Haar bloed

by Kristien Hemmerechts

Als kind raakt Titus Serfonteyn gefascineerd door bloed. Wat is het, wat doet het, hoe werkt het? Zijn moeder legt zich neer bij de obsessie van haar zoon. Titus’ dorst naar kennis over bloed doet hem later besluiten medicijnen te gaan studeren. Hij maakt kennis met de mooie Roos, die hij moet delen met zijn beste vriend Pieter. Dan blijkt dat Roos aan een nog onbekende ziekte lijdt. Titus bijt zich vast in het onderzoek.

Genres: Literature, Roman

253 pages, Hardcover

First published January 16, 2012

About the author

Kristien Hemmerechts is een Vlaams schrijfster. Zij was van 1992 tot aan zijn overlijden in 1997 gehuwd met de dichter Herman de Coninck.

Kristien Hemmerechts in de Nederlandstalige Wikipedia

Kristien Hemmerechts in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Kristien Hemmerechts bij "Schrijversgewijs"

Kristien Hemmerechts bij Uitgeverij De Geus


Kristien Hemmerechts is a Flemish writer. From 1992 until his death in 1997 she was married to the poet Herman de Coninck.

Kristien Hemmerechts in the English Wikipedia

Reviews

[André · Rating 5 out of 5]

Citaat :
Review : In juni 2010 verbleef Kristien Hemmerechts op de afdeling Hematologie van het VU Medisch Centrum Amsterdam. Zij was daar in het kader van het ‘Schrijver op de afdeling’-project van het VU Medisch Centrum, dat geleid wordt door Arko Oderwald. Het idee van dit project is eenvoudig: nodig een schrijver uit om een substantiële tijd door te brengen op een klinische afdeling en vraag deze schrijver om op basis van de indrukken die daar vergaard worden een boek te schrijven. Wat voor soort boek dat wordt, beslist de schrijver zelf. Na Onverklaarbaar bewoond van Bert Keizer en De Verdovers van Anna Enquist is Haar bloed van Kristien Hemmerechts het derde boek dat uit dit project voortvloeit en zo wetenschap aan literatuur koppelt.



Titus is nog een kind als zijn grootvader hem meeneemt naar een pas overleden man. Bang en nieuwsgierig tegelijk kijkt de jongen naar het lijk, terwijl zijn grootvader een verhaal vertelt over goed en slecht bloed. De gebeurtenis blijft Titus zijn hele leven bij en zijn fascinatie voor bloed groeit. Zijn moeder legt zich neer bij de obsessie van haar zoon. Titus' dorst naar kennis over bloed doet hem later besluiten medicijnen te gaan studeren. Hij maakt kennis met de mooie Roos, die hij moet delen met zijn beste vriend Pieter. Zijn studie geneeskunde geeft hem de kans zich te verdiepen in de geheimen van het bloed. Dan blijkt dat het meisje Roos op wie hij verliefd is een zeldzame afwijking aan het bloed heeft. Het maakt haar wanhopig dat niemand kan ontdekken wat er aan de hand is. Titus doet alles om de oorzaak te achterhalen, in de hoop dat hij daarmee Roos voor zich kan winnen.



Dit thema past helemaal in het werk van de auteur die immer op zoek is naar mankementen in lichaam en geest. Doordat ze pefect kan observeren en analyseren met een filosofisch tintje, Gitte was daar een schoolvoorbeeld van, is het resultaat ook indrukwekkend. In Haar bloed windt ze het ziekenhuisjargon, met alle haken en ogen vandien, moeiteloos rond haar vinger, en weet ze een heel knappe analyse, of beter intrige rond bloed- en bloedvaten op te bouwen. Ze heeft haar huiswerk goed gemaakt en maakt daardoor een scherpzinnige maar ook vrij juiste blauwdruk van het ziekenhuisgebeuren. Af en toe dacht ik zelfs: 'laat haar nu eens een tv-documentaire maken over een hematologische afdeling, op deze manier waarop ze het in het boek vertelt'. Dat moet toch gewoon subliem zijn!



Wat ik persoonlijk erg sterk vind is dat ze een filosofische maar ook biologische vraag in mekaar verweeft. Die vraag is: in hoeverre zijn we uniek? Op biologisch vlak zijn de verschillen tussen mensen vrij klein, en toch hechten wij er ontzettend veel belang aan. Bloed is van geen twee mensen identiek, lezen we, en toch kunnen we het, met tussenkomst van enkele medische handelingen, aan elkaar doorgeven. Hoe uniek zijn wij zo gezien dan eigenlijk nog is de grote hamvraag die door het hele boek zweeft. Haar bloed is een 'doktersroman' met allure waarin fictie en non-fictie een uiterst geslaagd huwelijk hebben.

[Joke · Rating 3 out of 5]

het eerste boek dat ik van haar las, was Ann. het verhaal was goed maar Kristien vertelde te veel overzichelf en haar eigen leven.
bij dit boek was het verhaal opnieuw goed maar alle achtergrond over het bloed was niet nodig geweest. het stoorde me niet om het te lezen maar het was te verwarrend met alle moeilijke namen om het te begrijpen.
Op het einde ging het verhaal veel te snel, ze had het veel uitgebreider mogen schrijven , ik had het niet erg gevonden mocht het boek wat dikker zijn en wat meer details bevatten over Rose haar ziekte , wat er met haar is gebeurd en het emotionele daarvan, ook miste ik de details over de relatie tussen Roos en Titus.
Haar bloed vond ik daarom niet beter dan Ann maar ook niet slechter, deze twee boeken bereiken echter niet het level dat ik steeds had verwacht..

[Frank · Rating 3 out of 5]

‘Schrijvers op de afdeling’, een initiatief van VU MC Amsterdam. In dit geval mocht Kristien Hemmerechts een tijdje op de afdeling Hematologie van de het VU MC Amsterdam verblijven en op grond van haar haar bevindingen zonder een verdere specifieke opdracht daarover een boek schrijven. Dat heeft geresulteerd in ‘Haar bloed’, een verhaal dat een brug probeert te slaan tussen wetenschap en fictie, hematologie en literatuur. Een sympathiek uitgangspunt en een dappere poging tot uitvoering. Toch is het resultaat geen doorslaand succes.

‘Haar bloed’ komt strompelend op gang en vanaf het begin blijft het huwelijk tussen feit en fictie een moeizame aangelegenheid. De plot ontwikkelt zich hortend en stotend, knorrig haast. De keren dat feitelijke kennis expliciet in fictie belandt, lijkt een dissonant hoorbaar. Daarnaast helpt de karakterisering van de personages evenmin. Zij lijken gekneed uit onwelwillende klei, brokkelig en clichématige, en wekken nauwelijk enige sympathie op.

[Faloesy · Rating 2 out of 5]

dit pakte me echt totaal niet. ik snapte van een boel niet wat het aan het verhaal toevoegde. de medische terminologie vond ik wel weer leuk en het bruggetje van Edith naar Didi vond ik ook grappig, maar meer dan 2.25 kan ik het niet geven...

[Marco · Rating 1 out of 5]

Een oninteressante biologieles verpakt in een bloedeloos verhaaltje.
Dit was mijn eerste boek van deze schrijfster, maar is geen uitnodiging gebleken me verder in haar te verdiepen (voorlopig).

[Dymphie · Rating 2 out of 5]

Kristien liep mee op de afdeling hematologie, mocht alles zien en iedereen spreken en ging daarover een boek schrijven. Dit boek.
Het verhaal vond ik wel goed: twee heel verschillende vrienden -beiden obsessief, de ene stijf en met een voorkeur voor bloed in dit geval, de andere een vrolijke frans die met iedereen vriendjes wil zijn- die met hetzelfde meisje een relatie kregen. Vervolgens wordt het meisje ernstig ziek met alle verwikkelingen van dien.
Waar het boek best zonder had gekund zijn de uitweidingen over DNA, HLA typeringen en wat niet al, waar je duidelijk aan kon zien dat Kristien haar notitieboekje ernaast had gelegd. Het boek had aan kracht gewonnen door dat weg te laten en dan had ze van mij minstens een ster erbij gekregen. Haar uitgever had haar moeten zeggen dat ze daar echt nog eens de stofkam door moest halen: die passages zijn onleesbaar, passen niet in het geheel en gaan veel te ver voor 'de leek'.

[Jan Keijsper · Rating 2 out of 5]

Na een volgens velen vreselijk saai begin, met een bijsluiter die beter aan het eind geplaatst had kunnen worden, met de strot-uitkomende bloed-woordspelingen, herstelde de roman zich enigszins in het laatste gedeelte. Er werden aanknopingspunten gevonden met de medische professie, de binnen- versus de buiten-kant vh ziekenhuis, de biologisch kennis kon worden ge-update, en we leerden over oestrogene meisjes; was ‘bloed’ misschien de eigenlijke hoofdpersoon ?
Uiteindelijk bleef het echter een bloedeloos en gekunsteld boek, zonder een spoortje humor, met nauwelijks uit-gediepte karakters cq. karakter-ontwikkeling en onwaarschijnlijke dialogen, met ‘wetenschap’ en ‘verhaal’ die los van elkaar bleven staan; heeft onze Belgische Kristien zich vertild en slechts om den brode dit boek geschreven ? Op basis van haar andere boeken hadden sommigen (veel) meer verwacht.

[Lize · Rating 4 out of 5]

Ik heb al verschillende meningen gehoord over de boeken van Kristien Hemmerechts. Het eerste boek dat ik van haar las viel goed mee dus heb ik mij maar aan een tweede gewaagd en dat viel ook heel goed mee. Het medische aspect van dit boek sprak mij sowieso al aan en was ook de interessante draad in dit verhaal. Als je het medische aspect uit dit boek zou halen bleef er eigenlijk een gewoon maar tegelijk ingewikkeld liefdesverhaal over.
Naar het einde toe ging het verhaal ineens heel erg snel. Het leek wel of er verschillende stadia/stappen werden overgeslagen, dat was toch wel het minpunt, en ook dat het al te toevallig was dat bepaalde mensen in het verhaal kwamen.

[Irene · Rating 2 out of 5]

teveel bloed en te ver gezochte associaties in het eerste deel van het boek, het tweede deel is beter

[Gloria · Rating 3 out of 5]

Verhaal van een Belgische schrijfster gepubliceerd door een (oorspronkelijk) Nederlandse uitgeverij? Don't do it.

[Ann Sofie · Rating 3 out of 5]

Wauw! Lang geleden dat Hemmerechts zo boeiend was.