What do you think?
Rate this book
უსიერ ტყეში
უსიერ ტყეში
ქრისტიანის სიკვდილი
ჯადოქარი
ამბავი ერთი შურისგებისა
ნანკინელი ქრისტე
როკუნომიელი ქალი
თოვლია
დიალოგი წყვდიადში
ცხოვრება იდიოტისა
ბაღი
აბლაბუდა
ქრისტიანის სიკვდილი
ჯადოქარი
ამბავი ერთი შურისგებისა
ნანკინელი ქრისტე
როკუნომიელი ქალი
თოვლია
დიალოგი წყვდიადში
ცხოვრება იდიოტისა
ბაღი
აბლაბუდა
168 pages, Paperback
First published January 1, 2011
6 people are currently reading
187 people want to read
About the author
Ryūnosuke Akutagawa
1,343 books2,146 followersAkutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.
Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.
At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.
The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).
Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of
Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.
At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.
The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).
Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
October 24, 2019
რაღაცნაირად მაგარი იყო <3 <3
June 14, 2017
რიუნოსკე წინა ცხოვრებაში აუცილებლად სპარტაში დაიბადებოდა 2 მიზეზის გამო: პირველია მისი თავგანწირვა და სიმამაცე, 2 თვისება, რამაც დააწერინა ”დიალოგი წვდიადში” ”იდიოტის ცხოვრება”, ანუ საკუთარი ავტოპორტრეტის არათუ ნახვის შეეშინდა, არამედ ვერონალით ქეიფამდე ამ ავტოპორტრეტის ცქერით ვერ ძღებოდა.მერე კი გული იჯერა და წაუძინა. მეორე მიზეზია სასტიკი ლაკონურობა. სასტიკი,იმიტომ რომ იშვიათად თუ მოიძებნება მწერალი, რომელიც ბუნებას და ადამიანს კიდით კიდემდე არ აღწერს, რიუნოსკე კი გეუბნება 2 სიტყვას, დანარჩენი შენ უნდა წარმოიდგინო.
June 5, 2020
იმენა ჩემი კაცია
October 26, 2012
no words necessary.....
July 31, 2015
"ანატოლი ფრანსისი გვაფრთხილებდა - მომავლისაკან გაფრენის მსურველი მსუბუქი უნდა იყოსო." (კლასიკა)
"უცხოელი, თუნდაც დიდი სულელი იყოს, დიდ პატივისცემასა და აღტაცებას იწვევს."
Read
December 12, 2015არცერთი სიტყვა მეტი ან ნაკლები.. იდეალური
November 6, 2025
წლის ერთ-ერთი დიდი Plot twist იყო ეს.
ობიექტური სიმართლე მიუწვდომელია. ყველა ინდივიდს აქვს საკუთარი განცდები, შეხედულებები, ფიქრები. ადამიანები მოვლენება ხედავენ საკუთარი ეგოსა და ინტერესების პრიზმაში. თითოეული ადამიანი ისტორიის საკუთარ ვერსიას ქმნის იმის მიხედვით, თუ როგორ უნდა წარმოაჩინონ თავი. ამ წუთისოფელში ყველა საკუთარი თავის გადარჩენისთვის, საკუთარი სიყვარულისთვის, ან ძალაუფლებისთვის იბრძვის. ერთსა და იმავე ფაქტსაც კი შეიძლება სხვადასხვა ადამიანი განსხვავებულად ხედავდეს. ერთი სიმართლე ყოველთვის მეორის სიცრუეა.
ასეა თუ ისე, მონეტას ორი მხარე აქვს
ობიექტური სიმართლე მიუწვდომელია. ყველა ინდივიდს აქვს საკუთარი განცდები, შეხედულებები, ფიქრები. ადამიანები მოვლენება ხედავენ საკუთარი ეგოსა და ინტერესების პრიზმაში. თითოეული ადამიანი ისტორიის საკუთარ ვერსიას ქმნის იმის მიხედვით, თუ როგორ უნდა წარმოაჩინონ თავი. ამ წუთისოფელში ყველა საკუთარი თავის გადარჩენისთვის, საკუთარი სიყვარულისთვის, ან ძალაუფლებისთვის იბრძვის. ერთსა და იმავე ფაქტსაც კი შეიძლება სხვადასხვა ადამიანი განსხვავებულად ხედავდეს. ერთი სიმართლე ყოველთვის მეორის სიცრუეა.
ასეა თუ ისე, მონეტას ორი მხარე აქვს
June 5, 2024
აკუტაგავას მოთხრობები "50 წიგნის" სერიაში წავიკითხე. რადგან წიგნების ეს სერია აქ არაა დამატებული, ამ კრებულს ვნიშნავ.
ზოგადად აღვნიშნავ, რომ ძველი თარგმანებია და კითხვისას ხშირად მეხამუშებოდა არქაული ენა.
თითოეულ მოთხრობას მოკლედ განვიხილავ/შევაჯამებ, რათა თვეებისა თუ წლების შემდეგ მარტივად გავიხსენო რომელი მოთხრობა რას ეხებოდა.
1. რასიმონი - როგორც ვიკიპედიაში ეწერა, აკუტაგავას მე-2 მოთხრობააო. 50 წიგნის მოთხრობათა კრებულში კი პირველი იყო. ძილის წინ წავიკითხე და არ იყოს კარგი გადაწყვეტილება - ცოცხლად წარმოვიდგინე თმის დაპუტვის და შემდეგ შიშვლად დარჩენილი მოხუცის სცენები. შემზარა.
2. Menzura Zoili - ესსეს სტილი, დიდი ვერაფერი
*კინოსიტა მოკუტარო -
3. ოისი კურანოსკეს 1 დღე - სამურაების 1 დღე. მათმა "აღსრულებულმა სამართალმა" დიდი გამოხმაურება ჰპოვა სხვა ქალაქებში და იქაც დაიწყეს "სიმართლის სახელით წესრიგის დამყარება". არ მესმის სამურაების კულტურის. გაუგებარია.
4. ხელოვნებით შეპყრობილი - მწერლის განცდები, რას გრძნობ, როცა აკრიტიკებენ და როგორ პოულობს წერის ძალას და მუზას. აქვე ჩანართია გაკეთებული ცენზურაზე, ალბათ იმ პერიოდში აქტიურად გამოიყენებოდა ეს მეთოდი იაპონიაშიც და ამაზე ამიტომ გაამახვილა ყურადღება.
5. როგორ განეშორა თავი ტანს - ჩინეთ - იაპონიის დაპირისპირება, ამ კონფლიქტში ახალგაზრდა კაცისთვის მიყენებული ჭრილობები და ბრძოლის შემდგომ შევცლილი ცხოვრების წესი.
6. ქრისტიანის სიკვდილი - მწერალივე ამბობს, რომ ეს არის მის მიერ შელამაზებული ისტორია ნაგასაკის იეზუიტთა ორდენის მიერ გამოცემული წიგნიდან. ეხება ბერი ლორენცოს მიერ ძესუსუ ქირისოტოსადმი (იესო ქრისტეს) ჭეშმარიტ სიყვარულსა და თავგანწირვას.
7. მანდარინები - სითბოთი და სევდით სავსე მოთხრობაა. ცხოვრებში პატარა, უმნიშვნელო ელემენტებს ყოველთვის უდიდესი ემოცია და მნიშვნელობა მოაქვთ. ეგეთია მანდარინებიც - საყვარელი ადამიანებისთვის განკუთვნილი, სამახსოვროდ დატოვებული სიყვარულის, ზრუნვის და მოგონებების სიმბოლო.
8. ეჭვი - მეიძის 24-ე წელს მომხდარი მიწისძვრა და წყვილის ტრაგედია. მართლაც, შემზარავი და გულსაკლავი ისტორიაა.
9. ჯადოქარი - ანიმეს ამბავს ჰგავს: ჯადოქარი დედაბერი და შეყვარებული წყვილი.
10. მაგიის სასწაულები - 1001 ღამის ზღაპარს გავს - მორალი: ხარბი კაცი თავისი თავის მტერიაო.
11. ამბავი ერთი შურისგებისა - 4 სამურაის თავგადასავალი, რომლებიც შურისძიებისთვის ილტვიან.
12. სუსანოო-ნო-მიკოტო ხანდაზმულობისას - თითქოს ეს ისტორია წაკითხული მქონდა. მითიური პერსონაჟების გმირობას გავს, თითქოს არგონავტებსაც - ძლევამოსილი მამა, რომელიც ეგოისტურად ჩაფრენია საკუთარ შვილს, დამოუკიდებლობას უზღუდავს, არავის აკარებს, დღენიადაგ ავარჯიშებს და წვრთნის და სანაცვლოდ შვილი პირველივე შემხვედრს მიყვება თავის გადასარჩენად.
13. ნანკინელი ქრისტე -
14. უცნაური შემთხვევა - ომში წასული ქმრისა და იაპონიაში დარჩენილი ცოლის ამბავი, რომლებიც უხილავი ძაფებითა თუ ძალებით აწვდიდნენ ერთმანეთს ინფორმაციას.
15. უსიერ ტყეში -
16. გენერალი - ომში მიმავალი და სასიკვდილოდ განწირული ჯარისკაცების განწყობები; ჯაშუშების დატყვევება და დასჯა; მებრძოლების გართობა და თეატრალური წარმოდგენები; პენსიაზე გასული გენერლის მოგონებები.
17. ამბავი სიკეთის საზღაურისა - ამბავი ვალში არ დარჩენისა. ქურდი რომელმაც 20 წლის წინ მისი გადამრჩენელი ამოიცნო და გაჭირვების დრო დაეხმარა. ამბავი ჯაშვურად გაგრძელდა და ახლა გადარჩენილი ოჯახის ვაჟმა მოიწადინა ქურდის დახმარება - მის ნაცვლად გადადო თავი.
18. სუსანოო-ნო მიკოტო - ეს მოთხრობა დაკავშირებულია მეორ��� მოთხრობასთან, "სუსანოო-ნო მიკოტო ხანდაზმულობისას". ამბავი სუსანოოს ახალგაზრდობაზეა - არც ისე სიმპათიურ ბიჭზე, რომელსაც ძალა ერჩის და სოფელში მისი დარი არავინაა. ამის გამო მტრიც ბევრი ყავს და მოყვარეც, თუმცა უფრო მეტად ხიფათში ეხვევა. ხარბი მეგობარი ყელსაბამს გაუყიდის, სუსანოოს გულისსწორს სხვა სამკაულს აჩუქებს, კამათის გამო მწყემსის ქოხი გადაიწვება და სოფლიდან განდევნიან. არც ახალი ცხოვრება გამოდგება დალხენილი, დადის და საკუთარ თავს ეძებს. ბოლოს კუსინადა-ჰიმეს გადარჩენა განიზრახა, რომელიც ქურუმის გადაწყვეტილებით სოფელმა კუსიმელი ზღვის გველს შესწირეს შავი ჭირის დასამარცხებლად.
მეორე მოთხრობიდან, "სუსანოო-ნო მიკოტო ხანდაზმულობისას", ვიგებთ, რომ სუსანოო ზღვის გველეშაპს ამარცხებს და კუსინადა-ჰიმეს ცოლად ირთავს.
19. ბაღი - ოჯახის ისტორია, რომლის წევრებმაც როგორც ერთმანეთი, ასევე ქონებაც, დანატოვარი სახლ-კარი და ბაღი, გაავერანეს და მიატოვეს.
20. როკუნომიელი ქალი - მდიდარი ოჯახი, უდარდელად გაზრდილი შვილი, რომელიც მშობლების გარდაცვალენის შემდეგ მარტო რჩება და არავინ ჰყავს გულდემატკივარი. ამ დროს გამოჩენილი კაცი, რომელიც რამდენიმე მალევე გადადის სხვა ქალაქში და იქ ცოლს ირთავს. კვლავ მარტო დარჩენილი ქალი, სიდუხჭირე და სიკვდილი.
21. ო-გინი - როგორც ირკვევა, ქრიასტიანობა იაპონიაშიც იდებნებოდა. ეს ამბავიც სწორედ ამას აღწეს - პატარა დაობლებულ გოგოს, რომელიც ქრისტიანებმა იშვილეს და რომლებიც სარწმუნოების გამო შეიბყრეს და აწამეს. კოცონზე დაწვის წინ ო-გინმა უარყო ქრისტიანობა, რადგან მისი ბიოლოგიური მშობლები სხვა სარწმუნოებისანი იყვნენ და სჯეროდა, ვეღარ შეხვდებოდა მათ. ამან ასევე გატეხა მისი დედობილ-მამობილი და მათაც უარი თქვეს ქრისტიანობაზე.
22. ხინა-თოჯინები - ოდესღაც მდიდარი ოჯახის ღარიბული ცხოვრება, გაჭირვება და საყვარელი ნივთების გაყიდვა, რომელთან შელევაც ყველას უმძიმს.
23. თოვლია - ამბავი ძაღლზე, რომელსაც შიშმა სძლია და მეგობრის გაფრთხილების ნაცვლად თავი გადაირჩინა, სანაცვლოდ კი კუპრივით შავ ძაღლად გადაიქცა, რომელიც პატრონებმაც ვერ იცნეს. მას მერე თოვლიამ ხალხის დახმარება დაიწყო, სინდისის ქენჯნისგან გადათავისუფლებლად. დაღლილ-დაქანცულმა და მოღლილმა კვლავ იპოვა ძველი პატრონები, დაიბრუნა ძველი იერი და მათთან ერთად გააგრძელა ცხოვრება.
24. სანემონის დანაშაული -
25. დიალოგი წყვდიადში - მწერლისა და მისი შინაგანი ხმის, მისი სინდისის ურთიერთსაუბარი.
26. წყლის კაცების ქვეყანაში - ფსიქიატრიული კლინიკის პაციენტის ამბავი, რომელიც პაკების ქვეყანაში ცხოვრების შესახებ ყვება.
27. ცხოვრება იდიოტისა - სიუჟეტის დამახსოვრება რთულია, რადგან სრულად პატარა ჩანაწერებისგან შედგება.
მაგალითად: მოძღვარი - იგი მოძღვრის თხზულებას კითხულობდა დიდი მუხის ქვეშ. შემოდგომის დღის ციალში მუხას ფოთილიც კი არ ერხეოდა. სადღაც, შორს, ზეცაში, სრული წონასწორობით სუფევდს მინის პინებიანი სასწორი. აი, ასეთი სურსთი მოელანდა მოძღვრის თხზულების კითხვისას.
ქორწინება - ქორწინების მეორე დღეს მან ცოლს უსაყვერურა: "არ უნდა დაგეხაეჯა ფული უყაირათოდ". ეს სიტყვები დეიდას დაძალებით იყო ნათქვამი. ცოლმა მოუბოდიშა არა მარტო მას - ეს თავისთავად, არამედ დეიდასაც... მოიბოდიშა ქმრისთვისვე ნაყიდი ნარგიზებიანი ლარნაკის გვერდით.
პეპელა - წყალმცენარეების სუნით გაჟღენთილ ჰაერში ლაღად დაფარფატებდა პეპელა. მან სულ 1 წამით განიცადა პეპლის ფრთების შეხება გამომშრალ ტუჩებზე, მაგრამ შემორჩენილი ნაზი მტვერი ფრთებისა, მრავალი წლის შემდეგაც განუზომელ სიხარულს ანიჭებდა.
მთვარე - მოულოდნელად შეეჩეხა სასტუმროს კიბეზე ქალს, დღისითაც კი სახე მთვარით განათებულს რომ უგავდა. მან თვალი გააყოლა მიმავალს (ადრე არასოდეს ენახათ ერთმანეთი) და მანამდე განუცდელი კაეშანი შემოაწვა ...
28. ფიქრები ლიტერატურაზე - ავტორი თხრობაზე და წერით სტილზე დაფუძნებულ ნაწარმოებებს უპირისპირებს ერთმანეთს და ადგენს მწერლის 10 მცნებას. აკუტაგავა ისტორიის გადმოცემის ნაცვლად, ორიგინალური სამწერლობო სტილის ქონას, ლექსის სტილში მოთხრობილ ამბავს ამჯობინენს. მისი აზრით, ჭეშმარიტი ლიტერატურა მხოლოდ პოეზიაა. აკუტაგავა საკუთარ სტილს უპირისპირებს ტანიძაკისას. იგი მრავალგვერდიან ნაწარმოებს დამღლელად მიიჩნევს, ხელისგულისოდენა ამბებს კი - საუკუნეების გამძლედ, რადგან ისინი დიდი გამომსახველობითი ძალით, დაწრეტილად გადმოსცემენ უმთავრეს სათქმელს. მისი აზრით, ასეთი ნაშრომი წმინდა სახის მხატვრული ნაწარმოებია.
ზოგადად აღვნიშნავ, რომ ძველი თარგმანებია და კითხვისას ხშირად მეხამუშებოდა არქაული ენა.
თითოეულ მოთხრობას მოკლედ განვიხილავ/შევაჯამებ, რათა თვეებისა თუ წლების შემდეგ მარტივად გავიხსენო რომელი მოთხრობა რას ეხებოდა.
1. რასიმონი - როგორც ვიკიპედიაში ეწერა, აკუტაგავას მე-2 მოთხრობააო. 50 წიგნის მოთხრობათა კრებულში კი პირველი იყო. ძილის წინ წავიკითხე და არ იყოს კარგი გადაწყვეტილება - ცოცხლად წარმოვიდგინე თმის დაპუტვის და შემდეგ შიშვლად დარჩენილი მოხუცის სცენები. შემზარა.
2. Menzura Zoili - ესსეს სტილი, დიდი ვერაფერი
*კინოსიტა მოკუტარო -
3. ოისი კურანოსკეს 1 დღე - სამურაების 1 დღე. მათმა "აღსრულებულმა სამართალმა" დიდი გამოხმაურება ჰპოვა სხვა ქალაქებში და იქაც დაიწყეს "სიმართლის სახელით წესრიგის დამყარება". არ მესმის სამურაების კულტურის. გაუგებარია.
4. ხელოვნებით შეპყრობილი - მწერლის განცდები, რას გრძნობ, როცა აკრიტიკებენ და როგორ პოულობს წერის ძალას და მუზას. აქვე ჩანართია გაკეთებული ცენზურაზე, ალბათ იმ პერიოდში აქტიურად გამოიყენებოდა ეს მეთოდი იაპონიაშიც და ამაზე ამიტომ გაამახვილა ყურადღება.
5. როგორ განეშორა თავი ტანს - ჩინეთ - იაპონიის დაპირისპირება, ამ კონფლიქტში ახალგაზრდა კაცისთვის მიყენებული ჭრილობები და ბრძოლის შემდგომ შევცლილი ცხოვრების წესი.
6. ქრისტიანის სიკვდილი - მწერალივე ამბობს, რომ ეს არის მის მიერ შელამაზებული ისტორია ნაგასაკის იეზუიტთა ორდენის მიერ გამოცემული წიგნიდან. ეხება ბერი ლორენცოს მიერ ძესუსუ ქირისოტოსადმი (იესო ქრისტეს) ჭეშმარიტ სიყვარულსა და თავგანწირვას.
7. მანდარინები - სითბოთი და სევდით სავსე მოთხრობაა. ცხოვრებში პატარა, უმნიშვნელო ელემენტებს ყოველთვის უდიდესი ემოცია და მნიშვნელობა მოაქვთ. ეგეთია მანდარინებიც - საყვარელი ადამიანებისთვის განკუთვნილი, სამახსოვროდ დატოვებული სიყვარულის, ზრუნვის და მოგონებების სიმბოლო.
8. ეჭვი - მეიძის 24-ე წელს მომხდარი მიწისძვრა და წყვილის ტრაგედია. მართლაც, შემზარავი და გულსაკლავი ისტორიაა.
9. ჯადოქარი - ანიმეს ამბავს ჰგავს: ჯადოქარი დედაბერი და შეყვარებული წყვილი.
10. მაგიის სასწაულები - 1001 ღამის ზღაპარს გავს - მორალი: ხარბი კაცი თავისი თავის მტერიაო.
11. ამბავი ერთი შურისგებისა - 4 სამურაის თავგადასავალი, რომლებიც შურისძიებისთვის ილტვიან.
12. სუსანოო-ნო-მიკოტო ხანდაზმულობისას - თითქოს ეს ისტორია წაკითხული მქონდა. მითიური პერსონაჟების გმირობას გავს, თითქოს არგონავტებსაც - ძლევამოსილი მამა, რომელიც ეგოისტურად ჩაფრენია საკუთარ შვილს, დამოუკიდებლობას უზღუდავს, არავის აკარებს, დღენიადაგ ავარჯიშებს და წვრთნის და სანაცვლოდ შვილი პირველივე შემხვედრს მიყვება თავის გადასარჩენად.
13. ნანკინელი ქრისტე -
14. უცნაური შემთხვევა - ომში წასული ქმრისა და იაპონიაში დარჩენილი ცოლის ამბავი, რომლებიც უხილავი ძაფებითა თუ ძალებით აწვდიდნენ ერთმანეთს ინფორმაციას.
15. უსიერ ტყეში -
16. გენერალი - ომში მიმავალი და სასიკვდილოდ განწირული ჯარისკაცების განწყობები; ჯაშუშების დატყვევება და დასჯა; მებრძოლების გართობა და თეატრალური წარმოდგენები; პენსიაზე გასული გენერლის მოგონებები.
17. ამბავი სიკეთის საზღაურისა - ამბავი ვალში არ დარჩენისა. ქურდი რომელმაც 20 წლის წინ მისი გადამრჩენელი ამოიცნო და გაჭირვების დრო დაეხმარა. ამბავი ჯაშვურად გაგრძელდა და ახლა გადარჩენილი ოჯახის ვაჟმა მოიწადინა ქურდის დახმარება - მის ნაცვლად გადადო თავი.
18. სუსანოო-ნო მიკოტო - ეს მოთხრობა დაკავშირებულია მეორ��� მოთხრობასთან, "სუსანოო-ნო მიკოტო ხანდაზმულობისას". ამბავი სუსანოოს ახალგაზრდობაზეა - არც ისე სიმპათიურ ბიჭზე, რომელსაც ძალა ერჩის და სოფელში მისი დარი არავინაა. ამის გამო მტრიც ბევრი ყავს და მოყვარეც, თუმცა უფრო მეტად ხიფათში ეხვევა. ხარბი მეგობარი ყელსაბამს გაუყიდის, სუსანოოს გულისსწორს სხვა სამკაულს აჩუქებს, კამათის გამო მწყემსის ქოხი გადაიწვება და სოფლიდან განდევნიან. არც ახალი ცხოვრება გამოდგება დალხენილი, დადის და საკუთარ თავს ეძებს. ბოლოს კუსინადა-ჰიმეს გადარჩენა განიზრახა, რომელიც ქურუმის გადაწყვეტილებით სოფელმა კუსიმელი ზღვის გველს შესწირეს შავი ჭირის დასამარცხებლად.
მეორე მოთხრობიდან, "სუსანოო-ნო მიკოტო ხანდაზმულობისას", ვიგებთ, რომ სუსანოო ზღვის გველეშაპს ამარცხებს და კუსინადა-ჰიმეს ცოლად ირთავს.
19. ბაღი - ოჯახის ისტორია, რომლის წევრებმაც როგორც ერთმანეთი, ასევე ქონებაც, დანატოვარი სახლ-კარი და ბაღი, გაავერანეს და მიატოვეს.
20. როკუნომიელი ქალი - მდიდარი ოჯახი, უდარდელად გაზრდილი შვილი, რომელიც მშობლების გარდაცვალენის შემდეგ მარტო რჩება და არავინ ჰყავს გულდემატკივარი. ამ დროს გამოჩენილი კაცი, რომელიც რამდენიმე მალევე გადადის სხვა ქალაქში და იქ ცოლს ირთავს. კვლავ მარტო დარჩენილი ქალი, სიდუხჭირე და სიკვდილი.
21. ო-გინი - როგორც ირკვევა, ქრიასტიანობა იაპონიაშიც იდებნებოდა. ეს ამბავიც სწორედ ამას აღწეს - პატარა დაობლებულ გოგოს, რომელიც ქრისტიანებმა იშვილეს და რომლებიც სარწმუნოების გამო შეიბყრეს და აწამეს. კოცონზე დაწვის წინ ო-გინმა უარყო ქრისტიანობა, რადგან მისი ბიოლოგიური მშობლები სხვა სარწმუნოებისანი იყვნენ და სჯეროდა, ვეღარ შეხვდებოდა მათ. ამან ასევე გატეხა მისი დედობილ-მამობილი და მათაც უარი თქვეს ქრისტიანობაზე.
22. ხინა-თოჯინები - ოდესღაც მდიდარი ოჯახის ღარიბული ცხოვრება, გაჭირვება და საყვარელი ნივთების გაყიდვა, რომელთან შელევაც ყველას უმძიმს.
23. თოვლია - ამბავი ძაღლზე, რომელსაც შიშმა სძლია და მეგობრის გაფრთხილების ნაცვლად თავი გადაირჩინა, სანაცვლოდ კი კუპრივით შავ ძაღლად გადაიქცა, რომელიც პატრონებმაც ვერ იცნეს. მას მერე თოვლიამ ხალხის დახმარება დაიწყო, სინდისის ქენჯნისგან გადათავისუფლებლად. დაღლილ-დაქანცულმა და მოღლილმა კვლავ იპოვა ძველი პატრონები, დაიბრუნა ძველი იერი და მათთან ერთად გააგრძელა ცხოვრება.
24. სანემონის დანაშაული -
25. დიალოგი წყვდიადში - მწერლისა და მისი შინაგანი ხმის, მისი სინდისის ურთიერთსაუბარი.
26. წყლის კაცების ქვეყანაში - ფსიქიატრიული კლინიკის პაციენტის ამბავი, რომელიც პაკების ქვეყანაში ცხოვრების შესახებ ყვება.
27. ცხოვრება იდიოტისა - სიუჟეტის დამახსოვრება რთულია, რადგან სრულად პატარა ჩანაწერებისგან შედგება.
მაგალითად: მოძღვარი - იგი მოძღვრის თხზულებას კითხულობდა დიდი მუხის ქვეშ. შემოდგომის დღის ციალში მუხას ფოთილიც კი არ ერხეოდა. სადღაც, შორს, ზეცაში, სრული წონასწორობით სუფევდს მინის პინებიანი სასწორი. აი, ასეთი სურსთი მოელანდა მოძღვრის თხზულების კითხვისას.
ქორწინება - ქორწინების მეორე დღეს მან ცოლს უსაყვერურა: "არ უნდა დაგეხაეჯა ფული უყაირათოდ". ეს სიტყვები დეიდას დაძალებით იყო ნათქვამი. ცოლმა მოუბოდიშა არა მარტო მას - ეს თავისთავად, არამედ დეიდასაც... მოიბოდიშა ქმრისთვისვე ნაყიდი ნარგიზებიანი ლარნაკის გვერდით.
პეპელა - წყალმცენარეების სუნით გაჟღენთილ ჰაერში ლაღად დაფარფატებდა პეპელა. მან სულ 1 წამით განიცადა პეპლის ფრთების შეხება გამომშრალ ტუჩებზე, მაგრამ შემორჩენილი ნაზი მტვერი ფრთებისა, მრავალი წლის შემდეგაც განუზომელ სიხარულს ანიჭებდა.
მთვარე - მოულოდნელად შეეჩეხა სასტუმროს კიბეზე ქალს, დღისითაც კი სახე მთვარით განათებულს რომ უგავდა. მან თვალი გააყოლა მიმავალს (ადრე არასოდეს ენახათ ერთმანეთი) და მანამდე განუცდელი კაეშანი შემოაწვა ...
28. ფიქრები ლიტერატურაზე - ავტორი თხრობაზე და წერით სტილზე დაფუძნებულ ნაწარმოებებს უპირისპირებს ერთმანეთს და ადგენს მწერლის 10 მცნებას. აკუტაგავა ისტორიის გადმოცემის ნაცვლად, ორიგინალური სამწერლობო სტილის ქონას, ლექსის სტილში მოთხრობილ ამბავს ამჯობინენს. მისი აზრით, ჭეშმარიტი ლიტერატურა მხოლოდ პოეზიაა. აკუტაგავა საკუთარ სტილს უპირისპირებს ტანიძაკისას. იგი მრავალგვერდიან ნაწარმოებს დამღლელად მიიჩნევს, ხელისგულისოდენა ამბებს კი - საუკუნეების გამძლედ, რადგან ისინი დიდი გამომსახველობითი ძალით, დაწრეტილად გადმოსცემენ უმთავრეს სათქმელს. მისი აზრით, ასეთი ნაშრომი წმინდა სახის მხატვრული ნაწარმოებია.
June 30, 2018
აკუტაგავა _ ჩემი კოშმარების ავტორი 💛
Displaying 1 - 9 of 9 reviews