მოთხრობები #28

by Ryūnosuke Akutagawa, Giorgi Bakanidze (Translator), Karlo Arsenishvili (Translator)

რიუნოსკე აკუტაგავა ერთნაირი სიმძაფრით აღწერდა XII, XVI, XIX საუკუნეების თუ თავისი ეპოქის დაცემასა და აღზევებას, ტკივილსა და სიხარულს. მწერალმა გამოიყენა XI საუკუნის იაპონური ლიტერატურის შედევრი "კონკიაძუმონოგატარი". ეს არის უჩვეულო მოვლენათა წინა პლანზე გადმოტანა, რომლის ფონზეც იშლება ნაწარმოების მთავარი თემა.

რასიომონის კარიბჭე
MENZURA ZOILI
ოისი კურანოსკეს ერთი დღე
ხელოვნებით შეპყრობილი
როგორ განეშორა თავი ტანს
ქრისტიანის სიკვდილი
მანდარინები
ეჭვი
ჯადოქარი
მაგიის სასწაულები
ამბავი ერთი შურისგებისა
სუსანოო-ნო-მიკოტო ხანდაზმულობისას
ნანკინელი ქრისტე
უცნაური შემთხვევა
უსიერ ტყეში
გენერალი
ამბავი სიკეთის საზღაურისა
სუსანოო-ნო მიკოტო
ბაღი
როკუნომიელი ქალი
ო-გინი
ხინა-თოჯინები
თოვლია
სანემონის დანაშაული
დიალოგი წყვდიადში
წყლის კაცების ქვეყანაში
ცხოვრება იდიოტისა
ფიქრები ლიტერატურაზე

Genres: Japanese Literature

432 pages, Hardcover

Published January 1, 2012

About the author

Akutagawa Ryūnosuke (芥川 龍之介) was one of the first prewar Japanese writers to achieve a wide foreign readership, partly because of his technical virtuosity, partly because his work seemed to represent imaginative fiction as opposed to the mundane accounts of the I-novelists of the time, partly because of his brilliant joining of traditional material to a modern sensibility, and partly because of film director Kurosawa Akira's masterful adaptation of two of his short stories for the screen.

Akutagawa was born in the Kyōbashi district Tokyo as the eldest son of a dairy operator named Shinbara Toshizō and his wife Fuku. He was named "Ryūnosuke" ("Dragon Offshoot") because he was born in the Year of the Dragon, in the Month of the Dragon, on the Day of the Dragon, and at the Hour of the Dragon (8 a.m.). Seven months after Akutagawa's birth, his mother went insane and he was adopted by her older brother, taking the Akutagawa family name. Despite the shadow this experience cast over Akutagawa's life, he benefited from the traditional literary atmosphere of his uncle's home, located in what had been the "downtown" section of Edo.

At school Akutagawa was an outstanding student, excelling in the Chinese classics. He entered the First High School in 1910, striking up relationships with such classmates as Kikuchi Kan, Kume Masao, Yamamoto Yūzō, and Tsuchiya Bunmei. Immersing himself in Western literature, he increasingly came to look for meaning in art rather than in life. In 1913, he entered Tokyo Imperial University, majoring in English literature. The next year, Akutagawa and his former high school friends revived the journal Shinshichō (New Currents of Thought), publishing translations of William Butler Yeats and Anatole France along with original works of their own. Akutagawa published the story Rashōmon in the magazine Teikoku bungaku (Imperial Literature) in 1915. The story, which went largely unnoticed, grew out of the egoism Akutagawa confronted after experiencing disappointment in love. The same year, Akutagawa started going to the meetings held every Thursday at the house of Natsume Sōseki, and thereafter considered himself Sōseki's disciple.

The lapsed Shinshichō was revived yet again in 1916, and Sōseki lavished praise on Akutagawa's story Hana (The Nose) when it appeared in the first issue of that magazine. After graduating from Tokyo University, Akutagawa earned a reputation as a highly skilled stylist whose stories reinterpreted classical works and historical incidents from a distinctly modern standpoint. His overriding themes became the ugliness of human egoism and the value of art, themes that received expression in a number of brilliant, tightly organized short stories conventionally categorized as Edo-mono (stories set in the Edo period), ōchō-mono (stories set in the Heian period), Kirishitan-mono (stories dealing with premodern Christians in Japan), and kaika-mono (stories of the early Meiji period). The Edo-mono include Gesaku zanmai (A Life Devoted to Gesaku, 1917) and Kareno-shō (Gleanings from a Withered Field, 1918); the ōchō-mono are perhaps best represented by Jigoku hen (Hell Screen, 1918); the Kirishitan-mono include Hokōnin no shi (The Death of a Christian, 1918), and kaika-mono include Butōkai(The Ball, 1920).

Akutagawa married Tsukamoto Fumiko in 1918 and the following year left his post as English instructor at the naval academy in Yokosuka, becoming an employee of the Mainichi Shinbun. This period was a productive one, as has already been noted, and the success of stories like Mikan (Mandarin Oranges, 1919) and Aki (Autumn, 1920) prompted him to turn his attention increasingly to modern materials. This, along with the introspection occasioned by growing health and nervous problems, resulted in a series of autobiographically-based stories known as Yasukichi-mono, after the name of the main character. Works such as Daidōji Shinsuke no hansei(The Early Life of

Reviews

[Lika · Rating 5 out of 5]

რაღაც აუცილებლად უნდა ვთქვა მაგრამ ისეთი კარგი მაინც არ გამომივა როგორიც ეს კრებულია. იდეაში მოთხრობების კითხვა ყველაზე ნაკლებად მსიამოვნებს მაგრამ ამ შემთხვევაში ყველა დამოკიდებულება შეიცვალა.
თუ მრავალჯერ წაიკითხავ შეიძლება ახლიდანაც კი დაიბადო

"გაზაფხულია, და
სამურაისაც ძილის
არ შერცხვება"

[Tinatin · Rating 5 out of 5]

"-შენ ახლაც გტანჯავს სიყვარული.
-სიყვარულიო? ეგ საკენკი პირტიტველა ლიტერატორებს დაუყარე. მე მხოლოდ წ ა ვ ი ბ ო რ ძ ი კ ე სიყვარულზე..."

[Mari Goshadze · Rating 5 out of 5]

სასწაულია აკუტაგავა, ძალიან მაგიური და საინტერესო. ყველა შეგრძნებას ცხადად გადმოსცემს და მკითხველიც გრძნობს.

[ანა კონტრიძე · Rating 5 out of 5]

ღმერთებს, საუბედუროდ,არ შეუძლიათ ,ჩვენსავით მოიკლან თავი.

[Coff(in)ee Lover · Rating 5 out of 5]

'კატის შუბლისოდენა'
„ხმა. სად გაქრა ღიმილი შენი?'
მე. ღმერთებს დაუბრუნდათ
ცაში.“
სამწუხაროდ,ეს ხმაც და ეს მეც ძნ საკუთარ თავს მაგონებს.

[Giorgi Meskhia · Rating 5 out of 5]

იაპონურ ლიტერატურაში საუკეთესო რაც ოდესმე წამიკითხავს.

მიუხედავად იმისა, რომ ეტყობა როგორი განათლებულიცაა და დასავლეთსაც ხშირად ახსენებს, მაინც ინარჩუნებს ჭეშმარიტ იაპონურ სულს და მასში დასავლეთი არ შეაქვს, სწორედ ამ უკანასკნელის გამო არ მიყვარს მურაკამი...

"დიდი არაფერი. უბრალოდ, ისე შემზიზღდა ყველაფერი, გადავწყვიტე, ქვეყანა ამობრუნებული დამენახა. აღმოჩნდა, თურმე იგივეა."

[nemesssis · Rating 5 out of 5]

იაპონურის სწავლას არ შევწყვეტ იქამდე, ვიდრე ამ მოთხრობების ორიგინალ ესენციას უკანასკნელი წვეთის შეშრობამდე არ შევიგრძნობ და არ ვიტყვი, რომ იაპონური ქარაგმები ნათარგმნზე გაცილებით უკეთესია - დარწმუნებული ვარ ასეა.

მიყვარს აკუტაგავა. ძაან გამეწელა კითხვა საველეს გამო… მაგრამ ასე ნაბიჯ-ნაბიჯ უკეთესი იყო, მე თუ მკითხავთ.

[Keti · Rating 5 out of 5]

ეს ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა ხუთ ვარსკვლავს იმიტომ ვუწერ, რომ ვთვლი, უმაღლესს იმსახურებს და არა იმიტომ რომ ოთხი ვარსკვლავი რომლებსაც დავუწერე იმათზე მეტად მომეწონა

[anano]

inner talk inside me

[Nata · Rating 5 out of 5]

“იშვიათად ხდება, როცა ჩანაფიქრის სრულ ხორცშესხმას ახერხებს მხატვარი”..