Αλλ' εις τα τραγούδια και τας παραδόσεις ο εθνικός χαρακτήρ αποτυπώνεται ακραιφνής και ακίβδηλος. Αι μεν παραδόσεις, συναπτόμεναι ατενώς προς πατρίους τόπους και προς οικείας μορφάς, εμφανίζουν πλαστικώς τα εθνικά ιδεώδη, και αποδεικνύουν ότι η αρχήθεν μυθοπλαστική δύναμις του λάου διατηρείται αμείωτος· τα δε τραγούδια εγκατοπτρίζουν πιστώς και τελείως τον βίον και τα ήθη, τα συναισθήματα και την διανόησιν του ελληνικού λάου και εξωραΐζοντα δια του ποιητικού διακόσμου αναζωπυρουν τας αναμνήσεις των εθνικών περιπετειών.
Ιστορικώτατο, μνημειακό και μνημειώδες, η ανώτατη έκφανση της ελληνικής ποιήσεως, - το δημοτικό τραγούδι - η θρυαλλίδα του Σολωμού, το ιερό βήμα (και βεβαίως ακραία καλή λαογραφική δουλειά, μεγίστη σταχυολόγηση καμωμένη με σπίθα συνεπείας και προσήλωσης σχεδόν θεοτικής).