθοβολισμό. Τότε θα εγερθεί ο Μύρτος. Νύχτα. Θα βάλει φωτιά και θα αναχωρήσει. Για πού;
■Ο κύριος Τηλέμαχος[...]91 ετών κι ελαχίστων μηνών. Όσο κι ι αδερφός του.Δίδυμα. Ακριβώς της αυτής ηλικίας,βγήκαν ταυτοχρόνως από την κοιλιά της μητέρας τους.Χωρίς να την προειδοποιήσουν,σπρώχνουν μαζί αδυσώπητα.[...]Και με τον διαγκωνισμό τους για τα πρωτεία εσκότωσαν τη μητέρα τους δύο στιγμές πριν την έξοδό τους,την αιφνιδίασαν με τη ζαβολιά,πέθανε αιφνιδιασμένη,με οργή,δεν πρόλαβε να καταραστεί.
Κυνικό-επειδή είναι ανθρωπίνως απάνθρωπο-και πολύ συγκινητικό,διαβάζεται με μια ανάσα. 5⭐
Δεν το τελείωσα. Διάβασα λίγο περισσότερες από 100 σελίδες και το άφησα. Θα το ξαναπιάσω άλλη φορά, αυτή τη στιγμή οι χαρακτήρες του με εκνεύρισαν και τους σιχάθηκα ελαφρώς. Δεν θέλω τώρα να διαβάσω κάτι τέτοιο.
Για άλλη μια φορά ο Μάτεσις μας πετάει κατάμουτρα την ασχήμια του κόσμου (εν προκειμένω ελληνική επαρχία του τέλους του μεσοπολέμου). Όλα τα έχει ο μπαξές, βιασμούς (ανδρών και γυναικών ανάκατα), αιμομιξία, ευνουχισμούς (ναι, αυτό που διαβάσατε), βρεφοκτονίες, γυναίκες που εξαναγκάζονται να γίνουν μοναχές επειδή ο βιαστής τους (statutory rape is still rape) τις κατέστησε εγκύους και η ντροπή ήταν όλη δική τρους, τα πάντα όλα και... μερικά ακόμα. Το χειρότερο είναι, ότι στο πίσω μέρος του μυαλού σου, ακούς μια φωνή που λέει σιγανά "αυτά γίνονταν και επιλέξαμε να τα ξεχάσουμε, όπως επιλέξαμε να ξεχάσουμε τόσα και τόσα και άλλα τόσα". Ίσως διάβασα πολύ Μάτεσι μαζεμένο και "έγκωσα" λιγάκι, δεν ξέρω. Αλλά δε μπορώ να πω ότι το απόλαυσα ως βιβλίο. Κακό δεν ήτανε, παρά την ανθρώπινη κακία που ξεχειλίζει και χύνεται μπροστά στα μάτια (του μυαλού) σου, τη μικρότητα και την ξεδιαντροπιά όντων που λογίζονται ανθρώπινα (ακόμη και... του θεού). Κακό, που λέτε, δεν ήτανε, αλλά... υπάρχουν και καλύτερα.
Credevo di aver acquistato una fiaba moderna per adulti ed invece il libro ha demolito tutte le mie aspettative. Dimenticatevi toni sognanti e morali buoniste, qui ci sono peccatori in carne ed ossa: sembra che, tranne Mirtos, tutti i personaggi sono paradigmi di tipi umani (più o meno come i Caratteri di Teofrasto). L'ambiente è così saturo di bassi istinti e di situazioni ingiuste che il lettore si augura che prima o poi arrivi qualcuno o qualcosa per riportare un po' di giustizia. Ma quando si arriva al limite dell'indecenza, esiste ancora una maniera per purificare l'ambiente miasmatico? Decisamente un libro che spiazza.
Ο Μύρτος είναι ένα 8χρονο αγόρι που κοιμάται από τότε που γεννήθηκε. Κοιμάται για να ξεφύγει από το ζοφερό κλίμα που επικρατεί στον κόσμο του Μάτεσι, όπου κυρίαρχο ρόλο παίζουν ο καθωσπρεπισμός, το κουτσομπολιό, κάθε λογής πράξεις καταπίεσης, επιβολής, ανηθικότητας και εξευτελισμού. Οι σχέσεις των πρωταγωνιστών χαρακτηρίζονται από απόλυτη έλλειψη αγάπης και ενσυναίσθησης ενώ οι οικογένεια Γαβριήλ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί προβληματική ή ακριβέστερα αρρωστημένη καθώς η περιγραφή των έργων και ημερών της περιλαμβάνει από βιασμούς και μοιχίες μέχρι ευνουχισμούς και θανάτωση βρεφών. Το ξύπνημα του Μύρτου είναι το μόνο ελπιδοφόρο γεγονός που κυριολεκτικά ή μεταφορικά βάζει φωτιά στο παρελθόν.
Δεύτερο βιβλίο του Μάτεσι που διάβασα και δηλώνω οπαδός. Ένα πολύ σκληρό βιβλίο, με τον σχεδόν ανέμελο και αφελή τρόπο που διακρίνει τη σκληρότητά του, ανατριχιαστικό σε κάθε σελίδα, αρρωστημένο μέχρι το τέλος, όπως ακριβώς και η κοινωνία και η συγκεκριμένη κοινωνική τάξη που πρωταγωνιστεί. Εξαιρετικό, δυνατό...
Impressive! Not one of the characters is “good””. All of them are at the same time victims and abusers. I felt scared and disappointed. Is this the real human nature?
Είναι ένα βιβλίο που μας διηγείται την ιστορία του μικρού Μυρτου που γεννήθηκε κοιμώμενο και μας διηγείται τι συμβαίνει γύρο του όσο κοιμάται... Κακό, δεν ήτανε αλλά δεν ξετρελάθηκα.
Da leggere. Il giudizio degli altri e' il motore di tutti questi schifosi personaggi. Paradigmatico il convento curativo nel quale personaggi immorali compiono le correzioni necessarie alla buona reputazione. Il bimbo, addormentato dall'inizio del libro, sembra uno stratagemma dello scrittore per esprimere la sua opinione. molto bello. La storia romanzata e paradossale non e' molto diversa da quello che accadeva in Italia anni fa. giochiamo a calcetto su terreni che ospitano i corpicini dei figli sbagliati. L'erotismo violante e violato e' l'altro protagonista. non e' una favola anche se si presenta cosi'. buona lettura